“მეგობრობა” – ჩემეული ვერსია…(ნოჩურასაგან)

უბრალოდ მინდა ჩემი შეხედულება დავაფიქსირო ამასთან დაკავშირებით.

ვფიქრობ, რომ მეგობრობა/მეგობრის შენარჩუნება ხანგრძლივი დროით არც თუ ისე ადვილი საქმეა. ამას ერთგვარი ნიჭი სჭირდება. ადამიანს თუ შეუძლია კომუნიკაცია, სიტუაციის რეალური თვალით შეფასება და კონტროლი, ის ყოველთვის მდიდარი იქნება.

ხანდახან ზედმეტად კრიტიკულები ვართ ერთმანეთის მიმართ, ზოგჯერ უსაფუძვლოდ, ზოგჯერ პედანტურებიც ვხდებით და მომაბეზრებელი ხდება ურთიერთობა.

ერთ დროს მეც ვიყავი ძალიან პედანტური მეგობრების მიმართ და ხშირად კრახით მთავრდებოდა ჩვენი ურთიერტობა.

“ვიყავი ასეთი, ვარ ესეთი და გავხდები ისეთი”, ჩემთვის ჯერ კიდევ თეორემაა, რომელსაც პერიოდულად ვუმტკიცებ საკუთარ თავს. არ გვინდა ერთმანეთთან აქსიომებით საუბარი. ამოიგდეთ თავიდან ფრაზა როგორიცაა “შენ უნდა”… არავინ არ უნდა გააკეთოს ის რაც სხვას უნდა. მთავარია საკუთარი თავი შეიცნო, მიხვდე შენ შეცდომებს სხვის ემოციებზე და არა დაპირისპირების დროს. ცოტა ხნის წინ ერთ მშვენიერ ქალბატონთან საუბრისას განვიხილეთ კონფლიქტოლოგიის თემა. კონფლიქტი რომ არ გაღრმავდეს, უნდა ჩაახშოთ რაც შეიძლება მალე და თან არ უნდა დაგავიწყდეთ რომ ილაპარაკოთ კონკრეტულ საკითხზე და არ გადაუხვიოთ იმ თემას, რადგან ასე უფრო გაღრმავდება და “შეასკდებით” ერთმანეთს არ არის საჭირო წარსულში მომხდარი სხვა წყენის გახსენება (შენ მაშინ ასე მითხარი, შენ ჩემი ნათქვამი არ გაითვალისწინე, შენ ისე არ მოიქეცი და ა.შ.) ეს უფრო დაძაბავს სიტუაციას და როგორც ზევით ავღნიშნე თქვენი ურთიერთობა კრახით დასრულდება…

არავინ მეკითხება (ჯერ) ამას თუ როგორი უნდა იყოს მეგობარი მეგობრისთვის. ჩვენ ხშირად გვავიწყდება ერთი რამ (და არა მხოლოდ ერთი) შენი მეგობარი არის ისეთივე (ინდივიდი) ადამიანი როგორიც თავად შენ ხარ. ის უშვებს შეცდომებს როგორც შენ, შენ აძლევ შენიშვნას როგორც ის, მას უყვარხარ და ზრუნავს შენზე როგორც შენ. შენ გინდა დაემსგავსო მას კარგის მხრივ?! მაშინ ასწავლე, დაანახე სხვა კუთხით რეალობა. თვისებებს რომელსაც მე გამოვყოფდი მეგობრობაში, ეს არის: გულახდილობა, პირდაპირობა, ყურადგება, კორექტულობა, პატივისცემა და რაღა თქმა უნდა სიყვარული

პ.ს.
ერთს გირჩევთ, იყოთ დამთმობი და გამჭირვალე ერთმანეთის მიმართ, სათქმელი არ დაიტოვოტ და გულს ტყუილად ნუ იმძიმებთ. გიყვარდეთ ერთმანეთი, აფასებდეთ და დაფასებულები იქნებით თქვენც

წარმატებები ყველას, პატივისცემით, ნოჩურა

მეც მაცადეთ!

რომ იტყვიან, მინდა მიწა გასკდეს და შიგ ჩავვარდე, ხანდახან. ამჟამად, რამოდენიმე წუთიანი უხასიათობა, პირწიგნაკის სტატუსზე დატოვებულმა კომენტარმა გამოიწვია, ასევე ყოველდღიურმა შენიშვნება და ჭკუის დარიგებებმა ნაცნობების, მეგობრებისა და ნათესავებისგან. არ მიყვარს როცა ჩემი ნაკლოვანებებისკენ მიმითითებენ, მაგრძნობინებენ, რომ ამაზრზენი, ცანცარა, უაზრო, მახინჯი და აუტანელი ვარ. ყოველთვის “დაკიდება” არ შველის განსაკუთრებით მაშინ როცა მეგობრები გეუბნებიან. ზოგს საათი არ მოსწონს, ზოგს ჩემი წარბი, სიცილი, ჩემი ამოჩემებები, ჩაცმულობა, უყურადღებობა, გაუპარსავი წვერი, გაზრდილი ან მოკლედ შეჭრილი თმა, გასაკვირია და სამეგობრო წრეც, ხანდახან მეგობრებიც ვერ იტანენ ერთმანეთს. შეიძლება იმიტომაც მიმანიშნებენ რომ გამოვასწორო, მაგრამ არ მინდა! ვარ ადამიანი, რომელსაც აქვს უფლება აკეთოს, წეროს, გამოთქვას ის რაც მოესურვება. იყოს მათთან ვისთან ყოფნაც სიამოვნებს. თქვენ ცხოვრობთ ისე როგორც მოგწონთ, ბედნიერად გძნობთ თავს, მე არ გიშლით არაფერს, არ გაძლევთ შენიშვნებს. მეც მაცადეთ! მიუხედავად ამისა, მაინც მიყვარხართ.

 

P.S  2 საათის შემდეგ… არა, მივხვდი, მე ვარ დამნაშავე და ბოდიში! ძალიან მიყვარხარ, ძალიან ძალიან. მართლა ზედმეტი მომდის ხოლმე ხანდახან, რომ ავიკრიფები ვეღარ ვასტოპებ. უაზრო ვარ, უაზრო, უაზრო და დეგენერატი. პოსტიც დავწერე, მაგრამ ბევრი ფიქრის შემდეგ მივხვდი, რომ ჯერ საკუთარ თავში უნდა ვიპვო დამნაშავე და სხვისკენ თითი მერე გავიშვირო. იმაზე მეტად მიყვარხარ, ♥ ვიდრე წარმოგიდგენია!

About Me

ხელოუ, პეოპლე…

თითქმის ერთი წელია About Me არ მქონდა შევსებული, მიზეზი მარტივია მეც არ ვიცნობ ჩემს თავს ბოლომდე…

ე.ი მე ვარ ადო.

რატომ ადო და არა ლადო, ჩადო, ღადო ან  გადო? ბავშვობაში ჩემი სახელის სწორად წარმოთქმა არ შემეძლო ამიტომ ჩლიფინით და მიკიბვ-მოკიბვით ვამბობდი ადოლი-ს, როცა გავიზარდე შემრჩა და ყველა მეძახის ადო-ს.

გადახედე ჩემი playlist-ის გვერდს 

ჩემით დანახული მე, ვგონებ საინტერესო არ იქნება, ამიტომ რამოდენიმე მეგობარს, ნაცნობს… მივმართე კითხვით თუ როგორ დამახასიათებდნენ. გთავაზობთ ჩემს თავს, რომელსაც ჩემი მეგობრები უფრო მეტად იცნობენ ვიდრე მე.

საშინლად კრიტიკოსი ხარ, უარყოფითია ეს თუ დადებითი ვერ გეტყვი, მაგრამ ყველაფერში ნაკლს ეძებ, მოგწონს ის რაც იცი რომ სხვას არ მოეწონება, თამამი ხარ და სერიოზულ გადაწყვეტილებებს უცებ იღებ. ხარ მეგობრული და მე შემიძლია შენთან ყველაფრის თქმა, იმიტომ რომ ისე ვერ ვენდობი საკუთარ თავს როგორც შენ.

პატარა დებილი ბავშვივით ხარ.  რომ გაწამონ სხვის საიდუმლოს არ გასთქვამ (მაგრამ არ მიწამებიხარ და იქნებ გასთქვა?)  ხანდახან ძალიან ცანცარა. და ხანდახან ისეთ შთაბეჭდილებასაც ტოვებ, რომ ძალიან კომპლექსიანი ხარ და რაღაცის გიტყდება.

გიჟი ხარ, გარყვნილი და ძალიან საზიზღარი ხანდახან. მე მომწონხარ ასეთი. ყოველთვის გიყვარს საწინააღმდეგოდ ქცევა, საუბარი, იშვიათად თუ რამეში დამეთანხმები, მაგრამ შეიძლება სხვასთან სხვანაირი ხარ.

რაღაცნაირი ტიპი ხარ. აი, არაფრით გამორჩეული, მაგრამ ყველასაგან გამოირირჩევი (არაერთხელ მყავხარ ნანახი). გაქვს იუმორის გრძნობა, პირდაპირი და მოყვარული სიყვისა “ტრაკო” გიყვარს ურთიერთობები (არ დავკონკრეტდები) გაქვს უნარი ადამიანს შეაყვარო თავი. შენი საყვარელი ჰობია ნერვებზე თამაში და ამით შენ ბედნიერი ხარ. ცხოვრობ აქატიური ცხოვრებით.

თბილი ხარ, უაზროდ ენერგიული და მოსიყვარულე ადამიანი… იმდენად მხიარული და დადებითი რომ შეგიძლია ერთბაშად გააცინო მტირალი… შენთან ერთად არასდროს ვფიქრობ ცუდზე, ყოველთვის იღიმი და ხარ ისეთი როგორიც ხარ. ზოგჯერ ზედმეტად მიამიტი, ზოგჯერ ბუტია  ბუზღუნა ბავშვი. იმხელა გული გავქს და ისეთი ტკბილი რომ შეუძლებელია არ უყვარდე ადამიანს…

შენ ჩემი ყველაზე საყვარელი მეგობარი ხარ (ნუ, ერთ-ერთი ყველაზე). ჰო კარგი, იმ ძალზედ მცირე რიცხოვან ადამიანებში შედიხარ, ვინც ძლაინ მიყვარს და ვისაც ბოლომდე ვენდობი. რითი დაიმსახურე? უშუალო ხარ, თბილი, მეგობრული… პირველივე ნახვაზე ვიფიქრე, რომ ამდენი კარგი თვისებისთვის ზედმეტად სიმპატიური ხარ
თავში არ აგივარდეს, ბევრი უარყოფითიც გაქვს. მაგალითად: ზედმეტად ცანცარებ ხოლმე, ზედმეტად გულახდილიც. არაა ყველა შენნაირი გულღია. შურიანი, ბოღმა და მოდებილო ხალხი უფრო მრვალდაა და შენს პირადულს ნუ გადმოულაგებ ხოლმე ყველას. ჰოდა ყველაზე ცუდი, დამპალო, დეგენრატო, საძაგელო შენ: უყურადღებო ხარ ხანდახან. მე კიდევ მასეთს ვერ გიტან…

თბილი ბლოგისგან  ბონუსად, თბილივე დიალოგი 

შეკითხვა ყველა სტუდენტს

ძალიან გთხოვთ, პასუხები დაწეროთ.

1.თქვენი სურვილით ჩააბარეთ უმაღლესში რომ განათლების მიღება გსურდათ, თუ მხოლოდ იმიტომ რომ დიპლომი გქონოდათ?

2.თქვენ აირჩიეთ უნივერსიტეტი და ფაკულტეტი (შეავსეთ ბლანკი) თუ მშობლებმა?

მესამე თვალი

სტერეოგრამა, ანუ “მესამე თვალი” თანამედროვე ხელოვნების ერთ-ერთი საინტერესო (new age) მიმართულებაა. ერთი სურათის “მიღმა” დამალულია მეორე გამოსახულება. თუ სურათს “ჩვეულებრივად” შეხედავთ, მაშინ დამალულ გამოსახულებას ვერ შეამჩნევთ. სტერეოგრამა დაგეხმარებათ განავითაროთ ე. წ. “მესამე თვალი”.
მზერის კონცეტრაციას კონკრეტულზე დეტალზე ნუ მოახდენთ, არამედ იყურეთ ფოტოს სიღრმეში. თქვენ ფოტოს “მიღმა” დამალულ გამოსახულებას დაინახავთ. ფოტოს “დანახვა” თუ ადვილად შეძელით, მაშინ თქვენ ექსტრასენსორული უნარი გაქვთ, ხოლო თუ ვერ დაინახეთ, გულს ნუ გაიტეხთ, ივარჯიშეთ და ყველაფერი გამოგივათ.
მიიტანეთ სახე მონიტორთან ისე, რომ ცხვირის წვერს ეხებოდეს, მოადუნეთ თვალები და მიაჩერდით ნახატს, თითქოს სურათის მიღმა იყურებით. როცა თქვენი თვალები შეწყვეტენ რომელიმე გარკვეული წერტილის ფიქსირებას, ნელ-ნელა დაშორდით ეკრანს (წამში ერთი სანტიმეტრით), გაჩერდით იმ მანძილზე, რომელზეც, ჩვეულებრივ, წიგნს კითხულობთ ხოლმე და გააგრძელეთ სურათის დაჟინებით ყურება. შესაძლოა თავიდან ვერაფერი დაინახოთ, მაგრამ ხელს ნუ ჩაიქნევთ, რამდენჯერმე კიდევ სცადეთ და ისეთ შედეგს მიიღებთ, რომ აღფრთოვანებისგან წამოიყვირებთ კიდეც.

 

 

 

რეალითი – Part 1

სიახლე ჩემს ბლოგზე. იხილავთ/წაიკითხავთ პოსტებს ჩემი მეგობრის ინტიმური ცხოვრების შესახებ. და აი პირველი პოსტიც…

ყველაფერი, რასაც აქ წაიკითხავთ, შესაძლოა იყოს ფანტაზიის ნაყოფი… ნუ განსჯით! თუმცა, იქნებ reality-ცაა …

Part 1

დღიურებს ყოველთვის ვწერდი, პატარაობიდანვე. დღიურებს თუ არა, რაღაც ჩანაწერებს მაინც ვაკეთებდი. პირველი სერიოზული დღიურის წარმოება დაახლოებით მე-7 კლასში დავიწყე. ლამაზი ბლოკნოტი იყო მახსოვს და შიგნით ყველაფერს ვწერდი. ნუ, იმ პერიოდში საინტერესო რა უნდა მომხდარიყო, ძირითადად სკოლელ ბიჭებზე და ჩემი და ჩემი დაქალის ცელქობებზე იყო მთლიანად აგებული.

სამწუხაროდ, ის დღიური მალევე მიპოვა დედაჩემმა. ისტერიკა მოაწყო. მე უარესი ისტერიკა მოვაწყე: მის თვალწინ დავხიე ის დღიური და დავიფიცე აღარ დავწერ-მეთქი, მაგრამ როგორც სხვა ბევრი ფიცი, არც ეს ამისრულებია.

კიდევ კარგი, იმ დღიურში წარსულის მოგონებები არ ეწერა, თორემ დედაჩემის ისტერიკა მერე უნდა გენახათ.

ვთქვი, რომ ახლა მაინც მოვყვებოდი სრულ სიმართლეს ჩემზე და ახლა მაინც აღარ გადავალ სიტყვას (ალბათ). ჰოდა, ჩემს თავს ღრმა ბავშვიბიდან გაგაცნობთ.

ყველასთვის მისაბაძი ბავშვი, ბევრს რომ კითხულობს, ნიჭიერი რომაა, კლასში საკონტროლოს ყველა მისგან რომ იწერს < ასეთი ვიყავი, მაგრამ ყველას აქვს თავისი საიდუმლოებები, გაგიკვირდებათ და მე ისინი სანამ სკოლაში მივიდოდი, უკვე მქონდა.

პირველად სექსი საკუთარ მამიდაშვილთან მქონდა და თანაც გოგოსთან არც ერთმა არ ვიცოდით, რომ ეს იყო სექსი. კოცნას ვეძახდით, მერე კი ასო “კ”-მდე შევამცირეთ, რომ არავინ მიმხვდარიყო. ერთმანეთთან რომ გვტოვებდნენ, ზეიმი იყო ჩვენთვის. შეგვეძლო რაც გვინდოდა ის გვეკეთებინა. ყველას უკვირდა ასე ადრე რატომ გავრბოდით დასაძინებლად. ჩვენ კი , საბანწაფარებულები…. ))))))

ეს ყველაფერი ძალიან მომეწონა. მაგრამ ანი რამოდენიმე წელიწადში შეიცვალა, ჩემ მიმართ გაცივდა. ჩემთან “კ” კი არა, თამაშიც აღარ უნდოდა…. მე კი იმდენად მომწონდა ეს ყველაფერი, ჩემს საუკეთესო მეგობრებს, ჩემსავე მეზობლებს ვასწავლე ეს “თამაში” , თანაც დებს…
ჯერ თოჯინებზე ვვარჯიშობდით, როგორ უნდა გვეკოცნა.. მერე ერთმანეთზე. ) უმცროსი დაიკო ჯერ ძალიან პატარა იყო, ამიტომ მეორე ოთახში ვკეტავდით ხოლმე და მე და ნინი ძალიან კარგად “ვერთობოდით” ერთმანეთთან. დროთა განმავლობაში ნინიც შეიცვლა, გაიზარდა. მე ხომ მასზე პატარა ვიყავი ასაკით და აღარ კადრულობდა ჩემთან თამაშს. საბედნიეროდ, მარი წამოიზარდა, უმცროსი და . ჰოდა ახლა მასთან გავაბი ჩემი საყვარელი თამაში)) მართალია, ანის ვერცერთი ვერ შეედრებოდა (მასთან საბნისქვეშ.. მმმ ), მაგრამ სულ არაფერს სჯობდა.

ახლა იმ დებთან საერთოდ არ მაქვს ურთიერთობა, ერთ დღესაც უცებ შეწყვიტეს ჩემთან საუბარი, მეგობრობა. არ ვიცი, მიზეზი ჩვენი ბავშვობის თამაშებია? არ ჩავძიებივარ, მათზე ბევრად უკეთესი გასართობები მყავს, მერწმუნეთ ))
აღარც ანი ( ჩემი მამიდაშვილი) ახსენებს იმ ყველაფერს. არც მე ვცდილობ გავახსენო. დაე, დარჩეს უმწიკვლო გოგონად, ჯერაც რომ არავისთვის უკოცნია, მე ხომ ყვეაფერი კარგად მახსოვს?

პ.ს. მე დღესაც “ნიჭიერა” ვარ. ყველასთვის მისაბაძი, ნაკითხი, გონიერი, უნივერსიტეტში გამოცდებზე ახლოს დაჯდომას და გადაწერას რომ ლამობენ…