რეალითი – Part 1

სიახლე ჩემს ბლოგზე. იხილავთ/წაიკითხავთ პოსტებს ჩემი მეგობრის ინტიმური ცხოვრების შესახებ. და აი პირველი პოსტიც…

ყველაფერი, რასაც აქ წაიკითხავთ, შესაძლოა იყოს ფანტაზიის ნაყოფი… ნუ განსჯით! თუმცა, იქნებ reality-ცაა …

Part 1

დღიურებს ყოველთვის ვწერდი, პატარაობიდანვე. დღიურებს თუ არა, რაღაც ჩანაწერებს მაინც ვაკეთებდი. პირველი სერიოზული დღიურის წარმოება დაახლოებით მე-7 კლასში დავიწყე. ლამაზი ბლოკნოტი იყო მახსოვს და შიგნით ყველაფერს ვწერდი. ნუ, იმ პერიოდში საინტერესო რა უნდა მომხდარიყო, ძირითადად სკოლელ ბიჭებზე და ჩემი და ჩემი დაქალის ცელქობებზე იყო მთლიანად აგებული.

სამწუხაროდ, ის დღიური მალევე მიპოვა დედაჩემმა. ისტერიკა მოაწყო. მე უარესი ისტერიკა მოვაწყე: მის თვალწინ დავხიე ის დღიური და დავიფიცე აღარ დავწერ-მეთქი, მაგრამ როგორც სხვა ბევრი ფიცი, არც ეს ამისრულებია.

კიდევ კარგი, იმ დღიურში წარსულის მოგონებები არ ეწერა, თორემ დედაჩემის ისტერიკა მერე უნდა გენახათ.

ვთქვი, რომ ახლა მაინც მოვყვებოდი სრულ სიმართლეს ჩემზე და ახლა მაინც აღარ გადავალ სიტყვას (ალბათ). ჰოდა, ჩემს თავს ღრმა ბავშვიბიდან გაგაცნობთ.

ყველასთვის მისაბაძი ბავშვი, ბევრს რომ კითხულობს, ნიჭიერი რომაა, კლასში საკონტროლოს ყველა მისგან რომ იწერს < ასეთი ვიყავი, მაგრამ ყველას აქვს თავისი საიდუმლოებები, გაგიკვირდებათ და მე ისინი სანამ სკოლაში მივიდოდი, უკვე მქონდა.

პირველად სექსი საკუთარ მამიდაშვილთან მქონდა და თანაც გოგოსთან არც ერთმა არ ვიცოდით, რომ ეს იყო სექსი. კოცნას ვეძახდით, მერე კი ასო “კ”-მდე შევამცირეთ, რომ არავინ მიმხვდარიყო. ერთმანეთთან რომ გვტოვებდნენ, ზეიმი იყო ჩვენთვის. შეგვეძლო რაც გვინდოდა ის გვეკეთებინა. ყველას უკვირდა ასე ადრე რატომ გავრბოდით დასაძინებლად. ჩვენ კი , საბანწაფარებულები…. ))))))

ეს ყველაფერი ძალიან მომეწონა. მაგრამ ანი რამოდენიმე წელიწადში შეიცვალა, ჩემ მიმართ გაცივდა. ჩემთან “კ” კი არა, თამაშიც აღარ უნდოდა…. მე კი იმდენად მომწონდა ეს ყველაფერი, ჩემს საუკეთესო მეგობრებს, ჩემსავე მეზობლებს ვასწავლე ეს “თამაში” , თანაც დებს…
ჯერ თოჯინებზე ვვარჯიშობდით, როგორ უნდა გვეკოცნა.. მერე ერთმანეთზე. ) უმცროსი დაიკო ჯერ ძალიან პატარა იყო, ამიტომ მეორე ოთახში ვკეტავდით ხოლმე და მე და ნინი ძალიან კარგად “ვერთობოდით” ერთმანეთთან. დროთა განმავლობაში ნინიც შეიცვლა, გაიზარდა. მე ხომ მასზე პატარა ვიყავი ასაკით და აღარ კადრულობდა ჩემთან თამაშს. საბედნიეროდ, მარი წამოიზარდა, უმცროსი და . ჰოდა ახლა მასთან გავაბი ჩემი საყვარელი თამაში)) მართალია, ანის ვერცერთი ვერ შეედრებოდა (მასთან საბნისქვეშ.. მმმ ), მაგრამ სულ არაფერს სჯობდა.

ახლა იმ დებთან საერთოდ არ მაქვს ურთიერთობა, ერთ დღესაც უცებ შეწყვიტეს ჩემთან საუბარი, მეგობრობა. არ ვიცი, მიზეზი ჩვენი ბავშვობის თამაშებია? არ ჩავძიებივარ, მათზე ბევრად უკეთესი გასართობები მყავს, მერწმუნეთ ))
აღარც ანი ( ჩემი მამიდაშვილი) ახსენებს იმ ყველაფერს. არც მე ვცდილობ გავახსენო. დაე, დარჩეს უმწიკვლო გოგონად, ჯერაც რომ არავისთვის უკოცნია, მე ხომ ყვეაფერი კარგად მახსოვს?

პ.ს. მე დღესაც “ნიჭიერა” ვარ. ყველასთვის მისაბაძი, ნაკითხი, გონიერი, უნივერსიტეტში გამოცდებზე ახლოს დაჯდომას და გადაწერას რომ ლამობენ…