ნაირა კალანდია “სიმართლის დროში”

ნაირა კალანდია

ნაირა კალანდია, 62 წლის დევნილი სოხუმიდან, პროფესიით მედდა, ამჟამად უმუშევარია, ჰყავს ერთი ქალიშვილი და ორი შვილიშვილი…

გადაცემის დასაწყისშივე განაცხადა, რომ მხოლოდ სიმართლის სათქმელად მივიდა და ფულის ინტერესი არ ჰქონია. მისი მძიმე წარსული არაერთხელ მომისმენია, დღესაც ისეთივე რთული მოსასმენი იყო როგორც ყოველთვის. ქალბატონი ნაირა სასტიკად აწამეს.
მას გარდაცვლილი ვაჟი უფროს ქალიშვილზე მეტად უყვარდა, ამბობს რომ ეს მშობლის ყველაზე დიდი დანაშაულია, თავს დამნაშავედ გრძნობს. ამიტომაც ფიქრობს, რომ ღმერთმა საყვარელი ვაჟი, შვილების გადარჩევის გამო წაართვა.

1. აფხაზეთის ომი პოლიტიკოსების წაგებულია?
პასუხი – კი

2. ადანაშაულებთ მეუღლეს იმაში, რომ თქვენმა ოჯახმა სოხუმი უფრო ადრე არ დატოვა?
პასუხი – კი

3. თვლით, რომ დედის მიერ ერთერთი შვილის გამორჩეულად სიყვარული დიდი შეცდომაა?
პასუხი – კი

4. თქვენი შვილი წინასწარ გრძნობდა, რომ ვერ გადარჩებოდა?
პასუხი – კი

5. გერჩივნათ თქვენი შვილის ადგილას თქვენი მეუღლე ყოფილიყო?
პასუხი – კი

6. ნამდვილად ცდილობდა რუსი ჟურნალისტი თქვენგან გამწარებული აფხაზი დედა გამოეყვანა?
პასუხი – კი

7. დევნილის სტატუსით ცხოვრება თქვენთვის უფრო ძნელი აღმოჩნდა ვიდრე სოხუმიდან თბილისამდე გავლილი გზა?
პასუხი – არა

8. ძვირფასეულობა და ფული ,,მხედრიონელებს” გადაუმალეთ?
პასუხი – კი

9. სოხუმში დაბრუნების შემთხევავაში შეძლებთ აფხაზებთან თანაცხოვრებას?
პასუხი – კი

10. თქვენს გადარჩენას ახალგაზრდა უცნობ აფხაზს უნდა უმადლოდეთ?
პასუხი – კი

11. კაზაკები და რუსები განსაკუთრებული სისასტიკით გამოირჩეოდნენ?
პასუხი – კი

მან მოიგო 4 000 ლარი, თამაში შეწყვიტა

გადაცემის ხელმეორედ ნახვა შესაძლებელია ამ ბმულის საშუალებით

80-90იანი წლების საქართველო, ჩვენი ძმების, დების და ცოტა ჩვენი წარსული

ეს პოსტი ეძღვნება 1980-იანი წლების საქართველოს და მასთან ასოცირებულ ნივთებს, მოვლენებს, გემოვნებას და ა.შ. მართალია პატარა ასაკის ბავშვები ბევრ რამეს ვერ გაიგებენ და უმეტეს აქ ჩამოთვლილ ნივთებს, ადამიანებს თუ მოვლენებს ვერ გაიხსენებენ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ ყველა იმ ადამიანისათვის სასიამოვნო პოსტი გამოვა, ვინც მოესწრო საბჭოთა კავშირის ბოლო წლებს და თავისუფალი საქართველოს პირველ ნაბიჯებს. ბევრი უსიამოვნო მოვლენების მიუხედავად მაინც ბევრია სასიამოვნო გასახსენებელი და როგორც იტყვიან ბევრი ცუდიც კარგად გვაგონდება

ახალგაზრდა ედუარდ შევარდნაძე

ზოლიან ბანანებს დღეს თამაში უნდათ

გატყავებული მულწიკის პერსონაჟები :(ჩონჩხები)

მართალია მულწიკები მიყვარს მაგრამ გატყავებულ Tweety bird-ს ან Donald Duck-საც სიამოვნებით ვუყურებ :დ

Tweety bird

მიმიქარავს ბიჭოლას ბალიშები!

სულ ცოტა ხნის წინ, ისეთი ბუმი ატყდა ბიჭოლას ბალიშებს, თმაზე რომ იმაგრებს ნახევარი თბილისი, რომ არ შემეძლო არ დამეწერა და მენახებინა თქვენთვის უკეთესი ხელოვნების ნიმუშები. ბიჭოლა რა შუაშია? ჩემმა მეგობარმა მთხოვა დღეს ბალიშების ფასი და ფოტო გამოფენა მომეძებნა… მაგრამ დამეზარა ბიჭოლა (ერთადერთი ვიპოვე) და მოვიძიე ელიზაბედი… რა დროს ბალიშებია, გაირჭე თმაში ვარდი და იარე. ადრე რომ არ იშოვებოდა თმის რეზინი, დაჭრილი საბურავის შავ მურიან რეზინასაც კარგად ხმარობდით… მხოლოდ ჩემს მეგობარს ხომ არ ვანახებ, თქვენც გაქვთ უფლება. დატკბით ცქერით! სამეფო ასკოტი 2010, ინგლისი

5 რამ, რაც ყველაზე მეტად მიყვარს (ანუ ორგაზმი წერის დროს)

ნეწ ტეგ იგრა ისევ, მადლობა ჩინგიზ-თემოს… იმდენი “რა” მიყვარს, იმდენი “ვინ” მიყვარს, რომ ამ ხუთეულში ვერ ჩავტევ. თანაც ამ ტეგ თამაშების თუ ბლოღერების მინუსია, რომ ყველას ერთი და იმავეს წერა უყვარს ესეთ პოსტებში. ყველას მუსიკა უყვარს, ყველას ოჯახი უყვარს და ყველას ფილმები უყვარს, (აქ დიდი მძიმე, გავადიდებ ეხლავე) ამიტომ მინუსს გავაპლიუსებსავით და რადგან ყველაზე მეტად საკვების შთანთქმა (ანუ, ჭამა… მაგრამ ვერ ვირგებ თუ ავადმყოფი ვარ ვერ გავიგე) მიყვარს და ხასიათში გადამდის შიმშილი, აქედან გამომდინარე, ამ პოსტში, ყველაზე მეტად ჩემთვის საყვარელ საჭმელებს მოვიხსენიებ. წინასწარ, დორბლები ჩამომდის და ტუჩები ჩემდაუნებურად მნია, მნიას გამოსცემს მ.ა (მაშ, ასე)

სოსისი

♥ ჩემი განუყრელი საკვები, თქვენ ვერ წარმოიდგენთ როგორ მიყვარს. დორბლების ყრა ამის ჭამის დროს იკითხეთ… არანაი შემწვარი ან რამეში შერეული, მხოლოდ მოხარშული!

pizza

♥ ♥ ოჰ როგორ მიყვარხარ, შენი სუნი, შენი გაწელილი ყველი და მხრებზე დაყრილი სოკო… მმმმ 7 ჯერ ჩავყლაპე ნერწყვი

ლორი

♥ ♥ ♥ აი შენ გამო თავის მარცხენა მხარესაც ავიპარსავ, თხლად დაჭრილო გადახვეულო… მინდააა : (

აჩმა-აჯმა

♥ ♥ ♥ ♥ შენი 5 ფენიანი, უკეთეს შემთხვევაში 7 ფენა ცომში გაფანტული და გადამდნარი ყველი… 7 კიბედ განცდილი ცხიმი. ოჰ, დოხწიბი დოხწიბი დოო

სპაგეტუნა

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ მპწუ, მპწუუ, მმმ საოცრად სიამოვნო ხარ ნაზი ყბიების მოძრაობის შედეგად რომ ინაცვლებ ქვევით, მუცლისკენ… ისეთი სასიამოვნოა შენთვის წაროთქმული მპწუ, რომ “გათავებ” და მეორე “ხელის” სურვილი მიჩნდება…

დორბლიი! დორბლი ჩამოგდის მოისვი ხელი… თქვენი არ ვიცი მაგრამ მე მეორეზე “ვათავებ” ისე მიყვარს. ესეთ პოსტებს ავერიდები, თორემ ჭამის მაგივრად ერთი კოლოფი პაპიროზი გამოვცალე, ნერვიანობის გამო… მპწუ, მპწუ სპაგეტის ნაცვლად სიგარეტს მოუწია : ( … დატეგვა? ოოჰ, ვინ დავტეგო? ასე გადავწყვიტე, დავტეგავ ქეითს და დავუბრუნებ ვალს… სხვებს ვერ ვიხსენებ, თან მეძინება და ალბათ მაგიტომ… თუ ძალიან გინდათ, თქვენივე სურვილით დაიტეგეთ თავები და მე მომიხსენიეთ! უიჰ, გამახსენდა, HEXE.

ჩვენ 3 მილიონს მოვიგებთ!

აი, ასეთი შესახედია, ჩვენი დომენტი, ნუცი და 49 რიცხვი

მეჯავრება, ლატარია და ყველა მსგავსი აზარტული თამაშები, რომელიც ფულთან არის კავშირში… უკვე ერთი თვეა რაც ჩემ ძმას ლატარიის ბილეთების ყიდვა უნდა, მაგრამ რომელი რიცხვები აირჩიოს და ამოიჩემოს არ იცის.
დილით, ტვინში ნათურა აენთო და 30 წლის კაცმა გადაწყვიტა, თავისი შვილის ბავშვურ ლოგიკას ენდოს. ბევრი ფიქრის შემდეგ, ფურცელი აიღო, დაანაწევრა და 1 დან 49 მდე რიცხვები დაწერა. ფურცლები დაჭმუჭნა და დომენტის ძებნა დაიწყო. საიდანღაც გამოქექა ცარიელი კოლოფი, დაჭმუჭნული ფურცლები ჩაყარა და გადაინახა. ველოდებით მთელი ოჯახი ლატარიის გათამაშებას და ნუცის თითუკებით ამოღებულ რიცხვებს, შემდეგ კი 3 000 000-ს. მეტი არაა ჩემი მტერი რაც მილიონს მოვიგებთ… თუ მოვიგეთ, მე 20 ათასს მომიგდებენ მხოლოდ.

კლასობანა, ბავშვობა და შეცდომის აღიარება

ფანჯარაში ვიხედებოდი და ეზოში მოთამაშე დისშვილები დავინახე, კლასობანას თამაშობდნენ… წერის ხასიათზე მოვედი, მაგრამ კომპიუტერი დაკავებული იყო. ფურცელი და კოხინორის ფანქარი (ხაზვაში მჭირდებოდა) ავიღე და ფანჯრის რაფაზე გადაფენილ ფურცელზე წერა დავიწყე, რათა არ დამვიწყებოდა იმ დროს გაელვებული ფიქრები და განცდილი ემოციები.
თვალწინ ჩემი ბავშვობის ბუნდოვანმა კადრებმა გაირბინა, კადრებმა რომელშიც ყიჟინით და სიმღერ სიმღერით ბავშვობა კიდევ ერთხელ გამახსენა… შაკო, ელენე, ანა, ცირა, დენისკა, ნინო, მე… პირველ მეორეს ძახილი და ხტუნვა ხტუნვით გასული წუთები, საათები, დღეები, წლები… ახალ-ახალი კლასობანას თამაშის დაფის ხატვა ასფალტზე და შეჯიბრი მეგობრებს შორის, თუ რომელი უფრო ლამაზად და სწორი ხაზებით დახატავდა ზ.ხ-ს (ზემოთ ხსენებულს) ბოლოში კი გალაჟვარდებულ და თვალებ პახულა მზეს დახატავდა. მეორე დღეს წვიმის მოსვლა და გასული დღის ნახაზ-ნახატის გადარეცხვა, როგორ მონდომებით და კონკურენციის მიზნით ვხატავდით, სათამაშოდ დღის შუქზე ერთი საათი გვრჩებოდა იმდენხანს ვწვალობდით და ვცარცაობდით. ნანგრევებში მოძიებულ ცარცებს საგულდაგულოდ ვმალავდით, დილით კი სველი გვხვდებოდა და ვეღარ ვიყენებდით დანიშნულებისთვის… ღამღამობით, ჩუმად მიცარცული, ბავშვური ლოგიკით არეული კალიგრაფიით წარწერები შაკო+ანა=შ და უამრავი მსგავსი… როგორც ყოველთვის, ამ ფიქრებში ნინოსთვისაც მეყო დრო… ნინო, ბავშვობაში რამდენი წუთი, საათი, წლები გვაქვს გატარებული, მართალია ძალიან ხშირად ვჩხუბობდით, მაგრამ მაინც მიყვარხარ… დღეს რომ ვიგონებ, თუ როგორი ლაღი და ხალისიანი ბავშვობა გვქონდა და დღეს რა ცხოვრება გაქვს, თავი მეც დამნაშავედ მიმაჩნია ხალხის ბრბოსთან ერთად… ასე რბილად თუ ვიტყვი მხოლოდ, დღეს უკვე ფსიქიკური აშლილობა გაქვს, ეს ჩემთვის ძალიან მტკინვეულია და ძალიან განვიცდი… მხოლოდ ბანალური სიტყვებია, ვერანაირად გეხმარები, არ შემიძლია… ბავშვობის დროინდელ ემოციურობას შემდეგში ნერვოზი დაემატა, შემდეგ პროფესიის არასწორი არჩევის და დედაშენის შეცდომის გამო არასრულფასოვნების კომპლექსი, შემდეგ ხანგრძლივი დეპრესია და ახლა… დროულად რომ ვინმეს შენთვის ხელი გამოეწოდებინა და დაგხმარებოდა ალბათ ასე ცუდათ არ იქნებოდი… მეც შემეძლო მოსვლა მაგრამ არ მოვედი, დამნაშავე ვარ, მაპატიე…

P.S მენატრებით, განვიცდი, თქვენ ყოველთვის ჩემს ფიქრებში იქნებით… შეიძლება შეიცვალეთ, ალბათ ბევრნი ვეღარ ვუგებთ ერთმანეთს, მაგრამ არაუშავს, ბავშვობის მოგონებები ყოველთვის თან მდევს…

ფურცელზე დაწერილს აღარასდროს გადმოვიტან ბლოგზე, დამეთხარა თვალები

ყველაზე კარგი ჩემს ცხოვრებაში

ეს ახალი ტეგ თამაშია სადაც ქეითმა დამტაგა, გამიხარდა და თავი დაფასებულად ვიგრძენი ცოტა არ იყოს გამიკვირდა და გამიხარდა კიდეც, რადგან ვიღაცას გავახსენდი… 20 წლის ვარ, არც ძალიან დიდი, რომ ყველაზე კარგის სტატუსი რაიმე მოვლენას მივანიჭო, ყოველდღიური პატარ-პატარა სიხარულები უფროა ჩემთვის კარგი. აქვე უნდა ითქვას ისიც, რომ განსაკუთრებულად კარგი ჩემს ცხოვრებაში არ ხდება. ძალიან ბუნდოვნად მამახსოვრდება წარსული, განსაკუთრებით ბუნდოვნად კარგი, უფრო მეტად ცუდის გახსენება შემიძლია, მაგრამ ამ პოსტს ნეგატიურად არ დავმუხტავ და გავიხსენებ კარგს ჩემს ცხოვრებაში. მაშ ასე:

♥ ყველაზე კარგი ჩემს ცხოვრებაში დედა, ჩემი და დიშვილები და ძმიშვილია, რომლებიც ყოველდღიურ ცხოვრებას მიხალისებენ, ღიმილით საუბრით ან მომავლის იმედით…

♥ მაშინ ყველაზე კარგი იყო, ეროვნული გამოცდებით უმაღლესში რომ ჩავაბარე და ისიც აკადემიური რომ ავიღე და ეხლა უსაქმური ვარ

♥ ჩემი ძმის დაქორწინება, როგორ გამოვტოვო, უკვე იმედ გაცრუებული ვიყავისანამ მანამ გაბედნიერდებოდა. უსაზღვროდ ბედნიერი ვიყავი მისი ჩვეული დაკრეჭილი სახით და მეორე იმით, რომ ახალი მსხვერპლი შემოემატა ჩემს ოჯახს რძლის სახით, რომელსაც სისხლს დღემდე ვუშრობ.

♥ ჰო, კიდევ მაშინაც ბედნიერი ვიყავი, როცა ზღვა დავინახე პირველად.

♥ უდარდელი ბავშვობა, არანაირი პრობლემა და ღამით იმაზე ფიქრი, ხვალ რომელი თამაში მეთამაშა.

♥ რატომღაც მთელი ცხრა წელია ყველაზე კარგი დღე ჩემს ცხოვრებაში 31 დეკემბერია, იმიტომ კი არა რომ ახალი წელი მოდის ან დავლევ, გავერთობი, არა, იმიტომ რომ ჩემ დიშვილებს უამრავ საჩუქარს დავახვედრებ 12 საათზე, გაუხარდებათ და თოვლისპაპის არსებობას დაიჯერებენ, მათი ბედნიერება კი ჩემ სიცოცხლედ მიღირს…

♥ ანის დაბადება და ჩემი ამაყი სახე 11 წლის ასაკში არ მავიწყდება, ვიფერებდი ვკაცობდი და მეამაყებოდა ბიძობა…

♥ ჩემი დის გულში ჩახუტება, ესეც ყველაზე კარგი, გამორჩეული და დასამახსოვრებელია, რადგან ეს ძალიან იშვიათად ხდება.

♥ ბლოღს, კომპიუტერს და დღემდე შემორჩენილ ვირტუალურ მეგობრებსაც ეკუთვნით აქ მოხსენიება, მათი გამოჩენის შემდეგ პაწე შეიცვალა აზროვნება და ცხოვრება.

სულ ეს იყო? ქეითის თქმის არ იყოს შეიძლება რომ დავწვე კიდევ ბევრი რამ გამახსენდეს, მაგრამ აღარ დავამატებ! რადგან ესენი გამახსენდა ე.ი სხვა არაფერია საჭირო.

წახალისებისთვის ვტაგავ:
სიყვარულოვნას
ბზუუკს
ლიტერატორს და
დი@ს

Untitled

I,m thinking

არასდროს მოგბეზრებიათ თავი? არასდროს გიფიქრიათ რომ ზედმეტი ხართ ? მაგრამ მაინც იმხნევებთ თავს და იმედით შესცქერით თქვენს მომავალს? ვინ ვარ? რატომ ვარ? ნუთუ ჩემი ადგილი არის ამ სამყაროში? ტყუილად ხომ არ ვამძიმებ დედამიწას და უხეშად ვეხები ზედაპირს? ვნანობ? არა არ ვნანობ ისევ მინდა იგივეს გაკეთება… საკუთარ თავს ვეძებ? როდის დასრულდება? როდის… ცუდად ვარ, ძალიან ცუდათ… დავიღალე, ძალიან დავიღალე… ნეტა გადამკარგა რომელიმე მიუგნებელ კუნძულზე და აღარასდროს დამაბრუნა… დასვენება მჭირდება? სულ დასვენებული არ ვარ… რა მინდა? დავიღალე….
ჩემს ფიქრებს და ხასიათს ეს მუსიკა შეეფერება: