ახალი გატაცება, სწავლა ონლაინ

სკოლაში გერმანულ ენას მასწავლიდნენ, მაგრამ არ ვსწავლობდი. კარგად არ ვსწავლობდი. მიზეზი ერთი იყო, ყოველთვის გერმანიის ნაცისტური ხელისუფლება მახსენდებოდა, მათი იდეოლოგიის მიმართ სიძულვილს განვიცდიდი, რაც გერმანელებისა და გერმანული ენის მიმართებაშიც გადამეზარდა. მაშინ ჯერ კიდევ ვერ ვაცნობიერებდი, რომ ნაცისტური ხელისუფლების გამო ერი და მათი ენა არ უნდა შემჯავრებოდა, რომ მხოლოდ ხელისუფლება იყო დამნაშავე და არა მოქალაქენი.  პროტესტი უსწავლელობით  ერთ-ერთი გაკვეთილის ახნის შემდეგ უფრო მეტად გამიმძაფრდა, როცა მასწავლებელმა სიტყვის მნიშვნელობა ჰოლოკოსტის მაგალითებზე დაყრდნობით განმარტა.

მეტი პროტესტის ნიშნად ინგლისური ენის სწავლა დავიწყე რეპეტიტორთან, რაც მეტ სიმშვიდეს მომცემდა. გერმანული და ინგლისური სიტყვები ერთმანეთში მერეოდა, დღემდე ინგლისური სიტყვები გერმანულად შემომეკითხება ხოლმე და არცერთი ენა არ ვიცი სრულყოფილად, მაგრამ ინგლისური უკეთ ვიცი, იმდენად უკეთ რომ ეროვნულ გამოცდებში ინგლისური ენა ჩავაბარე.

რა ხანია ინგლისურის კარგად სწავლა, გაუმჯობესება მინდა მასწავლებლის დახმარებით, რომ მინიმუმ შეცდომები შემისწოროს და დავხვეწო მეტყველება, სმენა, წერა. მაგრამ 120 ლარი საკმაოდ ძვირია ყოველთვიურად ჩემი ფინანსური მდგომარეობიდან გამომდინარე, არც ინგლისურად ამეტყველებული ქართული ინტონაციის მქონე მასწავლებელი მინდა. სად იყო და სად არა, დაახლოებით ერთი თვის წინ ოქრო საიტი teach.ge აღმოვაჩინე, რომელიც ინგლისური ენის სასწავლო პროგრამის შესწავლას მთავაზობდა ქართულად, საკმაოდ საინტერესო სწავლის მეთოდიკის გამოყენებით და ძალიან იაფად. მოკლედ, ენის შესწავლა ზემოთ ხსენებულ საიტზე დავიწყე.

რატომ გადავწყვიტე ონლაინ მესწავლა, გამეუმჯობესებინა ინგლისური ენა?

• ინოვაციური პროექტია საქართველოში, აქამდე ვერსად წავაწყდებოდი ქართულენოვანი მომხმარებლისთვის განკუთვნილ უცხო ენის სასწავლო პროგრამას და ძალიან გამიხარდა ერთ-ერთი პირველი მომხმარებელი რომ ვარ.
• ყოველდღიურად ვზრდი ცოდნას, არ ვარ შეზღუდული და არაა გაწელილი ცოდნის მიღება დროში.
• როდესაც რეპეტიტორთან კვირაში 2-ჯერ, ან 3-ჯერ დავდიოდი და გაკვეთილი საათ ნახევარი გრძელდებოდა, უმეტესად დრო არ იყო საკმარისი.
• ერთი კვირის მასალა რომელიც სამი ვიზიტითა და ოთხ საათ ნახევარს მოიცავდა მასწავლებელთან, ონლაინ იგივე მასალის დაძლევს მხოლოდ 20 წუთში ვახერხებ.
• ძალიან აზარტულია ასე სწავლა. ვაგროვებ ქულებს ცოდნის მიღების პარალელურად და ვეჯიბრები სხვა მოსწავლეებს.
• ვსწავლობ აუდიო სავარჯიშოების დახმარებით და ვხვეწ ინგლისურ ინტონაციას, გრამატიკას, მეტყველებას რაც აქამდე რეპეტიტორტან შეუძლებელი იყო და საშინელი აქცენტი ჰქონდა მას, თუ ხმას ამოიღებდა.
• შემიძლია ნებისმიერ დროს შევწყვიტო და იგივე ადგილიდან გავაგრძელო სავარჯიშო.
• შეცდომებს ნათურები აღმომიჩენს ხოლმე და ქულებს მაკლებს, ამიტომ ვცდილობ კარგი მოსწავლე ვიყო და წითელი ფერის ნათურა არ ამენთოს. ძალიან ხშირად თითები ამეხლართება, მგონია სწორად ვწერ კონკრეტულ სიტყვას და როცა წითელ შუქს ვხედავ უმალ დაკვირვებით ვეკიდები სავარჯიშოს.
• შეცდომის დაშვების შემთხვევაში იმდენჯერ და ისე მოულოდნელ დროს მკითხავს პროგრამა იგივე დავალებას რომ დებილი უნდა ვიყო სამუდამოდ არ დამამახსოვრდეს შეცდომით დაწერილი ან წარმოთქმული სიტყვა.
• თუ თვეში 120 ლარი უნდა გადამეხადა, აქ 15 ლარი ღირს 1 თვე. მე პირველი კურსის უვადო მაქვს ჩართული და 29 ლარი გადავიხადე. ფასდაკლებებიცაა და ერთ დღიანი  უფასო გაკვეთილით საშუალება გეძლევა გამოსცადო პროგრამა რამდენად მისაღებია შენთვის. მეტი ინფო: http://teach.ge/Programs/

იმდენად ჩამითრია სწავლის წყურვილმა და აზარტმა, ბოლო დროს ყველაზე მეტად ამ საიტს ვსტუმრობ, სოციალურ ქსელებზე უფრო ხშირადაც.  მათ ფეიჯსაც ვადევნებ თვალს. ამასწინათ ბოულინგ ჩემპიონატი ჩაატარეს ონლაინ, თურმე მომიგია კიდეც, მაგრამ ოფლაინ გამართულ ჩემპიონატზე ვეღარ წავედი. 

ამჟამად საიტზე მხოლოდ ინგლისურის შესწავლაა შესაძლებელი. იგეგმება სხვა ენების  დამატება. მოუთმენლად ველი გერმანული ენის პროგრამას, რომ გამოვისყიდო სიძულვილი, რომელმაც მხოლოდ ზიანი მომიტანა ( ანუ მინუს ერთი უცხო ენის ცოდნა) და ძალიან შემაყვარა ფილმები ჰოლოკოსტზე. წავედი  The Boy in the Striped Pajamas უნდა ვუყურო.

რენდომ პოსტი

ამასწინათ ვიღაცამ თქვა – “ბლოგინგი ძნელი არაა, ყველას შეუძლია ბლოგერი გახდეს, გარკვეული ცოდნის, დაგროვილი ინფორმაციისა და ინტერნეტის საშუალოდ ცოდნის შემდეგ”. ამ აზრს დავეთანხმები და დავამატებ – მთავარია იყო ობიექტური, წერდე კარგად, იყო სოციალურად აქტიური ტიპი. იცოდე სად მოიძიო საჭირო, დამხმარე მასალა (კერძოდ გუგლის შესახებ გაგონილი გქონდეს). იცოდე ვორდპრესის (ან სხვა ბლოგის პლატფორმა) არსებობის შესახებ და შეძლებ ბლოგინგს, შესაბამისად იქნები ბლოგერი.  ამიტომ, იყო ბლოგერი სულაც არაა პრივილეგირებული სტატუსი. რატომღაც, ფეისბუქის დახვეწის, გაუმჯობესების შემდეგ, ბლოგერების გაზარმაცება შესამჩნევია. თავისუფალი დროის უმეტეს ნაწილი ფეისბუქისთვის აქვთ დათმობილი და სიახლეებსაც იქ აქვეყნებენ.

ზუსტადაც, ამ დროისათვის  ფეისბუქია მიზეზი ბლოგზე ჩემი პასიურობისა. ხსენებული სოციალური ქსელი რომ არა, მეტად “ცოცხალი” ბლოგერი ვიქნებოდი, რადგან ყველა სიახლესა თუ კომენტარს რაიმე მოვლენისადმი მეც იქ ვაქვეყნებ. არ გამკვირვებია ფეისბუქის პრივატულ ჯგუფში – Dead bloggers society-ში რომ ვარ. ამ წელს დავიწყე 366 დღის ამსახველი ფოტომასალის გამოქვეყნება, კომენტარად კი სიახლეებს წავაწერ ხოლმე. ძალიან სახალისოა, აზარტულთან ერთად. იმედია მალე არ მივანებებ თავს ამ პროექტს და ვრცელ პოსტს 366 დღის შესახებ დავდებ ბლოგზე.

ადრე დავწერე პოსტი ფეისბუქის ექაუნთი რომ გამიუქმდეს რა დადებითი და უარყოფითი ექნებოდა. ახლა რომ ვწერდე მსგავსი შინაარსის პოსტს, აუცილებლად მხოლოდ გაუქმების დადებით მხარეებზე გავამახვილებდი ყურადღებას. იმის თქმა, რომ ფეისბუქს ძალიან დიდი დრო მიაქვს და ბლა ბლა ბლას აზრი არ აქვს, შენც კარგად იცი. უბრალოდ, ძალიან გაბანალურდა ჩემთვის ზემოთ ნახსენები სოციალური ქსელი, გამოქვეყნებული სიახლეები, ფრენდები, კონკრეტული წრისთვის განკუთვნილი “შუტკები”. გარდა ამისა, უფეისბუქოდას შემიძლია მეგობრების სიახლეების გაგება და საჭირო ინფორმაციის მოძიება.

წესით პოსტი სულ სხვა რამის შესახებ უნდა დამეწერა. ბევრი ნაცნობისგან ან უცნობისგან (რომელთაც ჩემი ნაცნობებისგან, ან ჩემთან დაახლოებული პირებისგან სმენიათ) მსმენია, რომ მე მარჯანიშვილზე ვცხოვრობ, ტატუებს ვაკეთებ, გვარად დოლიძე ვარ და მაქვს ძალიან კარგი სამსახური. რა თქმა უნდა არც ერთი ინფო არაა სწორი. მე არ ვცხოვრობ მარჯანიშვილზე. ვცხოვრობ ერთ-ერთ გარეუბანში, რომლის შესახებაც იდეაში პოსტი იწერება.

ჩემი ბინა, ერთ-ერთ გარეუბანშია, კახეთის გზატკეცილთან. ბავშვობაში მეხამუშებოდა აქ ცხოვრება, მაგრამ ახლა მთავარია მობინადრეთა სურვილები გათვალისწინებულ იქნას მკიდია სად ვიცხოვრებ. ძალიან მშვიდი, უსაფრთხო და კომფორტული უბანია, თუმცა:

1. ტრანსპორტის პრობლემა ძალიან მწვავედ მაწუხებს მეც, ჩემს მეგობრებსაც და მათ მშობლებსაც. როცა თბილისის ცენტრალურ ქუჩებთან დაკავშირება გვსურს განსაკუთრებით მაშინ იჩენს თავს წუხილი. იმისათვის რომ დანიშნულების ადგილას მივიდეთ, საჭიროა კახეთის გზატკეცილზე 30 წუთიდან უკეთეს შემთხვევაში 1 საათი დგომა და კახეთიდან მომავალი ტრანსპორტით მგზავრობა. განსაკუთრებით მდედრობითი სქესის მობინადრეებს უჭირთ, რადგან ხშირია შემთხვევა და არაერთ მეგობარს უთქვამს   – “გაჩერებაზე დგომისას მანქანებს აჩერებენ, ფასს მეკითხებიან, ან თვალს ჩამიკრავენ და თავიანთ მანქანაში მიპატიჟებენ, სად გსურს წასვლა მიგიყვან ლამაზო” სანამ კახეთიდან ან ლილო მოლიდან რომელიმე მიკრო ავტობუსი გამოივლის. თუ გაგიმართლა, არ გაიყინე ზამთარში, სული არ ამოგეხუთა ზაფხულში თბილისს როგორღაც დაუკავშირდები. მაგრამ მეორე პრობლემა სახლში დაბრუნებაა. აბა გადააცილე 22:30 საათს და ვარკეთილში ვერ მოხვდი, ქუჩაში გაყინვა ან ტაქსი გარანტირებული გაქვს (ყველას ხომ არ ჰყავს კეთილი მეგობრები, სახლში რომ შეიფარონ როგორც მე).

2. წყალი. გამარჯობა, წყლის პრობლემაცაა და გრაფიკით მოგვეწოდება. დილის 7 საათიდან შუადღის 12 საათამდე და 19:00 დან 00:00 საათამდე. შუალედში, აბაზანის მიღება რომ მოგინდეს ან წყლისთვის განკუთვნილი ჭურჭელი არ გქონდეს, რომელიც ყოველთვის სავსეა, თუ გსურს მოკვდი ვერაფერს გახდები.

3. მხოლოდ ერთადერთი ტრანსპორტი გამოივლის უბანში, რომელიც ვარკეთილის მიმართულებით მოძრაობს, ბოლო გაჩერება დაახლოებით 3 კილომეტრშია. ზამთარში თუ თოვს, არ არსებობს გამოიაროს. მიზეზი – აღმართზე მოცურება და მგზავრების უსაფრთხოება. არსებობს იღბლიანი დღეები, შეიძლება გაგიმართლოს და ადგილი აღმოჩნდეს მიკრო ავტობუსში შესატენად. დიახ შესატენად. ყველაზე საუკეთესო ადგილი, რომელიც შეიძლება შეგხვდეს ფანჯარასთან ახლოსაა, იქნებ ცალი ხელი ფანჯარაში გადაყო და შედარებით თავისუფლად იგრძნო თავი.

მაგრამ სახლის ფანჯრებიდან ხელის ან ცხვირის გაყოფით თავს ვერ იგრძნობ კომფორტულად, რადგან ყველამ ყველაფერი იცის შენზე, თუმცა   ფანჯრის გაღების გარეშეც ინფორმირებულნი არიან ერთმანეთს ცხოვრების სიახლეებით. სამაგიეროდ, ნაკლები დანაშაული ხდება. თითქმის არც კი მახსენდება, ერთის გარდა, ყველაზე გახმაურებული – სექს მუშაკის მკვლელობა.

არქივი რაჭიდან [ვიდეო პოსტით]

This gallery contains 9 photos.

7 სექტემბერი ღამის 4-ის ნახევარია, ჩავედით. ძალიან დაღლილები ვართ. ბოლოს და ბოლოს ყველაზე დამღლელი 9 საათი ვიმგზავრეთ რაჭაში (სოფელი ურავი) ჩასასვლელად. კარგია რომ ღამის 11 საათზე ზესტაფონელ ჯუმბერს ეღვიძა და მანქანა შეაკეთა, თორემ დილამდე მანქანაში მოგვიწევდა გათევა. როცა მივედით უბედნიერეს … Continue reading →

გამარჯობა, ადო (დაბადების დღემდე)

ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილია 11 დღე, 7 საათი და 15 წუთი ♥ via facebook

ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილია 5 დღე და 20 წუთი ♥ via facebook

 

ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილია 359 დღე…

იმედია მომავალ წელს მაინც არ შევხვდები მოწყენილი, ასე  მოსაბეზრებლად შუაგულ ტყეში

ჩახუტებისა და თბილი სურვილების დღე თბილი ბლოგისგან

იმ დღეს როცა ძალიან ადრე გამეღვიძა და ინტერნეტში ძრომიალს ქუჩებში ბოდიალი ვამჯობინე, არსად მეჩქარებოდა, არავინ მელოდებოდა, არც არავინ მენატრებოდა, ინტერნეტიც მძულდა, სახლიც და ყველა ნაცნობიც, უბრალოდ ძალიან ღრმად ჩავისუნთქე, თითქოს ჩაყვინთვისთვის მოვემზადე და ჟანგბადის მარაგი მესაჭიროებოდა წყალქვეშ, კარი გავიჯახუნე და მომღიმარი სახით დავტოვე ბუნაგი… მომღიმარი სახით ხალხის თვალიერება დავიწყე… ხალხის რომელიც დაკოპილი, ცინიკური სახით მოძრაობს. ხალხი, რომელთაც ძალიან ბევრი პრობლემა აქვს, ფიქრითა და საკუთარი თავის გამხნევებით ცდილობს პრობლემებს გაექცეს. ხალხს, რომელიც სახლში მიიჩქარის პროდუქტით დატვირთული, რომ ოჯახი დააპუროს. ხალხი რომელიც მოწყალებას ითხოვს. ხალხი, რომელიც უბრალოდ ბედნიერია. ხალხი, რომელიც სამსახურიდან სახლში მიემართება დაღლილი. ხალხი, რომელიც მარტოა, მიტოვებული. ხალხის რომელთაც ნდობა, სიყვარული და პატივისცემა აქვს დაკარგული. ხალხის, რომელიც სკვერის სკამზე სძინავს, ჭამს და ცხოვრობს. ხალხის, ვინც ხვალ გაქრება და საბოლოო დღეს ატარებს ჩვენს გვერდით.

მე ღიმილით ვაკვირდებოდი მათ და ვცდილობდი

წერილი ადოს…

გამარჯობა, მე ლიკულა ვარ ^^

არა, ბევრი რამის თქმას არ ვაპირებ და არც იყო სახელის თქმა საჭირო, მაგრამ ასე გადავწყვიტე… როცა ადამიანმა , მწერლის სახელი იცის უფრო უადვილდება მისი დაწერილის წაკითხვა. ალბათ იმიტომ, რომ შეუძლებელია ყველა დაწერილის ერთ სტილში წაკითხვა, როდესაც მწერალი სხვა სტილით წერს და გადმოგცემს, შენ კიდევ მას სხვებში ურევ.. ისე, არც ისე საინტერესო ვარ ყველასთვის.. ეს იმით არის გამოწვეული, რომ ყველა ვერ ხედავს ჩემში ღმერთს.. ხოლო, როცა ადამიანში ღმერთს ხედავ , მას ყველა ცოდვას და შეცდომას პატიობ. ამიტომ მაპატიე შენზე, რომ ვწერ ისე, რომ რამოდენიმე დღეა რაც გიცნობ..

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ჩამოვედი თბილისში და დაიწყო უსაქმურობის უსასრულობა.. სოციალურ ქსელებში ვიყავი ჩაფლული და ალბათ ამ დღეების ამაოება ჩემს სტატუსებზეც შეიმჩნეოდა.. შენმა სახელმა და ავატარმა მიმიზიდა , შენ ხომ ჩემი საყვარელი მულტფილმის გმირის სახელი გეწერა.. ზედმეტად არმიყვარს, ადამაინების უცხოდ „დამეგობრება“ , მაგრამ რაღაც საინტერესო ჩანდი და ვიფიქრე რომ აი უბედურო მეო დამთავრდა შენი უსაქმურობა ამ ქვეყანაზე , თუნდაც ცოტახნით მაინც. როდესაც მივიღე Ado Doodlez accepted your friend request, მეუცხოვა ცოტა არ იყოს. პირველი, რაც გავარკვიე, იყო ის რომ იყავი ბლოგერი.. და კიდევ ერთხელ წამომიტივტივდა თავში ის რომ „აი უბედურო მეო დამთავრდა შენი უსაქმურობა ამ ქვეყანაზე“ წასაკითხი ბევრი იყო. როდესაც გავეცანი, შენს პირველ ჩანაწერს, რაღაც აზრი გამიჩნდა შენზე.
შენთან FACEBOOK’ის კედელზე წავაწყდი ასეთ სურათს

„ძალიან `მიტყდება` თმა რომ გადავიპარსე :S“  მინდა გითხრა რომ არ ცდებოდი^^…
ყველაზე მეტი დადებითი ემოცია წამოვიდა „ხუტვინგ, ანუ ჩახუტების დღე“ და პირველი რაც ვიფიქრე „მოდი, ჩაგეხუტო“ … ყველაზე გემრიელი ინტიმური ჩანაწერები წავიკითხე შენს ბლოგზე, პირველად… ყველაზე საყვარელი „მე“ გყავს შენ.  რაღაცნაირი ხარ და ძალიან მომწონს ეს ^^
იმათ არ გავხარ , აი იმათ მე რომ ნერვებს მიშლიან და მზად ვარ, რომ მათი ცხოვრება დავანგრიო. (მინდა გითხრა მაია ასათიანს არ გავხარ, იმიტომ რომ ვერ ვიტან მაგ ქალს)
იცი, ბავშვები არმიყვარს , მაგრამ ისეთი დამოკიდებულება გქონია შენს ძმიშვილებთან, მივხვდი იქნებ არც ისე ცუდები არიან ბავშვები და მეც შევძლებდი ჩემი დისშვილებიც შეყავრებას, როდესაც ისინი გაჩნდებოდნენ. ჰოდა არმინდა შენზე , რამე დამატებითი წარმოდგენები შემექმნას. ან შევიქმნა და მერე ისევ ჩემით დავამსხვრიო…

ასე რომ, გამარჯობა, ადო შენ შეგიძლია დეიდა ლიკას ყველაფერი უამბო (თუ გინდა :ლოლ:) იცი მინდა, რომ ბევრი ღამეები გაათენო, და ბევრ ასეთ ღამეს გისურვებ რადგან, მინდა რომ უფრო მეტი და მეტი წერო… არვიცი და არც დიდ ყურადღებას ვუთმობ  „იმიჯის“ გამო ხარ ასეთი თუ არა..

მე , ასეთი ადო მომწონს და არც კი ვეცდები , რომ ცუდი ადო გახდეს. ყველაზე მაგარი მეგობრები გყავს, შენ. ძალიან თბილები არიან შენს მიმართ, თითქმის ყველა (რასაც ჩემს მეგობრებზე ვერ ვიტყვი).

კიდევ, რაც მთავარია გიყვარს ნესვი.  ნესვი არის ჩემი ცხოვრების აზრი, ალბათ საკუთარ თავზე მეტად მიყვარს. მინდა მაპატიო , რომ წინა დღეებში მე აზრი შეგაცვლევინე პირსინგის გაკეთების შესახებ , ისეთი სურათი განახე :\

დღეს ასეთი რაღაც მითხარი : „როგორ დაწერ რამეს ჩემზე? რატომ, როგორ, რომ არ მიცნობ? ო_ო“. მე გეტყვი, რომ : „ცოტას დავწერ.. როგორც გიცნობ ისე დავწერ. არც ისე დიდი დროა გიცნობ , მაგრამ ამ დროში დაგწერ“

არმინდა, ის გააკეთო რაც სხვებს მოსწონთ. არმინდა „იმიჯი“ შეიცვალო. არმინდა, რომ ცუდ ხასიათზე იყო ხოლმე. არმინდა, რომ ინანო რომ მეგობრების ლისტში ჩამამატე. მინდა, რომ ბედნიერი იყო. მინდა, რომ „ის“ გეპოვოს.  მინდა, რომ ყოველთვის ყველაფერი განაახლო.. მინდა, რომ არდაგავიწყდეს ხოლმე „ძილინებისა“. ისეთი , ამინდი არის დღეს იდეალური დროა დაწერო რამე კარგი…

მუსიკაში ვნებები თავად აკმაყოფილებენ ერთურთს (c) ნიცშე
და ახლა ვწერ ამას და ასეთი რაღაც მომდის Ado Doodlez invited you to the event ჩახუტებისა და თბილი სურვილების დღე და კიდევ უფრო და უფრო მეტის დაწერა მინდა. ყველაზე დამახასიათებელი ტყუილი თავის მოტყუებაა.

ხოლო სხვების მოტყუება ეს იშვიათი გამონაკლისია (c) ნიცშე. 

თავი არ მოიტყუო, რომ ეს დაწერილი მოგეწონა და მზად ვარ მე მოვტყუვდე და ცოტახნით ვიყო ბედნიერი ^^

თუ გინდა, რომ შეიცნო ადამიანის გონება, უბრალოდ ყური დაუგდე მას (c) იოჰან გოეთე
ყურს გიგდებ, უკვე დიდი ხანია და ბედნიერი ვარ, რომ მესმის შენი.

და ბოლოს ერთს ვიტყვი შენზე „ყოველი ავტორი ცხოვრებაში ერთხელ მაინც გვაჩვენებს მის ნამდვილ სახეს მისივე ნაშრომში, იმის და მიუხედავად გავს თუ არა ეს სახე მის იმჟამინდელი მდგომარეობასა და ყოფას“

ცხადი თუ რეალობა?

სადარბაზოში შესვლისთანავე ექვსივე საფეხური სწრაფად ავირბინე და ლიფტი გამოვიძახე.

_  ოდესმე ბედნიერი ყოფილხარ? ვეკითხები ჩემ თავს და შევდივარ ლიფტში, პასუხი რა თქმა უნდა არ მაქვს და ვიწყებ ფიქრს იმაზე, თუ როგორ და რა ძალით მოძრაობს ეს ყუთი. ლიფტში მთლიან კედელზე სარკეა.

_ გამეცი პასუხი რა არის საჭირო იმისთვის რომ ბედნიერი იყო? ლიფტის სარკიდან გადმოსული ჩემი მეორე მე თავს არ მანებებს, და შეკითხვებს მაყრის.

_ რატომ ფიქრობ ამდენს, რატომ აფიქრებინებ ადამიანებს რომ უცნაური ხარ? ვიბნევი და პასუხი ისევ არ მაქვს.

_ ვყვირი. არ ვიცი, მგონია, ჩემი ფიქრები ნათელია და სიტყვებით გადმოცემა არაა საჭირო. არა, ცდები, ადამიანებს შენი დუმილით ბევრ უცნაურს აფიქრებინებ!

_ სწორედ ფიქრობენ, უცნაური ვარ. ჩემს ორაზროვან წინადადებებს არასდროს არავინ უღრმავდება. საერთოდაც რა საჭიროა ლაპარაკი?

სარკე ნელ-ნელა პატარავდება… იმდენად დაპატარავდა მეორე მე შესვლას ვეღარ ახერხებს, ბორგავს და ზურგზე მეკვრის. სარკე იმსხვრევა, თითქოს ისიც ჩემს წინააღმდეგაა და სურს ამ საზიზღარ მესთან ერთად სამუდამოდ დამტოვოს.

ლიფტის კარი იღება მეოთხე სართულზე, მე გადის და სახეს იცვლის, კიბეზე მოძრავი ბიჭის სახე მიიღო, უყვირის ხმა ამოიღე, შენ მაინც მითხარი რამეო. თითქოს მას ვერ ხედავს ისე აგრძელებს ბიჭი გზას. მისი მე უკან მისდევს, უშედეგო შენიშვნების შემდეგ ქრება და ემუქრება, აფრთხილებს ყოველთვის შენს გვერდით ვარო.

ლიფტის კედლები ვიწროვდება, ჭერიც კი იკლებს სიმაღლეს, თავის გადასარჩენად მეს ვეძახი. იმ მეს რომელიც სულ ჩემს გვერდით უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ის წავიდა, გაქრა… ჩავიცუცქე, ღრმად ვსუნთქავ ჰაერი აღარ მყოფნის. ვიცი რომ კლაუსტროფობიით ვარ დაავადებული, რატომ ჩავჯექი ლიფტში? მეს სიცილის ხმა მესმის… კედლები უფრო და უფრო ვიწროვდება, ლიფტი მოწყდა და გაურკვეველი სისწრაფით ქვევით ეშვება. ვყვირი, მაგრამ შველა არავის შეუძლია…

კუთხეები მრგვალდება, კედლები უფრერული, გამჭვირვალე ხდება და განზე იწევს. საპნის ბუშტში ვზივარ ჰაერის მარაგი საკმაოდ ბევრია, თანდათან იზრდება ბუშტი, თავისუფლების შეგრძნება მეუფლება და კმაყოფილი სახით ხედს ვათვალიერებ. მინდორში მდგარი მე, საპნის ბუშტებს უშვებს, მომღიმარი სახით ვაკვირდები და მასთან მისვლა მინდა, მეც მინდა საპნის ბუშტები გავბერო. მფრინავი ბუშტით მინდა მოწმენდილ ცაზე გადაჭიმულ  ცისარტყელას მივუახლობდე და ოცნება ავისრულო…

ბუშტი სკდება და ძირს ვეშვები…

მასთან ერთად მეც ვქრები…

პოსტი და ორგაზმი შენზე…

მეძინა?

არა, არ მძინებია, ყოველთვის დილამდე შემოვრჩები კომპიუტერთან და დროის გასაყვანად როგორც წესი სტატიებს ვკითხულობ. ისეთი ბედნიერი ვარ ახლა… გადავწყვიტე იმ ემოციებზე დავწერო, რაც დღეს ვიგრძენი შენს მიმართ.

ეს სტატუსი, სულ ახლახანს, ფეისბუქზე დავდე...

შენ ჩემი ფეისბუქელი ფრენდი ხარ, შენ ჩემი ბლოგის მკითხველი ხარ. ახლა კითხულობ ამას და გგონია შენს პროფილზე არც არასდროს შემოვსულვარ, არ მაინტერესებ. ჰმ… არადა სულ ტყუილად ფიქრობ მასე. არა, არა ერთხელ ნამდვილად მიხვდებოდი, ფოტო დაგილაიქე. შენი პროფილის თვარიელება მსიამოვნებს!  ვერც წარმოიდგენ, რაც მეგობრებში დამამატე ყოველდღე რომ გათვალიერებ. შენ ჩემი ასაკის არ ხარ. ვიცი, ამ პოსტს წაიკითხავ და მინდა იცოდე ახლა უკვე ჩემი ქრაში რომ ხარ, მუზა… ჰო, პოსტებიც შენზე იქნება. რამოდენიმე.  განა წეღან არ ვთქვი შენს პროფილზე ბოდიალი მსიამოვნებს მეთქი?! ისეთს არაფერს, მნიშვნელოვანს არ წერ, მაგრამ…

ამ ორი საათის განმავლობაში დაახლოებით ოცდაათჯერ მომიწია  Older Posts-ზე დაჭერა. შენს ცხოვრებას ვეცნობი, ბევრ სისულელესაც გადავაწყდი, მიხარიხარ …

ყველას სძინავს… მინდება ფანტაზია რეალობად ვაქციო და შენს ფოტოებს ვათვალიერებ… ასეთი თბილი და სევდიანი თვალები, არასდროს მინახავს აქამდე…  ერთ-ერთ ფოტოზე შევჩერდი … მუსიკა ჩავრთე…  შენს ფოტოს ისევ ვაკვირდები და მიჩნდება შენთან ერთად ყოფნის სურვილი… თვალებზე ხელი ავიფარე, მაგრამ ნებისყოფის უქონლობა მძლევს, მგონია აქ ხარ, მიყურებ, ვცდილობ არ გაგრძნობინო ჩემი ცქერა… თმაზე ხელი გადავიტარე, კისერს ჩამოვაყოლე და ვცილობ შეგიგრძნო. შენ სუნს ვგრძნობ, არ ვიცი როგორი სუნი გაქვს, მაგრამ ჩემთვის ყველაზე სასიამოვნო ხდება თანდათან. ყველაზე მეტად ადამიანის სუნი რომ  აღმაგზნებს იცოდი? ჰო, მე ოლფაქტოფილი ვარ.

თვალებს ვხუჭავ, ხელები მაისურისკენ მიმაქვს, მთელი ძალით ვჭმუჭნი, ლამის შემოვიგლიჯო, კბილებით ვგლეჯ… მუსიკას უფრო ხმამაღალზე ვრთავ და ხელი მკერდისკენ მიმაქვს. მთელი ძალით ვაწვები მკერდს, შენი სხეულის სიძლიერე მინდა შევიგრძნო, თუ როგორ ჩამეხუტებოდი. ჯინსის შარვლის ღილებს ვიხსნი და ხელს საცვალისკენ ვაცურებ… კისერი სკამის მისაყუდებელზე გადავკიდე, ერთი ხელით ჩემს კისერს ვეფერები (ფეთიში)  მეორე ხელით ვმასტურბირებ…

შენ ახლა ამ პოსტს კითხულობ, არ გგონია რომ ეს პოსტი შენზეა, იღიმი და ფიქრს ფიქრის საშუალებას არ აძლევ, მე კი გეუბნები, შენ ხარ, მართლა შენ ხარ! მე არ მოგწერ… თუ ოდესმე ერთმანეთს შევხვდით, არც მაშნ გეტყვი ვინ ხარ. მაგრამ ეს პოსტი მართლა შენ გეკუთვნის… დღეს ჩემი ქრაში გახდი… ეს პოსტი შენზეა და გაიღიმე, უბრალოდ ბედნიერი ვარ რომ არსებობ ♥

ახლა, მივდივარ დაქრაშული და შეკვეთილი სიზმარი უნდა ვნახო. შენმა ფოტოებმა სექსუალური ფანტაზიები გაამძლავრა ჩემში. სიზმარი შენზე იქნება, და ვერც წარმოიდგენ, რომ შენ შენ ხარ. სიზმარზე მერე მოგიყვები, როგორი იქნება.

მანამდე კი გეტყვი, რომ დღეს მე ფერი ვიცვალე, ბუნებასთან ერთად ვიცვალე ფერი. და ამ ფერიცვალობას გილოცავ.

გამარჯობა, მე პიდარასტი ვარ

მურთაზ, უკვე რამდენიმე წელია ვფიქრობ წერილი მოგწერო, თუ არა. ახლახანს გადავწყვიტე, ვიცი რომ “პიდარასტი” გგონივარ.

გამარჯობა, შენ ჩემი მეგობრის მეგობარი ხარ, მან ერთმანეთი გაგვაცნო, გითხრა რომ ადო მქვია. ადო? გაიკვირვე. ნამდვილ სახელს ჩაეძიე, პასუხი მიიღე და ხელი ჩამოსართმევად გამომიწიე, მაგრამ არ ჩამოგართვი, არც გადაგკოცნე. შენ ფიქრობ, რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ მამაჩემის ძმაკაცი ხარ. მე და მამას ხაშზე გვეპატიჟები. მე ვამბობ, რომ არ მიყვარს, სალათი მირჩევნია. მამა მოგყვება, მე არა. შენ ფიქრობ, რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, ჩვენ სკოლაში ვართ. დედაშენს აგინებ, ტუალეტში ყოველ შესვენებაზე სიგარეტის მოსაწევად გადიხარ, ვიღაცას ჩაგრავ,  მე ვზივარ და დავალებას ვწერ, შენ ფიქრობ, რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ დღეს დილით კიბეზე მხვდები და მესალმები. ერთ საათში ჩემს ბლოგზე შემოდიხარ, ებოუთ მის კითხულობ და კომენტარს წერ, შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, მე მიკრო ავტობუსში ამოვდივარ, შენ  მხედავ რომ კისერზე ტატუ მაქვს და საყურე მიკეთია, ბორგავ, შენ და შენი ძმაკაცი თითს იშვერთ, ფიქრობთ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ და ჩემი ძმა ჩვენთან სახლში არაყს სვამთ, მე კომპიუტერს ვუზივარ და სტატიას ვკითხულობ, ყურადღებას არ გაქცევთ და მკიდიხარ. შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ ისევ ჩემი ძმის ძმაკაცი ხარ, უნივერსიტეტიდან მოვედი თმის ნახევარი მხარე აპარსული მაქვს, მიყურებ, ხმას არ იღებ, მაგრამ იღიმი. შენ ფიქრობ, მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, თქვენ ჩემი უბნელები ხართ. ნიკას რომ წიგნი ვეთხოვე სახლში მიმაქვს, თქვენ სადარბაზოსთან ლუდს სვამთ და  სარდაფში მარიხუანას მოსაწევად მიდიხართ, მთავაზობთ, მაგრამ უარს ვამბობ. შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, თქვენ ბანკში შემოდიხართ, გიახლოვდები, თავაზიანად გესაუბრები, გიღიმი და ახალ საბანკო პროდუქტს გთავაზობ, ერთმანეთს გადახედეთ და იცინით. თქვენ ფიქრობთ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ რესტორანში შემოხვედი, ხინკალი შემიკვეთე, მე მიმტანი ვარ, შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ ჩემი ბიძაშვილი ხარ, სახლში ყოფნისას პორნოს უყურებ და მასტურბირებ. ქუჩაში გავდივართ, მოკლე კაბიან და პირსინგიან გოგოებს თვალს აყოლებ და მეუბნები, რომ ეგ ბოზია. მე გეწინააღმდეგები. შენ ფიქრობ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ ჩემი მეგობრის დედა ხარ, მე მოტკეცილი ჯინსი და გულამოღებული მაისური მაცვია. შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, თქვენ მამიდაჩემის გასვენების შემდეგ სუფრასთან სხდებით, ხორცს ჭამთ, უამრავ ღვინოს  სვამთ. მე განვიცდი, რომ გიყურებთ მეჯავრებით. თქვენ მხედავთ და ფიქრობთ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა,  მე ბევრი მეგობარი გეი, ლეზბოსელი, ბისექსუალი და მეგობარი ტრანსექსუალი მყავს, მთთან ერთად ხშირად მხედავ. შენ ფიქრობ რომ პიდარასტი ვარ.

ნახე მსგავსი პოსტი ქართული რეალობის შესახებ 

ინსპირაცია „გამარჯობა, მე ვარ ბოზი“