წიგნს რომელსაც ამჟამად ვკითხულობ და ძალიან მომწონს  დათო ტურაშვილის “ამერიკული ზღაპრებია”  (მხოლოდ დიდებისთვის).  ძალიან საინტერესო ინფორმაციით გადაჭედილი რომანია, რომლიდანაც საინტერესო მონათხრობებს  (ფაქტების შესახებ) ბლოგზე განვათავსებ, თუ ჩემი აღფრთვოვანება ვერ დავმალე და თუ აქამდეც არ მქონდა გაგონილი.

ამერიკელმა ასტრონავტმა ნილ არმსტრონგმა მთვარეზე ფეხის დადგმისას მთელი სამყაროს გასაგონად თქვა ფრაზა, რომელიც ჯერ კიდევ ვაშინგტონში, მთვარეზე გაფრენამდე კარგა ხნით ადრე, სპეციალურად ამ მომენტისთვის წინასწარ მოუმზადეს. თუმცა ყველასთვის მოულოდნელად, ეთერში გაისმა დედამიწასთან შეუთანხმებელი ტექსტიც, რომლითაც არმსტრონგმა ვიღაც თანამოქალაქეს მიმართა:
- Good luck mister Gorsky!..

   მათ შორის, ვინც ქვემოდან გაფაციცებით ადევნებდა თვალყურს მთვარეზე მოვლენების განვითარებას, ვერავინ გაიგო, თუ რას ნიშნავდა ასტრონავტის ბოლო სიტყვები, ვინ იყო მისტერ გორსკი და რატომ უსურვებდა მას არმსტრონგი მთვარიდან წარმატებას.

 დედამიწაზე დაბრუნებისთანავე, პირველივე პრესკონფერენციაზე ასტრონავტს სწორედ ამ მოულოდნელი ფრაზის ახსნა სთხოვეს, მაგრამ ნილ არმსტრონგმა ბოდიში მოიხადა – ჯერ მისტერ გორსკი ცოცხალია და ვერაფერს გეტყვითო. ამის შემდეგ ყოველ ინტერვიუში ისევ იმავეს ეკითხებოდნენ, მაგრამ ლეგენდარული ასტრონავტი ისევ ჯიუტად დუმდა და როგორც იქნა, რამდენიმე წლის შემდეგ (მისტერ გორსკი რომ ცოცხალი აღარ იყო), ამსტრონგმა მთვარეზე წარმოთქმული მოულოდნელი ფრაზის საიდუმლოც ახსნა.

   თურმე გორსკები არმსტრონგების მეზობლები იყვნენ ბავშვობაში და ერთხელ, თამაშისას, ბურთი რომ გორსკების ეზოში გადავარდა, პატარა არმსტრონგი ღობეზე გადაძვრა და ფარდაჩამოუფარებელი ფანჯრიდან სახლის ოთახში უცნაური სცენა დაინახა – მისტერ გორსკი ცოლს ორალურ სექსზე დათანხმებისკენ უბიძგებდა (რომ გავიზარდე, ამას მერე მივხვდიო – არმსტრონგმა), ცოლი კი ღიმილით პასუხობდა – მაგაზე მაშინ დამითანხმებ, მეზობლის ბავშვი მთვარეზე რომ ფეხს დაადგამსო (ამ გამოთქმას ჩვენშიც აქვს შესატყვისი – ვირი რომ ხეზე ავაო).

   პატარა არმსტრონგს იმდენად კარგად დაამახსოვრდა ბავშვობაში მოსმენილი ფრაზა, რომ მთვარეზე  დადგა თუ არა ფეხი, მაშინვე გაახსენდა გაწამებული მეზობელი და წარმატებაც ამიტომ უსურვა:

- Good luck mister Gorsky!..

მთხრობელი: დათო ტურაშვილი

Filed under: მთხრობელი Tagged: ამერიკა, ამერიკული ზღაპრები, ასტრონავტი, დათო ტურაშვილი, ნილ არმსტრონგი, რომანი ]]> http://adolis.wordpress.com/2012/01/28/viri-rom-xeze-ava/feed/ 8 ადო pcp271 http://adolis.wordpress.com/2012/01/17/xvalidan-saxlshi-dabrunebuli-mas-davuwyeb-dzebnas/ http://adolis.wordpress.com/2012/01/17/xvalidan-saxlshi-dabrunebuli-mas-davuwyeb-dzebnas/#comments Mon, 16 Jan 2012 20:20:12 +0000 ადო http://adolis.wordpress.com/?p=5316 Continue reading →]]> - ადო(ლი), ყველაზე ძალიან დედა უფრო გიყვარს თუ მამა?

- დედა!

ყოველთვის მარტო ცხოვრებაზე ვოცნებობდი და ვოცნებობ. მაგრამ ჩემი ოჯახის გარეშე რომ ვერ გავძლებ ეგეც ძალიან კარგად ვიცი. განსაკუთრებით, დედას დანახვის გარეშე. მისი დანახვა, მხოლოდ რამდენიმე წამითაც საკმარისია და დღე პოზიტიურია. “როცა იმის ტრაკი მექნება, გამომუშავებული თანხით საკუთარი თავი შევინახო, აუცილებლად გადავალ საცხოვრებლად ცალკე, მაგრამ კვირაში ერთხელ მაინც გამოვივლი, დედას დავხედავ და დავუბრუნდები ჩვეულ ცხოვრებას.” ამ სიტყვებს დღემდე ვამბობდი, მაგრამ არ ვიტყვი ხვალიდან. მოვიდა დრო, როცა საკუთარი სიტყვების და ოცნების რედაქტირებას მოვახდენ. ხვალიდან ასეთი იქნება ჩემი ოცნება – “როცა იმის ტრაკი მექნება, გამომუშავებული თანხით საკუთარი თავი და დედა უზრუნველვყო, აუცილებლად დავაბრუნებ მას საქართველოში!”

დედა საზღვარგარეთ მიდის. ძალიან ემოციური დღე მაქვს, არ მინდა წავიდეს. მხლოდ მასთან შემიძლია სახლში მოსულმა დადებითი შთაბეჭდილებებით აღსავსემ პოზიტივი მას გავუზიარო და იგივე ემოცია ცუდად ყოფნისას მისგან შევისრუტო.

ისეთ განწყობაზე ვარ, თითქოს ვეღარასდროს ვნახავ. თითქოს სამყაროს აღსასრულია და დღეს მთავრდება ჩემი ცხოვრება. მეშინია უცხო ქვეყანაში რამე რომ გაუჭირდეს პატრონი არავინ ეყოლება.

ვიცი ხვალ 9:00 საათიდან, ყველაზე საშინელ ხასიათზე ვიქნები, ვიდრე ოდესმე ვყოფილვარ.

ხვალ 9:00 საათიდან, დედას დანახვით პოზიტიურად ვეღარ განვეწყვები.

ხვალ 9:00 საათიდან, დედა გულწრფელად მომენატრება.

ხვალ 9:00 საათის შემდეგ, სახლში დაბრუნებული მას დავუწყებ ძებნას.

ხვალ 9:00 საათიდან, ხურმა ვიქნები, რომელიც შეხედვისთანავე შეჭმის სურვილს გგვრის და ჩაკბეჩისთანავე მწკლარტე გემო აქვს.

ხვალ 9:00 საათიდან, დედას გაკეთებული კერძები მომენატრება.

ხვალ 9:00 საათიდან, ქუჩაში მისი ასაკის ხალხის დანახვისას დედა გამახსენდება.

ხვალ 9:00 საათიდან, წარმოსახვითი ბუშტი, რომელიც ყელში მაქვს გაჩხერილი და დედასთან დასამშვიდობებლად სიტყვებს არ უშვებს ბაგემდე წარმოსათქმელად, გასკდება.

ხვალ 9:00 საათიდან, ვიცი ყველაზე სენტიმენტალური ადამიანი გავხდები.

ხვალ 9:00 საათიდან, მის დაბრუნებას დაველოდები.

ხვალ 9:00 საათიდან, ყველაფერს გავაკეთებ რომ სამშობლოში დავაბრუნო.

ეს ძალიან მწარე რეალობაა საქართველოს მოქალაქეთა უმრავლესობისთვის. თითქმის ყველა ოჯახის ერთი წევრი საზღვარგარეთაა. ოჯახს ის ენატრება.

და ეს ყველაფერი მხოლოდ იმიტომ, რომ ჩემი მშობლების თაობა ჩარეცხილად ითვლება და საკუთარი თავის რეალიზაციას სამშობლოში ვერ ახდენენ. ხვალ დედაჩემი საზღვარგარეთ მიდის. მიდის, იმიტომ რომ იქ გაცილებით მაღალ ანაზღაურებადი სამსახური ექნება, ვიდრე საქართველოში. იქ უფრო დააფასებენ მის შრომას ვიდრე თავის სამშობლოში. 

გამარჯობა, ეს ყველაზე ემოციური პოსტია ჩემს ბლოგზე. მე ვტირი. ნუ მიყურებ!

ვიმღერე როგორც შევძელი. P.S შეგიძლიათ უკან წაიღოთ ყველა ის პოზიტიური პიემი, რომელიც “ყველაზე კარგი ხარ ვიდეოშის” მაუწყებდა :დ
იმღერეს როგორც შეეძლოთ (თემუჩინის დამონტაჟებული ვიდეო)

საბოლოოდ გამოვიდა ასეთი

დღეს, თაა ჩამომიყვანეს, ყველაზე თბილი, “გემრიელი” და ლამაზი არსება.

დღეს, გავიგე, რომ მე, ჩემი დის, ძმის ოჯახები ერთად შევხვდებით ახალ წელს და ყველაზე სასიამოვნო, თბილ, ემოციურ დღეს ერთად გავატარებთ.

დღეს, ნინის დავაჯერე, რომ სანტა კლაუსი ნამდვილად არსებობს. მტკიცებულებად სანტას ვიდეოები მოვიშველიე. ჰმ, ჩვენ წერილიც გავუგზავნეთ მას ლაპლანდიაში.

დღეს, ბოულინგ ცენტრალში, სასიამოვნო საღამო გავატარე.

- ერთი ლუდი თუ შეიძლება

- ლტოლვილი ხართ?

- არა, ბლოგერი!

- მე ლტოლვილები მეგონეთ!

(ბლოგერსა და ბარმენს შორის დიალოგი)

რამდენიმე დღის წინ, მე და სიყვარულოვნა ვწუწუნებდით – რა ხანია ბლოგერები ერთად არ შევყრილვართ, სად არიან კომპანიები რომლებიც გვანებივრებენ სულ გადავავიწყდითო. სად იყო და სად არა გამოჩნდა სოციალური მედიის კვლევებისა და განვითარების ფონდი, რომლის  ორგანიზებით, 27 დეკემდერს ქართული ბლოგინგის ბოულინგის დღე მოეწყო ბოულინგ ცენტრალში.

დღეს, ბოულინგის თამაში ვისწავლე.

დღეს, ბილიარდის თამაში შემძულდა.

დღეს გავერკვიე, ბოულინგის ბურთი იმაზე მძიმე ყოფილა ვიდრე წარმომედგინა.

დღეს, ლტოლვილი = ბლოგერს (ბარმენი)

დღეს, ორი კათხა ლუდი მერგო, მცირე სასიამოვნო გაუგებრობის შედეგად.

დღეს, ტუალეტის ქაღალდში გოგონა გავახვიე.

დღეს, სოციალური მედიის კვლევებისა და განვითარების ფონდის მიერ გამოვლენილ ვერც ერთ ნომინაციაში ვერ გავიმარჯვე.

დღეს, ჩემი ნაძვის ხის სათამაშო მიუსაფარ ბავშვთა სახლის ნაძვის ხეს დაამშვენებს.

დღეს, რაღაცნაირად, კმაყოფილი ვარ დღევანდელი დღით და ამისათვის მადლობა  ბოულინგ ცენტრალსა და სოც. მედიის კვლევებისა და განვითარების ფონდს.

არამარტო დღეს, ფორთოხლის გოგონა მიყვარს და ჩემს კსერზე ვათავებ ♥

ეს უბრალო გადახვევაა ინფორმირებისათვის: კრის კოკერი, ჯასტინ ბიბერი, რემი გაილარდი და სხვანი, ისინი youtube-ვარსკვლავები არიან. ჯასტინ ბიბერი -  მისი კარიერა დაიწყო youtube-ით, როდესაც (2007 წლიდან) მან  საკუთარი ვიდეოები, სხვადასხვა ცნობილი სიმღერების ქავერები  გამოაქვეყნა  youtube-ზე. მისი ვირუსული ვიდეოები მოგვიანებით აღმოაჩინა სკუტერ ბრაუნმა და …

მსურს კომენტარი გავაკეთო ბოლო რამდენიმე დღის (ასევე წლის) ვირუსული ვიდეოების შესახებ, რომლებიც რა თქმა უნდა მხოლოდ ქართულ ვებ-სივრცეშია ცნობილი და პოლიტიკურ დატვირთვას ატარებს მავანთათვის. ამ ვიდეოების შესახებ ჩემთვის მიუღებელ აზრებს ვისმენ რომლებსაც ვერანაირად გავიზიარებ და დავეთანხმები.

I. მეგონა ქულავას გამოსვლა (პოლიტიკური რეკლამა – არჩევნებისთვის მზადება დაიწყო) :

II. გალინა ადამაშვილი – თერჯოლის მცხოვრები (ვილოცოთ მიშაზე)  

III. მიშას და მისი რეჟიმის ტიპიური მხარდამჭერი 

IV. ვენერა ბებო  

I ვიდეოს შესახებ: მეგონა ქულავა, დემონსტრირებს ამპუტირებული კიდურით. ანახა მაყურებელს თუ როგორ უყვარს საქართველო, პრეზიდენტი… სანაცვლოდ კი ელის დახმარებას. სადღაც წავიკითხე, “უკანა ფონზე ვხედავთ მტკვარში ნებიერა თვალებით მაცქერალ ადამიანს (სავარაუდოდ პოლიციელს). დაზუსტებით ვერ ვიტყვით, რომ ტექსტი რომელსაც ვიდეო ჩანაწერში ეს კაცი კითხულობს მან მისცა, თუმცა დიდი ეჭვი მაქვს ასეა”. ხიდზე დაცვის პოლიცია ყოველთვის დგას, მას ევალება ხიდის დაცვა/კონტროლი!

I, II, III, IV ვიდეოების  შესახებ ერთად: ამ ვიდეოებს პოლიტიკურ რეკლამად კი არ მივიჩნევ, ადამიანებს რომლებსაც აძლევენ მიზერულ თანხას და “აიძულებენ” მარაზმის კეთებას, არამედ ქართულ ვებ-სივრცეში აწ უკვე ვარსკვლავები ცდილობენ პიროვნულ პოპულარობას, იქცევენ ყურადღებას იმედით, რომ თავიანთ გამოსვლას, კომენტარს სახელისუფლებო კაბინეტში მჯდომი პოლიტიკოსი ნახავს, დაეხმარება, გამოიჩენს ყურადღებასა და წყალობას მათდამი. აღსაშფოთებელია როცა ამ ვიდეოებს პოლიტიკურ (წინა საარჩევნო) რეკლამად აღიქვამ, თავადაც კარგად იცით რომ ამომრჩევლის მოსყიდვა, სხვა , უფრო აპრობირებული მეთოდითაა შესაძლებელი რომელსაც წარმატებით ანხორციელებენ ახლაც ♥.

  პირველ კლასში ყველაზე მძიმე ჩანთით მე მიმიყვანეს საშუალო ცოდნის მისაღებად, ერთ ჩვეულებრივ საშუალო (ახლა საჯარო) სკოლაში, არაჩვეულებრივი პედაგოგის კლასში. ძალიან ბევრი წიგნი, რვეულები, ფანქრები, კალმები, სანიშნები, სახაზავები, საფანქრე ყუთები, წიგნის მისაყუდებელი რომელიც რკინის იყო. მჭირდებოდა თუ არა, ყველაფერი  ჩავილაგე.

  პედაგოგი, რომელიც საკლასო ოთახში შემეგება და 4 წელის განმავლობაში ჩემი აღზრდა დაევალა, დღემდე ძალიან მიყვარს. ამას წინათ ქუჩაში შემხვდა, ვილაპარაკეთ. საუბრის პროცესში ტატუ შენიშნა და უხერხული სახის გამომეტყველებით მაგრძნობინა უკმაყოფილება/გაოცება.  - შენი ტატუ მაღიზიანებს, ამას შენგან არ მოველოდი – თან დააყოლა. 

  საკლასო ოთახის, სადაც ცოდნას ვეუფლებოდით, კედელზე უამრავი ხატი ეკიდა. გაკვეთილების პროცესში, ძალიან ხშირად, სანთელი ენთო. რამდენიმე დღის  შემდეგ გაირკვა, რომ ჩემს მძიმე ჩანთას ლოცვის წიგნიც უნდა შემატებოდა.

ლოცვის წიგნის სკოლაში ტარების დანიშნულებას ვერ მივხვდი, ჩავდე და დაღმართზე სირბილით წავედი სკოლაში. მისვლის თანავე ლოცვა დაგვევალა. მამაო ჩვენოს 22 მოსწავლე და ჩვენი დამრიგებელი გაუაზრებლად წარმოვთქვამდით. პარალელურად მშიერ კუჭზე ვფიქრობდით, როდის დავასრულებდით ლოცვას, გაკვეთილიებას რომ ბუფეტში კუჭის დანაყრებას მივცემოდით. ასე ლოცვაში, ხატების ამბორითა და სანთლის შუქში გრძელდებოდა 4 წელი (თუ  4 წლის შემდეგ მსგავს მასწავლებელთან მოვხვდებოდი, ჯამში მომიწევდა 11 წელი).

  დღეს სახლში მესტუმრა, ლიკა (შეცვლილია) მასწავლებელი. რამდენიმე წუთის წინ გავაცილე. შემოვიპატიჟე ჩვეული სტუმართმოყვარე ღიმილით, მისაღები ოთახისკენ მივანიშნე. – მაინტერესებს ნინის მისამართი ექსკურსიაზე მივდივართ და ვიფიქრე შევუვლით და ჩემს პატარა მოსწავლეს ვნახავ – დედაჩემს მიმართა. გამომხედა “ისე შენთან სალაპარაკოდ მოვედი და თუ გამაცილებ კარგი იქნება, პარალელურად ვისაუბრებთ”. თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე და ინტერნეტში მისამართის ძიებას შევუდექი, მისამართის თვალსაჩინოებისთვის, უფრო ადვილად მისაგნებად. შემდეგ დაპირება დაპირებაა და გავაცილე.

- ძალიან, დიდი ბოდიში, მაგრამ უნდა გკითხო რა საიტი გაქვს ასეთი, რას წერ ამისთანას? მთელი სკოლა შენზე ლაპარაკობს, ჩემს ყურამდეც მოაღწია და გასარკვევად მოგაკითხე.

სიცილით ავუხსენი ბლოგის მნიშვნელობა, დატვირთვა. იმაზეც ვუპასუხე ჩემს ბლოგზე რა თემებს ვეხები. – სექსუალური უმცირესობებიდან ჰომოსექსუალობაზე და ბისექსუალობაზე ბევრს ვწერ, გასაგებ ენაზე და ამით გამოვხატავ თანადგომას მათდამი. ბრბოს უკეთ ვაცნობ, ვიდრე ნანუკას ან ნანულის შოუები ცდილობენ დამახინჯებული ადამიანების დემონსტრირებით მასას გული აარევინოს და გაუმძაფროს ჰომოფობია/ქსენოფობია.

- უბრალოდ, იცი რა მაინტერესებს? რატომ მომრავლდნენ ახლა ასეთები, მგონი საქართველოში არ უნდა შემოგვეშვა ესენი, მაგალითს იღებენ სხვისგან.

- ლიკა მასწავლებელო, თქვენს ახალგაზრდობაში, ახლაც არ ხართ იმ ასაკს მიტანებული, რომ ახალგაზრდობა წარსულში მოვიხსენიო, მაგრამ არ იყვნენ “ასეთი ადამიანები”? ეგეთები, გადამდები ავადმყოფობით არ არიან დაავადებულნი, ნუ ხართ შეშინებული.

- არა არ იყვნენ, თანაც რელიგია კრძალავს ამის წერას. სექსუალური უმცირესობები კარგად როგორ უნდა მოიხსენიო,  როგორ შეიძლება?

- ძალიან ბევრი იყო, იმაზე უფრო მეტი ვიდრე ახლა წარმოგიდგენიათ, უბრალოდ, ახლა თავისუფლებისადმი წყურვილი მეტად სწადიათ, ხვდებიან რას ნიშნავს თავისუფლება და კანონის გააზრებისა და პროტესტის გამოხატვის შესაძლებლობა შესწევთ. ხშირად ირღვევა მათი უფლებები და საზოგადოებისგან გარიყულები არიან. გგონიათ იქ მიღებულად მიაჩნიათ და ყველას მოსწონთ ისინი? ბევრ ქვეყანაში სექსუალური, რელიგიური თუ ეთნიკური უმცირესობების შევიწროება, დაცინვა ან შეურაცხყოფის მიყენება კანონით ისჯება, რასისტებს, ჰომოფობებს, კი ეს აკავებთ. ვისურვებდი ძალიან მალე შემოიღონ საქართველოშიც, მაგრამ მართლმადიდებლობის ასეთი ფანატიზმი თუ დიდხანს გაგრძელდა და სიტყვა – დემოკრატიის გააზრება ვერ შეძლეს პოლიტიკოებმა, ამის სურვილიც ოცნებად დარჩება. შეიძლება მართლმადიდებლობა მიკრძალავს ჰომოსექსუალიზმს, მაგრამ აზროვნებას ვერ ამიკრძალავს. არსებობს საკითხი, მოვლენა მცნების პუნქტი… რასაც არ ვეთანხმები, არ ვარ ფანატიკოსი, ამან კი ეჭვი არ უნდა გაგიმძაფროთ რომ მონსტრი ვარ. მართალი ხარ – დამეთანხმა, დაფიქრებული სახით.

- მართალი ვარ, მაგრამ განა თქვენ არ გვასწავლიდით, რომ არამართლმადიდებლები კეთროვნებად აღგვექვა, მათ არ გავკარებოდით? განა თქვენ არ გვასწავლიდით, იეჰოვას მოწმეებისთვის წიგნები დაგვეხია? განა თქვენ არ აქებდით მოსწავლეებს ამაყი სახით, როცა გიყვებოდნენ თუ როგორ დაუხიეს ლიტერატურა და როგორ დაუშინეს ქვები?  განა თქვენ არ გვეუბნებოდით, მართლმადიდებლურის გარდა სხვა რელიგიური ლიტერატურა არ წაგვეკიტხა, თორემ ეშმაკი ჩაგვისახლდებოდა სულში? უკაცრავად,  ვეღარ იმოქმედებთ ფსიქოლოგიური ზეწოლით ჩემზე!

ნუ ვიქნებით ფანატიკოსები, ნუ გავრიყავთ ნურავის, ნუ მოვაქცევთ ფსიქოლოგიური ზეწოლის ქვეშ  ნურავის!

ჯვარი გიკეთია? – სიბრალულით გამომხედა.

- არა! მხოლოდ იმას გთხოვ ჯვარი გაიკეთე – და წავიდა…

1. უკვე ძალიან დიდი ბიჭი ვარ იმისთვის, რომ დაწყებითი კლასის მასწავლებელი სახლში არ მომადგეს.

2. მაქვს უფლება მქონდეს ბრბოსგან განსხვავებული აზრი, ვწერო ამაზე და გავუზიარო მკითხველს, ფრენდს, მეგობარს. 

3. მაქვს უფლება ავირჩიო სარწმუნოება, არ ვიყო ფანატიკოსი და არავის გავლენის ქვეშ არ მოვექცე.

4. მაქვს უფლება ვიყო განსხვავებული ორიენტაციის. აკრძალვით, ზემოქმედებით, ან სხვა რაიმე აბსურდული მეთოდით, გაიგეთ რომ არ იცვლებიან. 

5. შენ ვინც ჩემს ბლოგს კითხულობ და ყოფილი სკოლა ააბუნტე არაფრის გამო, ეს პოსტი,  წააკითხე “ლიკა” მასწავლებელს. უკეთ, დალაგებულად დავწერე სათქმელი.

ასეთ დროს საკუთარი თავის კომპლექსი მაქვს და არსად გამოჩენა არ მინდა. მერე იმაზე ვღიზიანდები “სად ხარ, რომ არ ჩანხარ” რომ მეკითხებიან, არ მეკითხებიან და მწყინს რატომ ვავიწყდები ყველას. უბრალოდ გაურკვეველი და უცნაური ადამიანი ვარ. ჯასთ, არ მინდა იგრძნოს და მაგრძნობინოს ვინმემ ამის შესახებ და ჩვეულებრივ გაგრძელდეს ურთიერთობა. უბრალოდ, როგორც ყოველთვის  ძალიან ბევრი ადამიანის თანადგომის შემდეგ გამოვკეთდები.

20 პოსტი მაქვს დრაფტებში და გამოქვეყნების მეშინიასავით, მგონია ვაბეზრებ თავს ყველას. დამთავრებისა და გადაკითხვის შემდეგ  ვიცინი და ეს რა სისულელე დამიწერიას გაფიქრებით დრაფტებში ვაგზავნი. ამ პოსტს კი დაუფიქრებლად გადაუკითხველად და შეუსწორებლად ვაქვეყნებ, აი ასე!

ეს ნაწყვეტიებია წიგნიდან – “გოგონა დრაკონის ტატუთი”; სტიგ ლარსონის ტრილოგიის გაგრძელება,  რომელიც გაგასუქებს თუ ჩემსავით ჩაგითრია და კითხვის პარალელურად 2 კილო მარილიან ჩხირს მუსრი გაავლე. სმაგიეროდ შენ იმაზე ხორციანი იქნები, ვიდრე წიგნის მთავარი გმირი.

წიგნის წაკითხვა, რომლის შესახებაც პოსტს ვწერ, კრიტიკულ დროს მომიწია; როცა ყველას და ყველაფერს კრიტიკის თვალით ვუყურებდი. შესაბამისად, შთაბეჭდილებები  ამ წიგნისადმი კრიტიკულადვე  განეწყო. ყოველი ორი ფურცლის წაკითხვის შემდეგ მიჩნდებოდა სურვილი გამომეტოვებინა გვერდები, რომელიც ზედმეტად მიმაჩნდა. ბესტსელერი – ყველაზე ადვილად გაყიდვადი წიგნია, რომელიც მკითხველის აღიარებით სარგებლობს. ადვილად გაყიდვადი კი არ გულისხმობს კარგს.

ამ  წიკნის მკითხველი ორ ნაწილად შეიძლება დაიყოს: პირველი – ვისაც დეტექტივები იზიდავს და მეორე – ეროტიკული სცენების კითხვის მოყვარულნი. ფაქტია, რომ ორივე ნაწილის მკითხველი კმაყოფილი დარჩება.

კითხვის პროცესში, რის გამოც წიგნი დავხურე იმის ინტერესი იყო თუ რას ნიშნავს/რა დატვირთვა აქვს დრაკონის ტატუს. დრაკონის ტატუ – სიმბოლოა კეთილშობილების, ჯადოსნური ძალის,  ფანტაზიის, ჟინის, ერთგულების. ასეთი ტატუს მქონს შესწევს ძალა, უნარი ტრანსფორმაციის. ხშირად ცდება პიროვნულ საზღვრებს, რთული ხასიათისაა – არც კარგი, არც ცუდი. წარმოადგენს სიმამაცეს, ვაჟკაცობას.

წიგნში აღწერილი სიუჟეტები , ცხოვრებისეული ღირებულებების გადაფასებას მოახდენს თქვენში, თუკი წაკითხულის გააზრების უნარი შეგწევს, ან უკვე გადაფასებული არ გაქვს. დასასრულმა “ნიხვატკაში” დამტოვა და ტრილოგიის გაგრძელებას სიამოვნებით წავიკითხავდი.

- სალამი! ვნახე შენი ბლოგი… კარგად წერ, იცი?

- გმადლობ, მაგრამ კარგად ნამდვილად არ ვწერ.

- ნათქვამია: გემოვნებაზე არ დაობენო. მე კი მომეწონა და

- მიხარია თუ ვნმეს მოსწონს, განსაკუთრებით შენ

- ჰმმ, მაგრამ მე რომ არანაირად არა ვარ გამორჩეული?

- განა წეღან არ თქვი „გემოვნებაზე არ დაობენო”?

- ამდენი ფოტო ფეისბუქზე ჩემი არსებობის ისტორიაში არავის დაულაიქებია, თუნდაც ამიტომ ხარ გამორჩეული.

საუბარი ნაციონალიზმზე…  ლიბერალიზმზე… ჩემს მეგობრებზე… ფილმებზე…

- Queer as Folk-ის ყურება დაიწყე რა, ჩემი საყვარელი სერიალია. როცა დაამთავრებ შემდეგ ვნახოთ ერთმანეთი.

სერიალი არ დამისრულებია. ვნახეთ ერთმანეთი.

- შენი მეგობრები რას ამბობენ, რას ყვებიან ჩემზე?

ტელეფონზე ზარია…

- აქ იდექი, არსად წახვიდე! თავდაცვის მინისტრი მირეკავს, დავამთავრებთ დიალოგს და მოგაკითხავ.

შიში…

ერთი თვე… ორი თვე… სამი თვე…

“ნომერი მეორე”

- ყოველდღე ვკითხულობ შენს ბლოგს და ასე გავაგრძელებ!

- მადლობა

…

სასიამოვნოდ აეწყო ორ ბლოგერს შორის დიალოგი. სამსახურის შემდეგ ვნახე. სასაუბრო თემა სოციალური მედია.

- ხვალ ჩემთან გამოიარე სახლში არ გინდა?

- კარგი

…

ფილმის შინაარს ყვება. თვალებზე კოცნა. ყურის ბიბილო. კისერი. ყურის ბიბილო. ყურის ბიბილო. ყურის ბიბილო.  ”ინი და იანი”…

- არავინ არ უნდა გაიგოს ჩვენი ურთიერთობის შესახებ. ბლოგერებთან შეხვედრის დროს არაფერი შეგვეტყოს.

- კარგი ვითამაშოთ.

თამაში…

- ადო, სად ხარ? ჩემი ადო მინდა მე! დღეს ჩემთან გამოდი და დარჩი არ გინდა?

- შენს დაბადების დღეს ერთად შევხვდეთ? კარგი, მოვალ.

“ნომერი მესამე”

- გამარჯობა ადო! იმისთვის გწერ, რომ გითხრა, მიყვარხარ შენც და შენი პოსტებიც <3 სიყვარულით შენი მკითხველი.

- მოგესალმები, ჩემო მკითხველო! ძალიან, ძალიან გამახარე ამ წერილით. ინკოგნიტო რატომ ხარ? ვინ ხარ მომწერე

- ინკოგნიტო რატომ და იმტომ, რომ ასე უფრო მუღამი აქვს. უცბად მომინდა ეს გამეზიარებინა

შენს ერთერთ პოსტში მაქვს წაკითხული, როგორ გიყვარს სიმყუდროვე, ჰოდა ეს პირდაპირ სიმყუდროვესთან ასოცირდება, დარწმუნებული ვარ მოგეწონება. სიამოვნებით გავატარებდი შენთან ერთად შობას…

- შენმა ანონიმურმა მკითხველმა ახლო მომავალში ლუდზე რომ დაგპატიჟოს რა აზრის ხარ?
- გამოჩნდეს ვინაა ეს ანონიმური მკითხველი. უთხარი ფეისბუქზე მომწეროს. ახლავე!

…

- ეს ერთ დროს სხვას ეძღვნებოდა, მაგრამ შენზეც გამოდგება. შენ გაიმარჯვე (ფეისბუქის ფროფილის ლინკი) პ.ს. იცოდე, დაპირებისამებრ, ვაგრძელებთ კონფიდენციალურ საუბრებს.
- შენ, შენ ხარ?
- ფრუსტრაციის სუნი მცემს
- არა რას ამბობ, პირიქით. ძალიან გამიხარდი. დაგპირდი,  თუკი შენ აღმოჩნდებოდი გეტყოდი და პირობას ვასრულებ, ეს პოსტი შენზეა…

“ნომერი მეოთხე”

- შენ ჩემს შესახებ არაფერი გსმენია. ფეისბუქზე მეგობრებში წლებია რაც გყავარ, მაგრამ ყურადღებას არ მაქცევ, არც იცი რომ ვარსებობ. აი მე კი, რაც ბლოგინგი დაიწყე ერთი პოსტიც არ გამომიტოვებია რომ არ წამეკითხოს. ჩემთვის მთვარე უკვე ადოს ბლოგთან ასოცირდება. ვთბები.  შენი პოსტები ჩემზეა, ჩემს ფარულ თვისებებს ხაზს უსვამს, მოკლედ ძალიან დიდი მადლობა მინდა გადაგიხადო რომ არსებობ და გაქვს ბლოგი. მიყვარხარ!

- უღრმესი მადლობა ასეთი თბილი წერილისთვის, ბედნიერი ვარ როცა სითბო უკან მიბრუნდება.

- გთხოვ, როცა მოიცლი ჩემთვის, გნახავ რა.

- სიამოვნებით გნახავდი, ჩემო მკითხველო.

ერთი დღე… ორი დღე.. სამი დღე…

- ხვალ მცალია და გნახავ.

ხვალ:  1001 ღამე. მთვარის დანახვაზე წამოძახილი – აი შენ ხარ ის…

Filed under: About Me, საკითხავი Tagged: 1001 ღამე, ბლოგი, ბლოგინგი, ინკოგნიტო, მკითხველი, სექსი, სთორი, შობა, წერილი ]]> http://adolis.wordpress.com/2011/11/04/chemi-da-mkitxvelis-stori/feed/ 21 ewfre ადო http://adolis.wordpress.com/2011/10/21/me-da-porno-varskvlavi/ http://adolis.wordpress.com/2011/10/21/me-da-porno-varskvlavi/#comments Thu, 20 Oct 2011 23:58:24 +0000 ადო http://adolis.wordpress.com/?p=5034 Continue reading →]]> ენდი სხვენისაკენ ფეხაკრეფით მიემართება, თან უკან იხედება დედამ არ დაინახოს. კარადის უკან, მამამისის იმ სკივრს მიაგნო, ძმა დაბნეული სახით მისი დანახვისას რომ ტენიდა რაღაცას.

სკივრში ბევრი ჟურნალი, ვიდეო კასეტა და მისთვის გაურკვეველი ფორმის რეზინის რამდენიმე ფერადი ნივთი იდო. მისი ყურადღება ფერადმა ჟურნალებმა მიიბყრო. მაისურის ქვეშ რამდენიმე ჟურნალი დამალა და თავისივე ოთახს დაუბრუნდა, სწრაფი და უხმო ნაბიჯით როგორც დედა გამოდიოდა სხვენიდან.

ოთახის კარი გადარაზა და იატაკზე მიყრილ ფერად ჟურნალებს მიუბრუნდა. პირველივე ფურცელზე იმ ნივთების რეკლამები ნახა რაც მამას სკივრში აღმოაჩინა. მისი ყურადღება ამ უცნაური ნივთების რეკლამებმა ვერ მიიბყრო, ამიტომ შემდეგ ფურცლებზე გადავიდა. შიშველი გოგონა ისეთივე მაგიდაზე იყო გადაწოლილი როგორიც მის მასწავლებელს ედგა სკოლაში. ისევე ჰქონდა თავი გადმოკიდებული მაგიდიდან, როგორც ჯორჯს მამას საწოლიდან. ისევე ეფინებოდა მისი თმა იატაკს როგორც მამას მეგობარს დედას ოთახში ბებიის მიერ მოქარგულ საფენზე. 

შემდეგ ფურცელზე გადაშლისას, ენდის ისევ შიშველი ჯორჯი ბიძია (მამის მეგობარი) გაახსენდა. მამამ მასთან სტუმრად მიიყვანა, ის კი აბაზანიდან ოთახისახენ შიშველი მიემართებოდა, უცნაური ფორმის, ფერადი რეზინით ხელში. მესამე ფურცელზე გამოსახული ფრედი მისი ლოყების აწითლების მიზეზი გახდა. ისეთივე გულმოდგინებით უთვალერებდა თითოეულ ნაკვთს, როგორც ბაბუა კითხულობდა ახალი ამბების რუბრიკას ლუპით. ფოტოს ქვევით მისამართი და ტელეფონის ნომერი ამოიკითხა ტექსტითურთ:

გინდა გახდე საქვეყნოდ ცნობილი? და მსოფლიო შენზე “ტაშს უკრავდეს”? მაშინ ეს შენთვისაა… მობრძანდი ამ მისამართზე…

ენდიმ „why not?” სახე მიიღო, ეშმაკურად ჩაიღიმა, ჟურნალს პორნო ვარსკვლავის ფოტო მოახია მისამართიანად  და თავისი ოთახიდან სახლის გასასვლელი კარისკენ მიემართებოდა, მამას ხმა რომ შემოესმა:

_ ენდი, საყვარელო, მოდი ბეისბოლის ნიუსების ჟურნალი მოგიტანე. ჯორჯი ბიძია მოიერიშედ მიუღიათ და მისი ფოტოც ამშვენებს ფურცლებს. შენც ხომ ბეისბოლისტი უნდა გამოხვიდე მასავით?

_ არა, მამა, შენნაირი უნდა გამოვიდე, რომ ჯორჯი ბიძიას მსგავსი მეგობრები მყავდეს. შუა თითი დაანახა და გაიხურა კარი.

***

ძლივს მიაგნო სამ სართულიან შენობას, რომელიც ნიუ-იორკის გარეუბანში მდებარეობდა. კიბეები აირბინა და გისოსებიან რკინის კარს მუშტს ისეთი სიძლიერით ურტყამდა, როგორც დედამისი მამამისს, ბიძია ჯორჯის საწოლში  დანახვისას.  კარი გრძელ წითელ თმიანმა (ყველაზე მეტ ყურადღებას მისი თმა იქცევდა)  ქალმა გააღო და დაიყვირა _ მოვიდა…  ენდის ხელი ჩაკიდა და რამდენიმე ოთახი გაატარა, გამსაუბრებელთან შეხვედრის ადგილამდე. ოთახები საგამოფენო დარბაზსს გავდა,  რომელიც სავსე იყო მისთვის იმ გაურკვეველი ნივთებით. ბოლოს ოთახში შეიყვანეს სადაც “გასაუბრებას” გადიოდნენ მისამართზე მისული ახალგაზრდები. _ გაიხადე. წარმოთქვა სავარძელში მჯდომმა კაცმა. კაცის გვერდით, 3 უკვე საქვეყნოდ ცნობილი ბიჭი იდგა. ერთ-ერთი მათგანი ენდის სამიზნე იყო, რომელიც ჟურნალში ნახა.

ენდის მამა არ გამოირჩეოდა “ნიჭით” დედას მასზე რომ “დაეკრა ტაში”, ამიტომ ოთახში მდგომი ლამაზი სხეულის, თვალებისა და ტუჩების მქონე ბიჭი ენდის დედიკოს  ”ტაშს დაკვრის” მიზეზიც იყო ხშირად, როდესაც სხვენში იჯდა გადაშლილი ჟურნალის წინ.

ენდი გამსაუბრებელმა დაიწუნა, სამაგიეროდ ენდის სამიზნეს (ფრედი) თვალი არ მოუშორებია “აპლიკანტისთვის”.  წასვლის დროს თავის სამიზნეს შეხედა, კისერზე ხელი მიიდო, ნიკაპამდე ნაზად ააყოლა (ასე აკეთებდა მამამისი, ბიძია ჯონს საძინებელში როცა იხმობდა)  და ოთახიდან გავიდა. პორნო ვარსკვლავი უკან გაჰყვა. ენდი გაჩერებისკენ მიდიოდა, როცა ვარსკვლავი დაეწია, თავისი ქურთუკი გადააფარა წვიმისგან რომ არ დასველებულიყო და თავისი სახლისკენ წაიყვანა.

ლიფტში შესვლისთანავე, ტრაკზე ხელები მოკიდა თავის სხეულზე მთელი ძალით მიიკრო. ნიკაპზე კბენის შემდეგ მისი ტუჩები ენით ნაზად შემოხაზა და ლიფტის ოთახიდან სახლში გადაინაცვლეს…

ენდის იმაზე ბედნიერი სახე ჰქონდა, ვიდრე შოკოლადის ფილის ჭამის დროს, თან ტუჩებს რომ იწმენდდა ენით.

ეს, მისი პირველი სქესობრივი აქტი იყო…

დღეისათვის ბოლო ღერ სიგარეტს, ისეთივე კმაყოფილებით ვაბოლებ ახლა, ენდის დედას ჟურნალების გადაშლის დროს რომ აქვს. ვაშლს კი ისეთივე მონდომებით, სურვილით ვკბეჩ როგორც ედი გაჟიმა პორნო ვარსკვლავმა.

აუცილებლად მოუსმინე და ნახე ვიდეო

საწოლში ვწევარ და ვერც კი ვაცნობიერებ იმ დღეების სისწრაფეს, ასე გამალებით რომ დაჰქრიან ჩემი ფანჯრის მიღმა. ვუყურებ მხოლოდ სინათლეს და სიბნელეს. არც მთვარე ვიცი რახანია, არც ვარსკვლავები და არც მზე. ძლივს მივდივარ ტუალეტამდე და აბაზანამდე. ჩმი ნებით და სხვისი დახმარებით. ვტანჯავ სხვებს და ვიტანჯები.  განვიცდი ისეთ ძლიერ ტკივილს, რომელიც უკვე ასე მომრავლებული ერთეულების ხვედრია…

ავთვისებიანი სიმსივნის დიაგნოზი დამისვეს რამდენიმე 2 თვის წინ. გამეხებული სახის ექიმმა ჩემს ახალგაზრდობას შეავლო თვალი და დიაგნოზი მხოლოდ იმიტომ გამიმხილა, რომ ექიმის ეთიკა შევახსენე. შევთნხმდით, რომ ინფორმაცია კონფიდენციალური იქნებოდა. მაგრამ ჭირმა თავი არ დამალა და ქიმიოთრაპიასა და ტკივილგამაყუჩებლებზე შემსვეს.

სწორედ ეს არის მიზეზი, რამაც გადამაწყვეტინა ჩემი მცირედი თავგადასავლის მოთხრობა. ჩათვალეთ, რომ ეს აღსარებაა. რადგან ათეისტი ვარ, შესაბამისად, არ მწამს მღვდლის და თქვენ განდობთ იმ საიდუმლოს, რომელმაც ასე დამტანჯა მთელი ჩემი 24 წლიანი ცხოვრების გზაზე.

LOGUE (ანუ ძირითადი ისტორია)

იმ ქალაქში დავიბადე და გავიზარდე, სადაც ქუჩას ყველაზე დიდ პატივს სცემენ. ბავშვობიდანვე მიზიდავდა წიგნის განსაკუთრებული სურნელი. ადრეულად დავიწყე კითხვა და ცნობიერების არის გაფართოება. იმთავითვე დაინტერესებული ვიყავი ადამიანის როგორც გარეგანი, ისე შინაგანი არსით. სქესობრივ მომწიფებამდე კარგა ხნით ადრე ვიცოდი, რა ცვლილებები უნდა განეცადა ჩემს ორგანიზმს ამ დროს. თუმცა, ამას ბავშვური თვალით ვუყურებდი.  არ შემშინებია ძილში პირველი თესლდათხევისა. მივხვდი, რასაც ნიშნავდა ეს. შემდეგში ხელის ვაშველებდი. უნდა აღვნიშნო, რომ სქესობრივად ადრე დავიწყე მომწიფება. თუმცა იმაზე, რაც ჩემს თავს ხდებოდა, არავის ვეუბნებოდი. პირიქით, თავი უბიწო კრავადაც გამომყავდა. როცა მეგობრები ამ თემაზე  საუბარს იწყებდნენ და ნძრევით აღტაცებულნი ერთმანეთს ახარბებდნენ მის დღიურ რაოდენობას, მე უარვყოფდი, ცოცხალი თავით არ ვამხელდი რომ ვმასტურბირებდი.

პარტნიორის ყოლაზე ყოველთვის ვფიქრობდი და ასე რომ ვთქვათ, ვოცნებობდი კიდეც. ათასგვარ სიტუაციას წარმოვიდგენდი, მაგრამ იმას არა, რაც მოხდა.

ჩემი კარის მეზობლად ძალიან ლამაზი გოგონა ცხოვრობდა. მასთან ისე კარგ ურთიერთობაში ვიყავი, თითქმის ყველაფერს ვუყვებოდი (თითქმის) და მეგონა, რომ ისიც ასე იქცეოდა. თუმცა შევცდი და მთელ მის საიდუმლოს მაშინ აეხადა ფარდა, როცა პირველად მაკოცა.

მე დავიბენი. არც მიფიქრია, რომ მას ამის გაკეთეა შეეძლო (მე-საცოდავი ბავშვი!). ორიოდ წუთის შემდეგ მან ისევ განაგრძო ჩემი კოცნა და გაკვირვებულ სახეს ყურადღებას არ აქცევდა. გონს რომ მოვეგე, უკვე ტანთ გაეხადა.  მისმა მშვენიერებამ მთელი ჩემი სხეული მოიარა. გამხეცებული დავეძგერე. ვლოშნიდი. ძუძუებს ვულოკავდი და მისი ვნებიანი, სუსტი კვნესა უარესად მახელებდა. ქცევის წესები წამიერად სულ გადამავიწყდა. მხოლად გახდის პროცესში გავიაზრე, რა უნდა გამეკეთბინა და სექსის პირველმა მცდელობამ წარმატებით ჩაიარა, იმასთუ არ ჩავთვლით, რომ ეაკულაციამ მის ორგაზმმს რამდენიმე წამით დაასწრო.

ხშირად ვხვდებოდით, ხანდახან სკოლასაც ვაცდენდით, რომ მშობლების თვალი აგვეხვია. ის მაქებდა, მე ვწითლდებოდი და კომპლიმენტებს ვეუბნებოდი. თავის სექსუალურ ცხოვრებაზე მაშნ და იწყო საუბარი, როცა ვკითხე და მიხვდა, დამალვას აზრი არ ჰქონდა.

ყველაფერი კარგად იქნებოდა, ასე რომ გაგრძელებულიყო ჩვენი ურთიერთობა. მაგრამ ერთ დღეს მეგობართან წაყოლა მთხოვა. მამა გავაფრთხილე, რომ სკოლიდან გვიან დავბრუნდებოდი. კარი 30 წელს გადაშორებულმა კაცმა გაგვიღო. იაკომ გადაკოცნა და ,,ნიკო სახლშიაო?”- ჰკითხა. მიუხედავად უარყოფითი პასუხისა, სახლში შეაბიჯა და მეც შემიპატიჟეს.  დივანზე დავსხედით.  სასმელად წვენი ავირჩიე. რამდენიმე ყლუპის შემდეგ საშინელი დაღლილობა ვიგრძენი. ,,წავიდეთ- მეთქი”- იაკოს ვუთხარი. ,,მოიცა, ნიკო უნდა გაგაცნო, თან საქმე მაქვსო”- მიპასუხა. ნელ-ნელა თვალები მელულებოდა. ვაჟამ (ასე ერქვა) ათას სისულელეზე დაიწყო საუბარი. ჩვენს გამხიარულებას ცდილობდა. წვენს მაძალებდა, მაგრამ არ ვსვამდი. არ მესმოდა ნორმალურად რაზე საუბრობდნენ. ვაჟა გვერდით მომიჯდა. აშკარად უაზრო თვალები მქონდა, მას კი რაღაცნაირად უბრწყინავდა. ყელზე მაკოცა. წამოდგომა დავაპირე, მაგრამ ვერ ავდექი და თან თავისი დიდი ტორებთ გამაკავა. ნაზად მკოცნიდა, თნდათან გახდა დამიწყო. უხეში სიმხურვალის გარდა ვერაფერს ვგრძნობდი. ვერც შევამჩნიე, როგორ დავრჩით მარტო ოთახში. კოცნა-ლოშნით  დამტოვა დედიშობილა.

შემათვალიერა, თავადაც გაიხადა. სახეზე მისვამდა ხელებს. თავისი “ავლა-დიდება” ცხვირ-პირთან ახლოს მოჰქონდა და ჩემსას ებღაუჭებოდა ხელებითა და პირით. არ მახსოვს რამდენხანს გაგრძელდა ყოველივე, მაგრამ როცა გამოვფხიზლდი, უკვე ჩაცმული ვიყავი. საშინლად მტკიოდა “იქაურობა”. გვერდით არყის ბოთლი მედგა და მის სუნად ვყარდი. იაკო და ვაჟაც იქვე ისხდნენ და მასლაათობდნენ. ,,ასეთი სმა გამიგონია, ბიძია?”-მკითხა ვაჟამ და იაკომაც მხარი აუბა. ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი მეგონა მომხდარი, მაგრამ ტკივილი თავისას შვრებოდა. არაფერი მითქვამს. წასასვლელად გავემზადე. იაკოც წამოვიდა.

2 დღე შინიდან არ გამოვდიოდი. ვფიქრობდი ყველაფერზე და მრცხვენოდა. თუმცა, როცა ვაჟას სხეულს წარმოვიდგენდი, რატომღაც გულისრევის ნაცვლად, სიამოვნებას ვგრძნობდი. მამამ დაგვიანება ამიკრძალა, თუმცა ვერ გაარკვია, სად დავლიე. ერთი კვირა შევეგუე ბედს, შემდეგ კი ყველაზე საშინელი რამ მოხდა ჩემს ცხოვრებაში. ვიგრძენი, რომ ისევ მინდოდა ვაჟას ნახვა. იაკოს არაფერი ვუთხარი ამის შესახებ. ისედაც იშვიათად ვნახულობდი იმ დღეებში. კიდევ ერთი კვირა გავუძელი და შემდეგ თვალთვალი დავუწყე მამაკაცს, რომელმაც 15 წლის ასაკში მაზიარა სექსის მეორე მხარეს.

2 დღე ყურადღებას არ მაქცევდა, ან ცოლთან იყო ან შვილთან ერთად ჩავივლიდა გვერდს. მესამე დღეს, განმარტოებისას შინ ამიპატიჟა. შიშნარევად ავყევი. და აქედან დაიწყო ჩემი ვარდნა ჰომოსექსუალიზმის მორევში. ქალთან დიდი ხანი არ მქონია სექსი. წლის ბოლოს იაკო მამასთან გაემგზავრა რომში. იქვე განაგრძო სკოლა.

ვხვდებოდი, რომ რაღაც აკლდა იმას, რასაც სექსს ვეძახდი. 18 წლისამ ისევ  ქალი ვარჩიე. სიყვარული მეწვია, თუ საერთოდ არსებობს ეს გრძნობა. უფრო სწორი იქნება, თუ ვიტყვი, რომ ერთ გოგონაზე გავხდი დამოკიდებული. მის მეტი არავინ მინდოდა, ვერაფერს ვხედავდი მის გარდა. სწავლასაც შევეშვი და მეგობრებთან ურთიერთობასაც.  თუმცა, როცა შეყვარებულები გავხდით ოფიციალურად, მან თითქოს ის ეშხი დაკარგა, რაც მანამდე მიზიდავდა მასში. გაუფერულდა. სილურჯე დაეკარგა.

დედაქალაქს მივაშურე. თავნებობდა დავიწყე და მეგონა, ყველა ,,ქალი ჩემი იყო”. სინამდვილეში მხოლოდ ქალები არ მაკკმაყოფილებდა. უფრო მეტი მინდოდა. რაღაც სხვა. სექსუალური ცხოვრება ისევ მამაკაცებს დავუკავშირე. უფროსი ასაკის მომწონდა, როგორც ქალი, ისე მამაკაცი. მიჭირდა მათ შორის არჩევანის გაკეთება.

21 წლიდან კარგი სამსახური ვიშოვე კარგი ნაცნობების, საყვარლებისა თუ ნაწილობრივ მამიკოს დახმარებით. რამდენიმე ადამიანთან ისე ვურთიერთობდი, ერთმანეთზე წარმოდგენაც არ ჰქონდათ მათ. არ ვიკლებდი ალკოჰოლს. ყველანაირ სასმელს ვსვამდი. ,,პლანისა” და LSD-ს ზემოქმედების ქვეშაც ხშირად ვიყავი. ყველაფერი მშვენივრად იყო, თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ საშინლად მრცხვენოდა, მამაკაცებთან ურთიერთობა რომ მქონდა. ჩემს ცხოვრებას ამრეზითაც კი ვუყურებდი. ხანდახან თვი საშინლად მძულდა. გარყვნილების მწვერვალზე ვიდექი და ამით ისეთსავე სიყვარულს განვიცდიდი საკუთარი თავის მიმართ, როგორც ზიზღს…

მერე კი ყრუ ტკივილები დამეწყო. თავბრუსხვა და გულისწასვლა უცხო არ ყოფილა ჩემთვის. სიტუაციის მართვა მალევე ვისწავლე და ექიმთან (სტომატოლოგის გარდა) მანამ არ მივსულვარ, სანამ ყოველივეს მწვავე ხასიათი არ მიეცა. მთელს სხეულში მივლიდა საშინელი ყრუ ტკივილი. მერე მიწყნარდებოდა და კუჭის არესთან ქრებოდა. 23 წელს ვასრულებდი მაშინ.

POSTlogue (ანუ ეპილოგირებული ეპიკრიზი)

ყველაფერი ვთქვი, რისი თქმაც მინდოდა. რა თქმა უნდა მხოლოდ ერთი ნაწილი გაგაცანით ჩემი ცხოვრების.ის ნაწილი, რომელიც ასე აფორიაქებს ჩემს ისედაც გატანჯულ 24 წელს ცხოვრებისას.

თქვენ ხომ მოძღვარნი არ ხართ, რომ ყველაფერი გითხრათ. ისიც გაითვალისწინეთ, რომ მე ათსიტი ვარ. ეს აღსარებისმაგვარობაც მხოლოდ იმიტომ ვთქვი, რომ ხლისწაკვრით დამეღვარა შემაწუხებელი სითხით სავსე ფიალა. თანაც თქვენი ნებისმიერი ემოცია და დამოკიდებულება, იქნება ეს თანაგრძნობა, ზიზღი, სიყვარული თუ სიძულვილი, ნებისმიერი რამ, რასაც გაიფიქრებთ ან/და  იტყვით, მე მხოლოდ სიამოვნებას მომანიჭებს იმ წამლებივით, ტკივილს რომ მიამებენ ცოტა ხნით, სიკვდილამდე.

ერთ-ერთ ამოჩემებულ მეგობარს სანდრო ერქვა,  ჩემზე 4 წლით დიდი იყო. სანდრო ჩემთვის ყველაფერი იყო ვიდრე მეგობარი.

ხელმოკლე ოჯახში გავიზარდე, არაფერი დაუკლიათ ჩემთვის, არც აღზრდის მხრივ მაქვს საწუწუნო. მამა ყოველთვის სამსახურში იყო, თითქმის ვერასდროს ვნახულობდი მას. დედასგან არც სითბო მაკლდა, არც ყურადღება. ამისდა მიუხედავად, ჩემი უჟმური ხასიათის გამო მშობლებთან არასდროს მიმეგობრია.

მე და სანდრო ყოველთვის ერთად ვიყავით. სიმპატიური, წარმატებული ადამიანი იყო, მე კი მეამაყებოდა. განურჩევლად სქესისა, ყველა ცდილობდა მის ლოგინში შეტყუებას. საერთო მეგობარი გოგონა გვყავდა სახელად _ანნა. ანნა რომელიც (მისი სექსუალური აღწერა) ეკეკლუცებოდა. ზედმეტად ეგოისტი ვარ, შესაბამისად არასდროს ვიყავი კმაყოფილი მათი ურთიერთობით. არ მომწონდა რომცა უყურადღებოდ ვრჩებოდი. სექსუალურ თემებზე არასდროს გვისაუბრია, არც მქონია სურვილი გამეგო ვინ გაჟიმა წინა ღამით სანდრომ.

სანდრო ჩემს სახლთან ახლოს ცხოვრობდა, ბებია ზრდიდა, დედა გარდაცვლილი ჰყავდა მამა კი გერმანიაში ცხოვრობდა.  მე, ანნა და სანდრო 2 წლის განმავლობაში თითქმის ერთად ვცხოვრობდით. უკვე 19 წლის ვიყავი როცა  სანდრო მამასთან გერმანიაში მიემგზავრებოდა 2 თვით, ანნა კი გაუჩინარდა. სანდროს თქმით ანნა სოფელში იყო დასასვენებლად, მეც არ გადავამოწმე, რადგან სანდროს ჩემს თავზე მეტად ვენდობოდი.

_ არ გინდა გავისეირნოთ?

_ სად?

_ სადმე ისეთ ადგილას ეს დღე დიდხანს რომ  დაგვამახსოვრდეს და 2 თვის განმავლობაში ერთმანეთი არ მოგვენატროს.

_ სანდრო ბავშვობიდან ერთად ვიზრდებით, 2 თვით არცერთი არსად წავსულვართ.

_ ვიცი. ძალიან მალე გაივლის, ამიტომ ნუ ვიფიქრებთ რომ ასე შორს ვართ ერთმანეთისგან.

_ მარცხნივ გაიხედე, ცისარტყელას ხედავ? გინდა ცისარტყელას მივუახლოვდეთ?

…

რამოდენიმე ნაბიჯიც და მივუახლოვდებით ადგილს, საიდანაც ცისარტყელის სიახლოვეს შევიგრძნობთ. ბევრი ლუდი გვაქვს, გზაშიც ვსვამთ. მინდორი და მინდორზე გადაშლილი ცისარტყელა ჩანს.

ლუდის ქილები დავყარეთ და ერთმანეთს გადავხედეთ – ვიცინით.

_მოდი დამიჭირე. მიყვირის და თან გარბის….

დავეწიე. ხელი ვკარი. წაიქცა. შარვალზე ხელი ჩამკიდა და ისეთი სიძლიერით მომქაჩა მეც წავიქეცი. დიდხანს ვიგორეთ მინდორზე, სანამ მოწევა გაგვახსენდა. ოდნავ შემაღლებული ადგილი შევარჩიეთ, სიგარეტთან ერთად ლუდის სმა განვაგრძეთ და თან ცისარტყელას ვაკვირდებით როგორ იშლება ცაზე და ნელ-ნელა ქრება. უფრო სწორად ფერად მარმელადებად იქცა და თავზე დაგვაცვივდა, მგონი ეს წარმოსახვა იყო ალკოჰოლმა იმოქმედა. სანდრომ ხელი გადამხვია, კისერზე მაკოცა, მე კი როგორც მჩვევია მოვბრიცე კისერი პირი დავაღე თვალები დავხუჭე და ორგაზმამდე მისული გამოვფხიზლდი.  მინდორზე გადავწექით, ხელი გამაშლევინა თავის ქვეშ ამოიდო.

_ რაღაც უნდა გითხრა

_ მერედა მითხარი რატომ მეკითხები, თქვი. ვიცინით…

_ ბისექსუალი ვარ და მიყვარხარ!

ხელი გამოვაცურე მისი თავიდან, წამოვჯექი. სახე „ამელეწა“.  და ყველაფერმა გაიელვა…

კისერში კოცნა. ბედნიერი წამები. ბედნიერი წუთები. ბედნიერი დღე. ბედნიერი დღეები. ბედნიერი წლები….

_ დაივიწყე რაც გითხარი. და ზურგზე მეხუტება. ტირის, მეც ვტირი.

ლუდის ქილა ავიღე და წამოვედი. ნელი ნაბიჯით მივდივარ, ფიქრი მინდა მაგრამ ვერ ვფიქრობ. ძალიან არ მომეწონა. არ მომეწონა მისი ქამინგ-აუტი, ან თუ რატომ მიმალავდა ამდენხანს.

როცა ნახევარი გზა გავიარე სახლამდე, მივხვდი, რომ არაადეკვატური რეაქცია მქონდა და უკან მივბრუნდი მასთან სალაპარაკოდ. სანდრო იქ აღარ დამხვდა… რამოდენიმე საათს ვიცდიდი, იმედით რომ გაიგებდა სახლში არ ვარ და დაბრუნდებოდა. იქამდე ველოდე სანამ მინდორზე არ ჩამეძინა.

…

_ სანდრო, მოვედი. და ოთახის კარიდან  გაქცეული მის საწოლიზე დავეცი გამოფხიზლებაც კი არ ვაცალე. გაბრაზებუმა თავზე ბალიში დამადო და დამაჯდა. ფეხებს ვიქნევ, ხელებით ვაიშნებ რომ ჰაერი მინდა, ვჩქმეტ მაგრამ “პო ხუი”. ხელით ბალიშს მაჭერს, ფეხით კი ცდილობს “ფლეის” მიაჭიროს და მუსიკა ჩართოს. ძლივს, ბალიში ამაცალა. ცეკვავს, ვცეკვავ, ვცეკვავთ…

ვყვირი, ყვირის, ვყვირით… ვიცინი, იცინის, ვიცინით… გავრბივარ, გამორბის, გავრბივართ… თეფშს ვიღებ, თეფშს იღებს, თეფშს ვიღებთ…

“მშია”.   “მშია” იმეორებს. გვშია…  ვიცინი, იცინის, ვიცინით….

…

ხუთი დღე გავიდა, მხოლოდ მაშინ მივაკითხე სანდროს სახლში. მაგრამ დამაგვიანდა, წასულა…

…

ჩანაწერი დღიურში:

ჩემი დაბადების დღეა. ორი თვეა სანდრო წასულია გერმანიაში. რაც წავიდა კონტაქტი შეწყვეტილი გვაქვს. დღეს დამირეკა, პასუხი ძლივს გავეცი იმისდამიუხედავად რომ ძალიან მენატრება. ძალიან ემოციური დღე მქონდა. ურთიერთობა აღვადგინეთ (კიბერ სივრცეში ვკონტაქტობთ ახლა) და ძალიან ბედნიერი ვარ. ვიზას მიგზავნის და გერმანიაში ჩავდივარ.

22 ნოემბერი

…

სანდროს ვხატავდი, როცა ტელეფონის ზარი გაისმა. ანნა იყო… მოვიკითხეთ ერთმანეთი და მითხრა რომ ბავშვი ჰყავს. ბავშვი სანდროსია. ეს იყო მისი გაუჩინარების მიზეზი. ამიტომაც წავიდა სანდრო გერმანიაში, ანნას მშობლები ემუქრებოდნენ და მის ცოლად შერთვას აძალებდნენ. მე კი ამდენხანს არაფერი ვიცოდი, სანდროს არც უთქვამს რატომ მიდიოდა გერმანიაში, მეტიც, ორ თვეში ჩამოვიდოდა დამპირდა და სამუდამოდ წავიდა თურმე.

…

ანნას მონაყოლი მეეჭვებოდა, ვამჯობინე სანდროსთან გადამემოწმებინა. დამიდასტურა კიდეც… კონტაქტის სურვილი დავკარგე სანდროსთან, არღარც მასთან წავიდოდი გერმანიაში. აღარ დაურეკავს…

სანდროს გამოგზავნილი ვიზით მეორე მეგობართან _ ლაშასთან წავედი, ისიც გერმანიაში იყო, ვიფიქრე წარსულის დასავიწყებლად კარგი იქნებოდა თუ წავიდოდი და გულს გადავაყოლებდი. მას შემდეგ მეგობრებისადმი ნდობა დაკარგე, აღარავინ მინდოდა, სითბოსაც ვეღარ ვამჟღავნებდი მათთან.

…

კაფეში ვისხედით მე და ლაშა როცა შაოსანმა კაცმა ჩაიარა. დავაკვირდი, ვიცანი, სანდროს მამაა.

_ ბიძია ლევან, როგორ ბრძანდებით.

_ ა, შენ ხარ? თავად როგორ გიკითხო?

_ ბიძია ლევან, სანდრო როგორ არის?

სიჩუმე…

_სანდრო გარდაიცვალა…

…

ჩემი ემოციების აღწერას აზრი აღარ აქვს… სანდრო გერმანიაშია დაკრძალული. მისი ვაჟი 4 წლისაა უკვე. ყოველ 16 ივნისს “იმ ადგილას” ისევ ცისარტყელა ჩნდება. ის აფერადებს ცას. მე, ვაფერადებ მას. მე მას ყოველთვის ვგრძნობ…

ღამის 4-ის ნახევარია, ჩავედით. ძალიან დაღლილები ვართ. ბოლოს და ბოლოს ყველაზე დამღლელი 9 საათი ვიმგზავრეთ რაჭაში (სოფელი ურავი) ჩასასვლელად. კარგია რომ ღამის 11 საათზე ზესტაფონელ ჯუმბერს ეღვიძა და მანქანა შეაკეთა, თორემ დილამდე მანქანაში მოგვიწევდა გათევა. როცა მივედით უბედნიერეს ადამიანად ვგრძნობდი თავს, ყველაზე მეტი ვარსკვლავი იყო ცაზე, ყველაზე დიდად იქ ჩანდა მთვარე. ბავშვივით დავხტოდი და გათენებას ვუცდიდი აივანზე…

ხედი სახლის წინ

ხედი სახლის უკან

8 სექტემბერი

ეკამ ჩვენი ჩასვლის შესახებ რომ გაიგო, რამოდენიმე საათში გვესტუმრა და გადაწყვიტა სოფელი დაეთვალიერებინა ჩვენთვის. ეკა ყრუ-მუნჯია და ტუჩის მოძრაობაზე დაკვირვებით ხვდება სათქმელს. ჰო მართლა, მოვნატრებივარ და გუშინ ესემესიც მომწერა ტელეფონზე  ”ado rogor xar? zalian menatrebi. ded-mamishvilebi rogor aris? eka karg aris, ado zalian gul kargi bichia, miyvarxar. didi siyvaruli me gkocni.” .

სოფლის შესწავლის შემდეგ, მდინარეზე ბანაობის დრო დადგა, მართალია ძალიან ცივი იყო მაგრამ მაინც გავფართხალდი. ტელევიზორი არ გვაქვს, რა თქმა უნდა არც ლეპტოპი. სამაგიეროდ ძალიან ბევრი საბოდიალო ადგილები, დომინო, კარტი, ნარდი და ბედნიერი სახეები გვაქვს. ჰო კიდევ მდინარის ნაპირზე X O ის სადამაშოდ ბევრი ქვიშა.

9 სექტემბერი 

ყველაზე მოწყენილი დაბადების დღე გამითენდა, არადა როგორ ველოდი. რას ველოდი, ვიცოდი აქ  ვერ გავერთობოდი როგორც თბილისში.

ხოლმე, ხოლმე, ხოლმე ვიდეო

გამარჯობა, ადო, აბა შენ იცი, ბევრი არ დალიო და გაყინულ მდინარეში ჩასული არ დაგინახო! მდინარის მარცხენა მხარეს აღნიშნე დაბადების დღე, თორემ ნასვამი ბეწვის ხიდით უკან ვეღარ გადმოხვალ!

10 სექტემბერი

“ბოშუნეები ტყეში სოკოზე წავედით. ჯერჯერობით ხუთიოდე მოვიძიეთ. დაგვასწრეს, სხვებს მოუკრეფავთ. იმედია დაგამებამდე მივაგნებთ ადგილს სადაც ბევრი იქნება.” ეს სტატუსი გავაგზავნე თუ არა ფეისბუქზე სოკოს “საბადოს” მივაგენით. ვყვიროდით, გვიხაროდა, ვგონებ განძის აღმოჩენის დროს არ ვიქნებოდი ასეთი ბედნიერი.

P.S საკუთარი ხელით მოკრეფილი  და მომზადებული სოკო  ყველაზე გემრიელია. სოკოს მანჭკვალა ქვია, რაჭველები მაჭკუნარას ეძახიან როგორც მითხრეს. მოკლედ რამდენიმე დღით ამბროლაურის რაიონში, სოფელ ურავში დავისვენე. დილით მდინარის (ლუხუნი) ხმა მაღვიძებდა. ხოლო ღამით, აივნიდან დანახული ვარსკვლავების თვლა, სიზმრებში მიხმობდა.

ვზივარ და არაფერი.
ვზივარ და საკუთარ ცრემლებს დროგამოშვებით გემოს ვუსინჯავ.
რატომ დეფორმირდნენ შენი ემოციები,
რატომ დეფორმირდი შენ, მეკითხება ის.
მე კი არ შემიძლია რამე ვუთხრა, რამე აღვნიშნო.

თავი ხელში ვერ ამყავს, ხელებს ვისერავ. 

რატომ ისერავ ხელებს. კითხვას აგრძელებს.
ლიტერატურა ვერ გვიშველის, თითქმის ვპასუხობ.
სანამ ჯერ კიდევ მეშინია,
სანამ ჯერ კიდევ შიში მიდგას თვალებში
და ცრემლებს მათი გემო დაყვება,
და მიწის გემო მაქვს პირში სანამ,
და  შეყვარებული მყავს  ჯერ კიდევ სანამ,
და გაქცების გადაწყვეტილება არ მიმიღია სანამ,
და არ დამიღეჭავს მკვდარი სიტყვები
და არ მილოცია
და არ მიჭამია
და არ დამიძინებია
და სამუდამო ძილით არ დამიძინებია
და არ აღვმსდგარვარ
ანუ მკვდრეთით არ აღვმსდგარვარ
და სანამ უამრავი პრობლემა არსებობს
და ცრემლებს გემოს ვუსინჯავ
და პიდარასტი ანგელოზები თავს დამტრიალებენ
რომელმაც ჩვენი დაფარვა გადაიფიქრეს
და ახლა სადღაც ოთახის კუთხეში მარიხუანას ეწევიან
და ჩვენ ვუყურებთ როგორ ეწევიან
და ვუყურებთ რომ სინამდვილეში არავინ არაფერს ეწევა
და  სანამ მე ღმერთის არსებობაში ეჭვი შემაქვს,
როგორც ისესომ შეიტანა თავის დროზე
და სანამ რელიგიით ტვინის ბურღვას არ მოვრჩებით
პოლიტიკას არ მოვრჩებით და
ანუ ვიწრო გაგებით პოლიტიკას არ მოვრჩებით და
ანუ ამ მძღნერს არ მოვრჩებით და
ანუ ერთმანეთს არ მოვრჩებით და
ანუ სიყვარულს არ მოვრჩებით და
ვივლით პარალელურად ერთმანეთში
რა იქნება- მეკითხება ის.
თავი ხელში ვერ ამყავს,  ხელებს ვისერავ
როგორ სისინებს
როგორ სისინებს

ვინმემ მიკარნახეთ რამე

აქ უნდა დაწერილიყო პოსტი ცხოველთა უფლებების შესახებ, მაგრამ რომელ ცხოველებზეა საუბარი, როცა ქვეყანაში ადამიანის უფლებები ასე უხეშად და ცხოველად ირღვევა?    ხო, მე ალბათ არაადეკვატური ვარ!

ყველა გოგოს საყურადღებოდ! ერთი წლის წინ თითქმის ყველა გერმანელ გოგონას სტატუსად ერთ–ერთი ფერი ეწერა. ყველას, განსაკუთრებით კი ბიჭებს აინტერესებდათ, რატომ წერდა ყველა გოგო სტატუსად მაგ: „შავი“ ან „წითელი“. ეს ყველაფერი იქამდე გაგრძელდა, სანამ ამაზე ტელევიზიაში არ გაკეტდა რეპორტაჟი. საქმე კი იმაშია, რომ ყველა გოგოს უნდა დაეწერა თავის კედელზე ის ფერი, რა ფერის ლიფიც აცვია. ჩვენც დავპოსტოთ ფერები…

Got this from my friend Angela..”We’re having some fun…put the color of the bra you are wearing in your status (if you are not wearing one now then put the color of the one you had on last or your favorite) let’s try to get this going to spread the wings of breast cancer awareness and have some fun w/ the guys!! Send this to all your fb girls–no guys! Lets see how long it takes for the guys to question what is going on!”

ეს თამაში სოციალურ ქსელში რამდენიმე წამში გავრცელდა. ახლა კი შეგიძლიათ გადახედოთ თქვენს ნიუს ფიდს ♥ ჩემი ასე გამოიყურება. P.S თუ კი სკრინშოტებს მომაწვდით მშვენიერი იქნება

ფრენდის ორიგინალური შეარი

მათ მამრობითმა სქესმაც მიბაძა, საცვლებისა და ასოს (პენისი, ყლე) ზომების გამო”ვოლება” (გამოაშკარავება) დაიწყეს

ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილია 11 დღე, 7 საათი და 15 წუთი ♥ via facebook

ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილია 5 დღე და 20 წუთი ♥ via facebook

ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილია 359 დღე…

იმედია მომავალ წელს მაინც არ შევხვდები მოწყენილი, ასე  მოსაბეზრებლად შუაგულ ტყეში

და ჩვენთან რა ხდება?  საშინელება… იმას აღარ ვიტყვი, რომ აქ, საქართველოში, მცდარი სტერეოტიპები ჯართად ქცეულა და პროფესიონალი ჩამბარებელ-გადამამუშავებელიც არავინაა, თან კაცო, ყველა მცოდნეობას რომ იბრალებს.

ეგ კიდევ არაფერი (ხედავთ?!), ყველაზე უცნაური და სავალალო ისაა, რომ ადგებიან და გაიძახიან, ძირს იდეოლოგიაო, ძირს სტერეოტიპებიო, ეგ ბორკილები ეგაო…

არაფერი არ გახდება ბორკილები, სანამ შენ არ აქცევ მას ასეთად. თვით სტერეოტიპებიც კი. მაგრამ უნდა გახსოვდეს, რომ ყველას სიცოცხლის განსაზღვრული პერიოდი აქვს, რაც ნიშნავს იმას, რომ გარკვეული დროის მერე კვდება. ასეა სტერეოტიპებიც. აშენდება, გაცვთდება და ინგრევა. შენ კი ნანაგრევებში არ უნდა მოჰყვე მხოლოდ. აი, ავიღოთ, ჩემს ცხოვრებაში სულ ახლახანს მომხდარი შემთხვევა – ფბ-ზე, ერთ-ერთ ჯგუფში მიმდინარეობს განხილვა თემისა – მენსტრუაციის დროს ქალი თურმე უწმინდურია და ზიარება არ შეიძლება. მე პროტესტი გამოვთქვი, რატომ არის ქალი უწმინდური დედათა წესის დროს, თუ კარგია კაცია უწმინდური თქო. დამცეცხლეს ქართველმა კაცებმა :დ ცოტა კორექტულად ისაუბრეო… კი ბატონო, შეიძლება გავფიცხდი და არაკორექტული რამ დამცდა ბაგეთაგან (უფრო სწორად. მაუსით და კლავიატურით), მაგრამ თქვენც რომ არაკორექტულები, და რაც ყველაზე უფრო ცუდია, უსამართლოები ხართ ქალთა სქესის მიმართ?

ქალი რატომაა უწმინდური დედათა წესის დროს, ეს ცალკე გასარკვევი საკითხია, მაგრამ, ასევე აღმაშფოთებელია როცა მარტო ქალთა უწმინდურობაზე საუბრობთ თქვენ, კაცები, და ერთ სიტყვასაც არ ამბობთ თქვენსავე უწმინდურობის შემთხვევაზე. ყოველთვის ქალია დამნაშავე (შერშე ლა ფემ), ყოველთვის ქალთან დაკავშირებული პრობლემატური საკითხები უნდა იყოს განხილული, ყოველთვის ქალები არიან შტერები და ა.შ. როგორც ლორდი იტყვის, ეს კაცთა სამყაროაო (This is man’s world, ერთი ცნობილი სიმღერისა არ იყოს). მე კი ვაპროტესტებ… დიახ, ვაპროტესტებ.
იმედია, ძალიან არ გეწყინებათ კაცებო, მაგრამ როგორც ჩემი პირადი დაკვირვებით გამოვავლინე, ქართველი მამაკაცები ეს კაცების განსაკუთრებული ჯგუფია. უფრო ზუსტი იქნება თუ ვიტყვი, რომ – განსაკუთრებული ჯიშია. უცხოურ ფორუმებზეც კი არ შემხვედრია ისეთი აზროვნება და დამოკიდებულება ქალის მიმართ ქართველ მამაკაცს (უმეტესობას) რომ აქვს… არ ვიცი ეს ცუდია თუ კარგია, თქვენვე განსაჯეთ. მე მხოლოდ ჩემი დაკვირვება შემოგთავაზეთ. თუ რამეა ცივი წყალი დალიეთ, ონკანიდან.. სანამ უფასოა.

ხოდა, რას ვამბობდი: წელს თხილის უჩვეულოდ დიდი მოსავალი გვაქვს და გადარჩევა უნდა, აქედან ზოგი კარგია, ზოგი ცუდი, ზოგი ჭიანია და ზოგი საღი. რაც მთავარია გარეგნობამ არ მოგატყუოთ. გარედან კარგი ჩანს, მთელი, შიგნით კი – ჭია ბუდობს.
პრინციპში ყველას ჩვენ ჩვენი ჭია გვყავს, ერთია რომ ზოგი უვნებელია, ზოგი კი მავნე.. ვხედავ, ძალიან გამიგრძელდა ფილოსოფიური ლაქლაქი, თითქოს ვბოდავდე. მაგრამ ბოდვა – ეს არა უშავს. ამ სამყაროში ბოდვას სიმართლეზე მეტი წონა აქვს…

ჩემი ძალიან, ძალიან პირადი აზრებითა და კეთილი სურვილებით,
ფანტომ ბლოგის ავტორი.

მაგრამ ალბათ ყველა ადამიანის ცხოვრებაში არის მომენტები, როცა ის ძალიან მკვეთრ ფერსაც კი კარგავს, ფერმკრთალდება.

… უბრალოდ ფერმკრთალი ხარ. დადიხარ ქუჩაში და ყველა და ყველაფერი უფერულია, შენ კი მათ ფონზე საერთოდ გამჭვირვალე, თითქოს უჩინმაჩინის ქუდი გქონდეს თავზე ჩამოფხატული.

ჰოლივუდის ფილმების სცენარის მსგავსად, თითქოს რაღაც გაურკვეველი წარმოშობის აბი გჭირდება, რომელიც დროებით მაინც დაგიბრუნებს ფერს. 

…ერთი ხელის ჩაკიდებით, მისი ხელისგულის შეგრძნებით შიგნიდან თბები. იმდენად რეალურია ეს შეგრძნება, თითქოს რაღაც თბილი გაქვს გულთან ახლოს და ხელოვნურად ითბობ მთელ სხეულს. ხვდები, როგორ მკვეთრდები, გულიდან იწყება და ნელ-ნელა მთელი სხეული იბრუნებს თავის პირვანდელ ფერს.

ხელის ყოველი ჩაკიდება გმატებს სიმკვეთრეს, ქალაქიც იძენს ფერს და ყოველდღიურობა აზრს. ამ დროს ნარკოტიკივით გჭირდება ის ხელი, ყველაზე თბილი და რბილი მთელს მსოფლიოში.

თანდათან იწყება დღეების, საათების, წუთების და წამებისაც კი შეგრძნება. როცა გრძნობ, რომ ის, რაც გაქვს, “რაცხა კაია” და არ გინდა ხელიდან გაუშვა; როცა უბრალოდ ხელიხელჩაკიდებული ბოდიალი ყველაზე მაგარ ფართის გირჩევნია; როცა სალაპარაკო თემა არ ილევა, ან უბრალოდ არ ძალგიძს გაჩუმება; როცა დუმილიც ძვირფასია; როცა გული სითბოსგან იბერება და ემოციები არ გყოფნის, უბრალოდ მუნჯდები; როცა იმდენად გიყვარს, რომ “მიყვარხარ” და “მენატრები” სიტყვების უბრალოდ ბრახაბრუხად მიგაჩნია…

ხშირად კი პირიქით ხდება – შენ გაქვს შენი ფერი, არ ხარ გამჭვირვალე, მაგრამ ვერ ამჩნევ წამს, ვერ შეიგრძნობ იმას, რაც გაქვს და იმ ლენტებიანი ყუთისკენ მიდიხარ, რომელშიც ხედავ შენი ცხოვრების აზრს და გზად ვერაფერს ამჩნევ.

რა მინდა იცი? სანამ ბოლომდე გაფერმკრთალდები, გამოჩნდეს ის ხელი და თითოეული წამი შეიგრძნო. კიდევ უფრო მინდა დააფასო რაც გაქვს, თუნდაც იმიტომ, რომ ხვალ შეიძლება არ გქონდეს, იქნება ეს რამე ხელშესახები თუ უბრალო ურთიერთობები, რომლებიც ყოველ წამს შეიძლება შეიცვალოს. და საერთოდ, ურთიერთობები ხომ იმისთვის არსებობს, რომ მათგან სიამოვნება მიიღო, ამას კი მომავლისთვის ვერ გათვლი, ურთიერთობები აწმყოშია. კარგია, როცა შეგიძლია იცხოვრო აწმყოთი, იცხოვრო ერთი წამით (ეს სულაც არ გულისხმობს მომავლის უგულებელყოფას).

თუ ყოფილხარ გამჭვირვალე, თუ გიგრძვნია ხელის ჩაკიდების სითბო, გეცოდინება მისი მნიშვნელობაც. მინდა ყოველთვის გითბობდეს გულს რაღაც, შეგეძლოს წამის შეგრძნება და თუ ხატია ხედავს მზეს, შენ რაღა გიშლის ამაში ხელს?

საცხა კი ეწერება, მარა ვინც არ იცის, გვირილა ვარ მე და ეს ჩემი გესტ-პოსტია ადოსთან. არ ვიცი რამდენად ჩავჯექი ბლოგის პარამეტრებში ( ), მაგრამ სიმართლე გითხრა, ამაზე დიდად არ ვღელავ, რადგან ვთვლი, რომ გესტ-პოსტის ერთ-ერთი მთავარი აზრიც სწორედ ისაა, რომ რაღაც განსხვავებული მოვიდეს ბლოგზე, იქნება ეს ცუდი თუ კარგი. შევეცადე ყოფილიყო ყველაზე თბილი ბლოგისთვის შესაბამისი პოსტი, თუმცა გვირილას თემატიკა მაინც გადმომყვა და ალბათ ეს კარგიცაა

პ.ს. განსაკუთრებით დაინტერესებულ და ინტრიგან პირთათვის აღვნიშნავ, რომ მსგავსად გვირილას ბლოგის პოსტებისა, აქ მოხსენიებული ყველა “შენ” აბსტრაქტულია და არ ჰყავს რეალური პროტოტიპი.

გავიპარე ახლა მე

2001 წლის 11 სექტემბერს 19-მა ისლამისტმა ტერორისტმა ოთხი სამგზავრო ლაინერი გაიტაცა. ორი მათგანი მსოფლიო სავაჭრო ცენტრს დაეჯახა, რომლებიც რამდენიმე საათში მთლიანად დაინგრა, ერთი პენტაგონს დაეცა, ხოლო ბოლო United Airlines Flight 93 პენსილვანიის შტატში ჩამოვარდა, ერთ ტრიალ მინდორზე – აქ მკვლელები “დამარცხდნენ”.

გარდა იმისა, რომ ეს დღე ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული იყო 21-ე საუკუნის ისტორიაში, ის შეთქმულების ახალი თეორიის საფუძველიც გახდა: ამერიკის მთავრობას წინასწარ ჰქონდა ინფორმაცია ტერაქტის შესახებ. მეტიც, მათ ხელიც კი შეუწყვეს მისი “წარმატებით” განხორციელებას. წარმოგიდგენთ რამდენიმე ასეთ მოკლე თეორიას:

1. რატომ იყო მეოთხე თვითმფირნავის კატასტროფა ასეთი ნაკლებ მასშტაბური სხვა დანარჩენებთან შედარებით? – შეთმულების თეორიის მომხრეების აზრით, ეს ლაინერი ჰაერშივე გაანადგურა ამერიკის საჰაერო ძალებმა, რადგან ის “ასცდა” მიზანს (სავარაუდოდ თეთრი სახლი) და ჩაითვალა როგორც წარუმატებელი მისია.

2. როგორ მოხდა ისე, რომ მსოფლიოს საუკეთესო სადაზვერვო სააგენტომ ვერ შეძლო აღმოეჩინა პენტაგონისაკენ მიმართული უზარმაზარი ლაინერი და მისი შეჯახების თავიდა არიდება? შეთქმულების თეორიის მიხედვით, ეს თვითმფრინავი კონტროლირებული იყო არა ალ ქაიდას, არამედ თვით პენტაგონის მიერ. ოფიციალური წყაროები ადასტურებენ, რომ მისი აღმოჩენა საკმაოდ დაგვიანდა, რადგან ლაინერს გათიშული ჰქონდა ყველა სახის საკომუნიკაციო საშუალება. ამავდროულად მთავარსარდალმა ბრძანა, ცეცხლი არ გაეხსნათ სამგზავრო ტრანსპორტისათვის.

ამ ისტორიაში ყველაზე საინტერესო და სევდიანი მეოთხე ლაინერის ამბავია – წარუმატებელი ტერორისტული აქტი – მგზავრებისა და ეკიპაჟის წევრების თავდადების გამო, მან დანიშნულების ადგილამდე ვერ მიაღწია და შუაგულ ამერიკაში ჩამოვარდა. სწორედ ამ თვითმფრინავიდან დაურეკეს მგზავრებმა უკანასკნელად საკუთარი ოჯახის წევრებს, სწორედ მათგან გაიგო ამერიკის მთავრობამ, თუ საით მიემართებოდნენ ისინი.

2006 წელს რეჟისორმა პოლ გრინგრასმა გადაიღო ფილმი United 93, რომელშიც ძალიან ემოციურად და ზუსტად გადმოსცა თუ რა ხდებოდა იმ დღეს მთელ ამერიკაში და გატაცებულ თვითმფრინავში – 40 ადამიანის უკანასკნელი გმირობა, რომელმაც არ ვიცით, რისგან გადაარჩინა შეერთებული შტატები.

გთავაზობთ, რეალური მგზავრის CeeCee Lyles-ის მიე განხორციელებულ ზარს ბოინგ 757-ის ჩამოვარდნამდე რამდენიმე წუთით ადრე (მოუსმინეთ მხოლოდ 43 წამს):

ეს კი ნაწყვეტი ფილმიდან United 93, როგორ ემშვიდობება შვილი დედას:

ფილმის გადმოწერა შეგიძლიათ აქედან.

ყოველწლიურად, Ground Zero-ზე  (ადგილი, სადაც ადრე ტყუპები იდგა) კითხულობენ იმ ადამიანთა სახელებს, რომლებიც 2001 წლის 11 სექტემბერს დაიღუპნენ. ამით პატივისცემას გამოხატავენ მათი სულების მიმართ. აქ სულ 3042 სახელია.

წელს არაერთი ცნობილი ადამიანი განახორციელებს საქველმოქმედო საქმიანობას ამ ტრაგედიის 10 წლისთავთან დაკავშირებით: ზოგიერთი მათგანი საავადმყოფოში მედდად იმუშავებს, ზოგი საბავშვო ბაღში მომვლელად, ზოგიც კი დაღუპულთა ოჯახებს მოინახულებს.

Click to view slideshow.

მე ამ პოსტით მინდოდა პატივი მიმეგო იმ ადამიანებისათვის, რომლების სრულიად უდანაშაულოდ შეეწირნენ სხვათა იდეებს, რწმენასა და მიზნებს. ამ პოსტით მე მინდა დავგმო ტერორიზმი – ის, რის წინააღმდეგაც ყველამ ერთად უნდა ვიბრძოლოთ.

ავტორი Mr. Nomad, სტუმრად ადოს ბლოგზე.

– სამშობლო ბოლო ღერი სიგარეტივითაა.
– გამტყდარი ღერივით.
– არის კი ამ შემთხვევაში სიგარა მხოლოდ სიგარა?!
– …
– დროა, ყველა კლიტე მოვხსნათ ენას.
– და ენამ იმოძრაოს ორი კლიტის მიმართულებით.
– და ვაგნერის მიმართულებით.
– და ჩემი მიმართულებით.

– რატომ დასდევს ეს ხალხი ერთმანეთს პოლისჯოხით?
–ცოლების სხეულები გვაცნობენ ქმრების ავადმყოფობის ისტორიას.
–გასუქების შიშით, ჩვენ ვიკვებებით გენმოდიფიცირებული სექსით.
– პოლიტიკით.
– ჰომოფობიით.
– სიტყვებით.
– საგნებით.
– ხმაურით.
– მძვინვარებით.
– ვაცით.
– ხმებით.

– ჩვენ ვხმებით.
– და ერთმანეთს საყრდენს ვაცლით.
– ტკივილს ვაცლით.
– სიკვდილს ვაცლით.
– გვაცადეთ მშვიდად ცხოვრება!
– მშვიდად ცხოვრება გვაცადეთ!

– ო, ეს აგრესია.
– რა დიდებულია.
– კიბეზე ჩამოვჯექით მარტო.
– დავხოცოთ რეალობას მოწყვეტილი არტისტები!
– წავშალოთ მათი კვალი კულტურაში!
– დაე ჩვენი ყოფა აღარ იყოს ასატანი!
– და ხელები დასაბანი!
– დაე ვიყოთ ალუზიები!
– დაე!

გამარჯობა, მე არაადეკვატური ბლოგერი ვარ და ეს ჩემი “გესტ” პოსტია ადოს ბლოგზე!

მე ღიმილით ვაკვირდებოდი მათ და ვცდილობდი თითოეული მათგანის სხეულში ჩაძრომას, მათი ნიღების მორგებას, მათი პრობლემის გაზიარებას. ბედნიერი თვალებითა და თბილი ღიმილით ვაგრძნობინებდი, რომ მათ გვერდით ადამიანები ისევ შემორჩნენ. ვაგრძნობინებდი, რომ ძალიან ცოტა კმარა ბედნიერებისთვის. მაგრამ ისინი ვერც კი მხედავდნენ, ვინც მხედავდა თვალს მარიდებდა და შუბლზე კოპებს ახშირებდა. სახლში დაბრუნებული ბლოგის არქივს ვკითხულობდი და შარშანდელ თბილ პოსტს გადავაწყდი, რომელიც ჩახუტების დღის ემოციებს მიზიარებდა.

ჩახუტების საერთაშორისო დღე 21 იანვარია, მე კი გადავწყვიტე, როგორც შარშან ამ დღის გადმოწევა და 2 სექტემბერს აღნიშვნა, თბილი ბლოგის მიკითხველთან ორიგინალურად შეხვედრა, სითბოს გაზიარება და ერთიანი ძალებით იმ ხალხის გაბედნიერება ვისზეც ზემოთ გიყვებოდით.

შევუდექი მზადებას, მოსაწვევების, უფასო ჩახუტების ბარათების შექმნას…

ასეთი მოსაწვევი ბლოგის მკითხველმა (ანუ შენ) და ფრენდებმა მიიღეს, რომელიც ჩახუტებისა და თბილი სურვილების დღეზე იხმობდა…

ამ კუპონის მფლობელს შეუძლია მოითხოვოს ერთი ჩახუტება ნებისმიერ დროს

ივენთზე დასწრების სურვილი 350-მა ადამიანმა გამოთქვა, აქედან 63 ყველაზე თბილი ჰაგერი გამოცხადდა ფილარმონიასთან. 30 წუთი გაცნობას, საუბარს, წესების ახსნას, ჩახუტებას, პლაკატების მომზადებას დავუთმე

1 side

2 side

და დავეშვით რუსთაველის გამზირზე, მომღიმარი სახეებითა და გაშლილი ხელებით. ყველაზე საუკეთესო საჩუქარი გავიკეთე დაბადების დღისთვის რამოდენიმე დღით ადრე, ყველაზე თბილი და კეთილი დღე მოვუწყე საკუთარ თავს, მკითხველს, ფრენდს, მეგობრებს. იმ ხალხს ვისაც დადებითი და თბილი ენერგა გადავეცით, ჩავეხუტეთ, ბედნიერი დღე ვუსურვეთ, გაღიმებისკენ მოვუხმეთ, ვანახეთ რომ შეგვიძლია გვიყვარდეს ერთმანეთი…

კულისებიდან:

• საუკეთესო დიალოგი:   _ შეიძლება ჩაგეხუტოთ?

                                                             _ რატომაც არა…

• რაღაცნაირი დიალოგი:   _ შეიძლება ჩაგეხუტოთ?

                                                               _ ფული გადამიხადე და ჩაგეხუტები!

• პირს რომ დაგაღებინებს ისეთი დიალოგი:  _ ჩაგეხუტებით რა?!

                                                                                                     _ დაბანილი ხარ?

                                                                                                     _ კი!

                                                                                                     _ მაშინ მოდი !

ვინც უარს ამბობდა ჩახუტებაზე, მაინც ბედნიერ დღესა და მშვიდ ცხოვრებას ვუსურვებდით. დასრულების, შეხვედრის ადგილი კონკასთან დავთქვი, მაგრამ იმდენად აზარტულები აღმოვჩნდით, რიყის პარკშიც გადავწყვიტეთ სითბოს დასპამვა. მეგობრებმა რიყის პარკიდან ვერის პარკში გადავინაცვლეთ, ძალიან ბევრი ვითამაშეთ, ვიმაიმუნეთ… ჩახუტებისა და თბილი სურვილების დღე, ოფიციალურად რიყის პარკში დავასრულეთ და სასიამოვნოთ დაღლილები ჩვეულ ცხოვრებას დავუბრუნდით… ჩემი ბედნიერება და დღევანდელი ემოციები  რამოდენიმე დღეს გასტანს ♥ ბედნიერებისთვის მცირედიც კმარა ♥  

სახლში დაბრუნებულს დამხვდა ინფორმაცია, რომ ქუთაისშიც გაუმართავთ ჩახუტებისა და თბილი სურვილების დღე. ამისათვის დიდი მადლობა ქუთაისელებს!

და ძილის წინ დამხვდა ყველაზე თბილი ფოტო სათაურით: აძო (ჩახუტება) მეც არმინდა მათ გამოვაკლდე, მეც მიყვარხარ და.. ♥ და მეც გეხუტები და ძილინებისა და მშვიდი ძილი ♥

მიყვარხართ, გეხუტებით და კიდევ ერთხელ ონლაინიდან გიზიარებთ სითბოს!

ყველა გოგოსთვის მნიშვნელოვანია ე.წ პირველი კაცის ინსტიტუტი და წლები ვღელავდი და წარმოვიდგენდი როგორი იქნებოდა პირველი ღამე და რაც მთავარია ვისთან. ყოველთვის მაინტერესებდა, სიყვარულის რა დოზა სჭირდებოდა გამბედაობის მოკრებას პირველი სექსისთვის, იმიტომ რომ მაშინაც კი, როცა პირველად და შესაბამისად სიგიჟემდე მიყვარდა, თავში აზრად არ მომსვლია მასთან სექსი მქონოდა. შესაბამისად ჩავთვალე რომ კიდევ უფრო დიდი გრძნობა იყო საჭირო იმისთვის რომ მარტივად რომ ვთქვათ, ვიღაცისთვის მიმეცა. რა თქმა უნდა, მქონდა პერიოდი, როცა ვფიქრობდი რომ აუცილებლად ქორწინების ღირსშესანიშნავ თარიღს უნდა დამთხვეოდა ჩემი პირველი სექსი და ბლა ბლა, მაგრამ მერე უბრალოდ ავდექი და გადავიფიქრე:

…ოთო რომ გავიცანი, 18 წლის ვიყავი. პირველივე დღიდან მომეწონა. თან ისე ძალიან მომეწონა, გაცნობიდან რამდენიმე საათში დედაჩემს გამოვეცხადე და ვახარე რომ როგორც იქნა შევხვდი ბიჭს, რომელთანაც მთელი ცხოვრების თუ არა, გარკვეული დროის გატარებას ვისურვებდი. რამდენიმე კვირა თავბრუდახვეული და ფრთებგამოსხმული დავფრინავდი და ჩემი პეპლებიც არა და არ კვდებოდნენ მუცელში. ასე გავიდა ორი კვირა და საკუთარ თავს ოფიციალურად განვუცხადე, რომ ოთო ყველაზე მიმზიდველი ბიჭი იყო , აქამდე არსებულთა შორის . მისი დანახვისას, კოცნისას, მოფერებისას და თუნადც საუბრისას, ჟრუანტელი მივლიდა ტანში და ნერვები მეშლებოდა, რატომ ვიყავი ქალიშვილი.

თანდათან ერთმანეთს ძალიან გავუშინაურდით ხშირად ვლაპარაკობდით ჩვენი ურთიერთობის შემდგომ ეტაპებზე და ორივე იმ დასკვნამდე მივდიოდით , რომ ადრე თუ გვიან სექსი უნდა გვქონოდა. თავიდან ეს თარიღი ძალიან შორეული იყო და ჩვენ, ყოველშემთხვევაში მე, მჯეროდა, თავშეკავებას შევძლებდით. თანდათან ორივე მივდიოდით დასკვნამდე, რომ მეტის მოთმენა არ შეგვეძლო და თარიღსაც უფრო და უფრო წინ ვწევდით.

საბოლოოდ, ჩვენი ურთიერთობის თითქმის ორი თვის თავზე, დავჯექი და დავფიქრდი, მიყვარდა თუ არა ეს ბიჭი, შესაბამისად, მინდოდა თუ არა, სწორედ ის ყოფილიყო ჩემი პირველი კაცი. დაფიქრებისას აღმოვაჩინე რომ არც ისე ძალიან მიყვარდა, როგორც მინდოდა მყვარებოდა.  ”შესანიშნავია”- გავიფიქრე მე, ამ ყველაფრის გაანალიზებიდან რამდენიმე წუთში – “როცა სექსი გვექნება, არ მივეჯაჭვები, დაშორებაც გამიადვილდება და საერთოდაც, რა საჭიროა შენი პირველი კაცი გაგიჟებით გიყვარდეს?”

ერთი კვირა მქონდა მოსაფიქრებლად და ვგრძნობდი ჩემი ბიჭი როგორ მევლებოდა თავზე და ყურადღებას არ მაკლებდა, აქაოდა ანამ არ გადაიფიქროსო. გულში მეცინებოდა, რა იცოდა ოთომ, რა მტკიცედ მქონდა გადაწყვეტილი მასთან სექსი და რა იცოდა, რატომ. ის ერთი კვირა სისხლი გავუშრე, იმიტომ რომ  ვიცოდი, რაც არ უნდა მექნა, ყველაფერს მაპატიებდა , ოღონდ გადაწყვეტილება არ შემეცვალა. კვირის ბოლოს, ოთოს მეორე სახლში წავედით. მხოლოდ მაშინ, უკვე სახლისკენ მიმავალი ვფიქრობდი, ღირდა თუ არა. ხელი ჩავიქნიე და ოთახში შევაბიჯე.

სექსზე, განსაკუთრებით პირველზე, გარკვეული წარმოდგენები მქონდა შექმნილი. ოთომ რატომღაც ძალიან გააუბრალოვა ყველაფერი. იდეაში ჯერ ერთმანეთს უნდა მოვფერებოდით და მერე გაგვეხადა, არადა ყველაფერი გახდით დაიწყო. საბანი გადავიფარეთ და კოცნა დამიწყო. მგონი ჩემზე მეტად ნერვიულობდა . ალბათ ისევ ეშინოდა არ გადამეფიქრებინა და ცდილობდა ყველაფერი დროზე მომხდარიყო. ჩემი ქალიშვილობის დაკარგვას პირი არ უჩანდა და ნერვები მომეშალა. მოგვიანებით სადღაც წავიკითხე რომ  girl on top ყველაზე მოხერხებული და უმტკივნეულო პოზა იყო პირველი სექსისთვის

მაშინ არ ვიცოდი, მაგრამ სექსის დროს კაცის მძიმე სხეულის დაწოლა და ნერვიულობა ძალიან დიდ დისკომფორტს გიქმნის და ძალიან რთულად მისაწვდომს ხდის საქალწულე აპკს . როცა ზემოდან ხარ , ხელს არაფერი გიშლის, შეგიძლია სურვილისამებრ მოეფერო კაცს, დაარეგულირო ტკივილი და მოძრაობა, მოკლედ შენი კაცის და საკუთარი თავის ბატონ-პატრონიც ამ დროს შენ ხარ, განსხვავებით პოზისგან, როცა კაცი ზემოდანაა და განძრევის საშუალებას გისპობს მაშინ, როცა მოსალოდნელი ტკივილის შიშისგან ლამის სული გააფრთხო.

არადა ვერასდროს  წარმოვიდგენდი, რომ ჩემს კაცს ლამის მეთვითონ  გავაუპატიურებდი ჩემს პირველ ღამეს. ვერც კი მიხვდა რომ ქალიშვილი აღარ ვიყავი. “უი უკვე?” – მისი პირველი რეაქცია.

ის ღამე ერთადერთი იყო, როცა აჟიტირებული ვიყავი და საერთოდ არ მეძინებოდა. ჩავეხუტეთ ერთმანეთს და მითხრა რომ ვერასდროს, ვერასდროს ვერ დამივიწყებს და ყველაზე საყვარელი ქალი ვარ მისთვის. რამდენიმე საათი ერთმანეთის ფერების მეტი არაფერი გვიკეთებია, თითქოს გულიდან მძიმე ტვირთი მოგვეხსნა.

როგორც იქნა გამთენიისას ჩაძინება დავაპირეთ და ძილის წინ ვფიქრობდი, კარგი სექსი იყო, ისე რა თუ ცუდი. მერე რა რომ მომეწონა, მე ხომ გამოუცდელი ვიყავი? “არაუშავს, მერე გადავამოწმებ” – გავიფიქრე და დავიძინე.

იმ დღის შემდეგ კიდევ დიდხანს, 7 თვე ვიყავით ერთად. სამწუხაროდ თანდათან უფრო ნაკლებად მიყვარდა. ბოლოს დავშორდი და მეგობრებად დავრჩით. მერე ჩვენი მეგობრობაც დამთავრდა.

თურმე ოთო მართლა ერთ-ერთი საუკეთესო კაცი იყო ჩემს ცხოვრებაში- სამაგიეროდ ეს დავასკვენი შემდგომ, გადამოწმებისას. კიდევ დავასკვენი რომ კაცების უმრავლესობა უვარგისია

აღმოსავლეთში _ ჭუჭუს

დასავლეთში _ ფუჩუს ეძახიან

აღმოსავლეთში _ ჩიტს

კომუნისტური აზროვნების მქონე გადმონაშთები _ პასპორტს

ბავშვობაში, როცა უფროსები რომელიმე დაწესებულებაში პასპორტზე საუბრობდნენ და დაუმორცხვებლად, თავაზიანად ითხოვდნენ მას მე გარყვნილი და უზრდელი უფროსების რიგში გავამწესებდი ხოლმე.  ”თქვენი პასპორტი მიბოძეთ, გეთაყვა” , “თქვენი პასპორტის ნომერი მითხარით, გეთაყვა”.

დღეს როცა ჩემი ძმიშვილი 2 წლისაა  და მეკითხება მაისურზე რაც გახატია მაგას რა ჰქვიაო, რა ნამუსით ვუპასუხო ბავშვს, რომ მაისურზე რომელიც ასე ძალიან მიყვარს ჩიტი ახატია?

არ მინდა იფიქროს ბავშვმა, რომ ძალიან დიდი და ლამაზი მუტელი ამშვენებს ჩემს მაისურს. არ მინდა ეგონოს რაც ცაში დაფრინავს, ყველაფერი თვითმფირნავის გარდა ქალის გენეტალიაა და უფროსები რასაც ითხოვენ თავაზიანად, ყველაფერი ყლე.

რჩევა: თქვენ, ახლა უკვე შეგიძლიათ პასპორტი ჩაანაცვლოთ აიდი ბარათით. რა თქმა უნდა თუ თქვენ უკვე ნათქვამი გაქვთ, რომ მის სქესს რაც განსაზღვრავს პასპორტია.

საერთოდაც, გაუფრთხილდით ბავშვებს, ყოველ წამს ახალს სწავლობენ და თქვენი უგუნურობით შეცდომებს ნუ დაუშვებთ!

ბონუსად კი გიტოვებთ ფოტოს, რომელიც ყველა პედოფილს ფრთებს ასხამს. ნუ აქცევთ საკუთარ შვილს პედოფილის ოცნებად და მასტურბაციის მსხვერპლად!

არა, ბევრი რამის თქმას არ ვაპირებ და არც იყო სახელის თქმა საჭირო, მაგრამ ასე გადავწყვიტე… როცა ადამიანმა , მწერლის სახელი იცის უფრო უადვილდება მისი დაწერილის წაკითხვა. ალბათ იმიტომ, რომ შეუძლებელია ყველა დაწერილის ერთ სტილში წაკითხვა, როდესაც მწერალი სხვა სტილით წერს და გადმოგცემს, შენ კიდევ მას სხვებში ურევ.. ისე, არც ისე საინტერესო ვარ ყველასთვის.. ეს იმით არის გამოწვეული, რომ ყველა ვერ ხედავს ჩემში ღმერთს.. ხოლო, როცა ადამიანში ღმერთს ხედავ , მას ყველა ცოდვას და შეცდომას პატიობ. ამიტომ მაპატიე შენზე, რომ ვწერ ისე, რომ რამოდენიმე დღეა რაც გიცნობ..

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ჩამოვედი თბილისში და დაიწყო უსაქმურობის უსასრულობა.. სოციალურ ქსელებში ვიყავი ჩაფლული და ალბათ ამ დღეების ამაოება ჩემს სტატუსებზეც შეიმჩნეოდა.. შენმა სახელმა და ავატარმა მიმიზიდა , შენ ხომ ჩემი საყვარელი მულტფილმის გმირის სახელი გეწერა.. ზედმეტად არმიყვარს, ადამაინების უცხოდ „დამეგობრება“ , მაგრამ რაღაც საინტერესო ჩანდი და ვიფიქრე რომ აი უბედურო მეო დამთავრდა შენი უსაქმურობა ამ ქვეყანაზე , თუნდაც ცოტახნით მაინც. როდესაც მივიღე Ado Doodlez accepted your friend request, მეუცხოვა ცოტა არ იყოს. პირველი, რაც გავარკვიე, იყო ის რომ იყავი ბლოგერი.. და კიდევ ერთხელ წამომიტივტივდა თავში ის რომ „აი უბედურო მეო დამთავრდა შენი უსაქმურობა ამ ქვეყანაზე“ წასაკითხი ბევრი იყო. როდესაც გავეცანი, შენს პირველ ჩანაწერს, რაღაც აზრი გამიჩნდა შენზე.
შენთან FACEBOOK’ის კედელზე წავაწყდი ასეთ სურათს

„ძალიან `მიტყდება` თმა რომ გადავიპარსე :S“  მინდა გითხრა რომ არ ცდებოდი^^…
ყველაზე მეტი დადებითი ემოცია წამოვიდა „ხუტვინგ, ანუ ჩახუტების დღე“ და პირველი რაც ვიფიქრე „მოდი, ჩაგეხუტო“ … ყველაზე გემრიელი ინტიმური ჩანაწერები წავიკითხე შენს ბლოგზე, პირველად… ყველაზე საყვარელი „მე“ გყავს შენ.  რაღაცნაირი ხარ და ძალიან მომწონს ეს ^^
იმათ არ გავხარ , აი იმათ მე რომ ნერვებს მიშლიან და მზად ვარ, რომ მათი ცხოვრება დავანგრიო. (მინდა გითხრა მაია ასათიანს არ გავხარ, იმიტომ რომ ვერ ვიტან მაგ ქალს)
იცი, ბავშვები არმიყვარს , მაგრამ ისეთი დამოკიდებულება გქონია შენს ძმიშვილებთან, მივხვდი იქნებ არც ისე ცუდები არიან ბავშვები და მეც შევძლებდი ჩემი დისშვილებიც შეყავრებას, როდესაც ისინი გაჩნდებოდნენ. ჰოდა არმინდა შენზე , რამე დამატებითი წარმოდგენები შემექმნას. ან შევიქმნა და მერე ისევ ჩემით დავამსხვრიო…

ასე რომ, გამარჯობა, ადო შენ შეგიძლია დეიდა ლიკას ყველაფერი უამბო (თუ გინდა :ლოლ:) იცი მინდა, რომ ბევრი ღამეები გაათენო, და ბევრ ასეთ ღამეს გისურვებ რადგან, მინდა რომ უფრო მეტი და მეტი წერო… არვიცი და არც დიდ ყურადღებას ვუთმობ  „იმიჯის“ გამო ხარ ასეთი თუ არა..

მე , ასეთი ადო მომწონს და არც კი ვეცდები , რომ ცუდი ადო გახდეს. ყველაზე მაგარი მეგობრები გყავს, შენ. ძალიან თბილები არიან შენს მიმართ, თითქმის ყველა (რასაც ჩემს მეგობრებზე ვერ ვიტყვი).

კიდევ, რაც მთავარია გიყვარს ნესვი.  ნესვი არის ჩემი ცხოვრების აზრი, ალბათ საკუთარ თავზე მეტად მიყვარს. მინდა მაპატიო , რომ წინა დღეებში მე აზრი შეგაცვლევინე პირსინგის გაკეთების შესახებ , ისეთი სურათი განახე :\

დღეს ასეთი რაღაც მითხარი : „როგორ დაწერ რამეს ჩემზე? რატომ, როგორ, რომ არ მიცნობ? ო_ო“. მე გეტყვი, რომ : „ცოტას დავწერ.. როგორც გიცნობ ისე დავწერ. არც ისე დიდი დროა გიცნობ , მაგრამ ამ დროში დაგწერ“

არმინდა, ის გააკეთო რაც სხვებს მოსწონთ. არმინდა „იმიჯი“ შეიცვალო. არმინდა, რომ ცუდ ხასიათზე იყო ხოლმე. არმინდა, რომ ინანო რომ მეგობრების ლისტში ჩამამატე. მინდა, რომ ბედნიერი იყო. მინდა, რომ „ის“ გეპოვოს.  მინდა, რომ ყოველთვის ყველაფერი განაახლო.. მინდა, რომ არდაგავიწყდეს ხოლმე „ძილინებისა“. ისეთი , ამინდი არის დღეს იდეალური დროა დაწერო რამე კარგი…

მუსიკაში ვნებები თავად აკმაყოფილებენ ერთურთს (c) ნიცშე
და ახლა ვწერ ამას და ასეთი რაღაც მომდის Ado Doodlez invited you to the event ჩახუტებისა და თბილი სურვილების დღე და კიდევ უფრო და უფრო მეტის დაწერა მინდა. ყველაზე დამახასიათებელი ტყუილი თავის მოტყუებაა.

ხოლო სხვების მოტყუება ეს იშვიათი გამონაკლისია (c) ნიცშე. 

თავი არ მოიტყუო, რომ ეს დაწერილი მოგეწონა და მზად ვარ მე მოვტყუვდე და ცოტახნით ვიყო ბედნიერი ^^

თუ გინდა, რომ შეიცნო ადამიანის გონება, უბრალოდ ყური დაუგდე მას (c) იოჰან გოეთე
ყურს გიგდებ, უკვე დიდი ხანია და ბედნიერი ვარ, რომ მესმის შენი.

და ბოლოს ერთს ვიტყვი შენზე „ყოველი ავტორი ცხოვრებაში ერთხელ მაინც გვაჩვენებს მის ნამდვილ სახეს მისივე ნაშრომში, იმის და მიუხედავად გავს თუ არა ეს სახე მის იმჟამინდელი მდგომარეობასა და ყოფას“

 სასურველია ამ მუსიკის თანხლებით წაკითხვა

 დე, დე, ჩამეხუტე და ისე დავიძინოთ რა… დედას ხელებს მთელი ძალით გულში ვიხუტებდი, მეგონა დილით ისევ ჩახუტებულებს გაგვეღვიძებოდა, ძალა შემრჩებოდა ძილისას და მის ხელებს გულიდან არ მოვიშორებდი. როგორც კი მზე თვალებში მომანათებდა, ხელების ფათურით, მის ჩემს გვერდით არსებობას ვამოწმებდი, მაგრამ ტყუილად… დედა ძალიან ადრე, ყოველდღე სამსახურში მიდიოდა. მამას მაგივრადაც ის მუშაობდა და უმეტესად გამათბობელისთვის საწვავი მოჰქონდა. მამაც ძალიან მიყვარდა, მერე რა ბიჭებთან ფეხბურთის თამაშს რომ  მაიძულებდა, მე მაინც არ ვუჯერებდი და ამის გამო მცემდა. ჩემი მეორე დედა ჩემი და იყო, რომელიც მამას დამცირების შემდეგ მეფერებოდა და იმ სითბოს მაძლევდა რასაც მამა მაკლებდა. ჩემ დას ყოველთვის თავის მეგობრებში დავყავდი, ყველა გოგო იყო და ჩემით ერთობოდა, ხან რას ჩამაცვამდნენ, ხან რას დამაფარებდნენ თავზე…

  მე ერთი ყველაზე ახლო მეგობარი მყავდა, რომელიც პირველი გავიღვიძებდით და კიბეზე ჩავასწრებდით ის ეძახდა მეორეს. დაბადებიდან ერთად ვიზრდებოდით. ჩვენ ბაღშიც ერთად, და ერთი და იმავე ჯგუფში დავდიოდით. ერთ საწოლში გვეძნა და ერთ მაგიდასთან ვთამაშობდით. როცა მასწავლებელი შეჰყვირებდა დაიძინეთო, ყველას თვალი უნდა დაგვეხუჭა  და სუნთქვის ხმაც კი არ უნდა გაეგო. რამდენიმე წუთს ერთმანეთის უკან ორ რიგად ჩაწყობილი საწოლების შუაში გაივლიდა მასწავლებელი და ჯოხს ხელზე ირტყამდა. ვის საწოლსაც მიუახლოვდებოდა შიშისგან გამოწვეულ ხშირ სუნთქვას აჩერებდა, გულისცემას კი ლოგინზე მჭიდროდ დაჭერით ახშობდა. როგორც კი ზურგს გვაქცევდა, თვალებს ოდნავ ვახელდით და ველოდებოდით, ხუთ წუთიანი მეთვალყურეობის შემდეგ თუ როგორ ტოვებდა შავ ძალიან სქელ ძირიანი ფეხსაცმელების ძლიერი ნაბიჯით ოთახს.  იქამდე არ ბრუნდებოდა სანამ ჩემს გვერდით მწოლიარე მეგობარი თვალებს არ დააჭყეტდა და არ დაიწყებდა…

  ყველა იძინებდა ჩვენს გარდა, შეიძლება ჩვენ შეჩვეულნი ვიყავით, რომ ეს წესად ქცეული აუცილებლად უნდა დაგვეწყო. ორივეს ერთი საბანი და ადიელა გვეფარა. ის უხეშ, ბუსუსიან ადიელას გადაიხდიდა და საბანს თავზე გადამაფარებდა. ერთ ხელს ზურგზე მომხვევდა მისკენ მიმიზიდავდა, მეორე ხელს კისერზე შემომხვევდა და ასე ვიყავით ჩახუტებულები რამდენიმე წუთს. უფრო მეტი სითბოს გაზიარების სურვილი გვიჩნდებოდა ერთმანეთისთვის… ძლიერად დახუჭულ თვალებზე მკოცნიდა და ზურგზე ნაზი თითებით წრეებს ხაზავდა. ხელს საცვალში ჩამიცურებდა… და მკერდზე მეფერებოდა. არ ვიცი საიდან ისწავლა. რაც მთავარია მე ეს მომწონდა, ხანდახან მეც ვბაძავდი მას. ამ დროს აღმზრდელი შემოდიოდა და საბანში შემძვრალს რომ გვხედავდა, თმაში ხელს გვტაცებდა, შუბლით ერთმანეთს გვაჯახებდა,  გაგვათრევდა ორივეს და სანამ ყველა არ გაიღვიძებდა შიშვლებს ცივი ოთახის კუთხეში გვაყენებდა. ეს იქამდე გრძელდებოდა სანამ აღმზრდელი მამას ბაღში დაიბარებდა და მოუყვებოდა. სახლში რომ მივდიოდით მამა ისევ მცემდა. მამას მხოლოდ ცემა შეეძლო, საუბარი და შვილთან ურთიერთობა არა…

მერე? მერე, რამოდენიმე წელი გავიდა და სკოლაშიც ერთად ვსწავლობდით. სკოლიდან დაბრუნებულები ერთად ვიყავით, ხან მე ვსტუმრობდი მას, ხანაც ის. მოვიმიზეზებდით მის ბებიასთან წასვლას. ბებია შორს ცხოვრობდა ჩვენ კი დაახლოებით 1 კილომეტრის მოშორებით, ლიანდაგებთან ახლოს, ჩვენ აშენებულ ქოხში მივდიოდით. ჰო, ქოხი მართლა ჩვენ ავაშენეთ. სახლიდან ყუთები და გამოუსადეგარ ნივთები მიგვქონდა, ყველაზე პატარა და თბილი სახლი გვქონდა. ჩვენს ქოხში თავს თავისუფლად ვგრძნობდით, და ძალიან, ძალიან ბევრს ვეფერებოდით ერთმანეთს. გასათბობად კოცონს ვანთებდით. სახლიდან წაღებული ჩაიდანით ჩაისაც ვსვამდით და კარტოფილს ნაკვერჩხალზე ვწვავდით მოშიებისას.

  ჩვენი აშენებული ქოხი მამამ დაამტვრია, როცა ყველაფერი გაიგო. აღარ მცემს, ისევ უმუშევარია და სახლში ზის. დედა ისევ მუშაობს, ჩემი და ისევ მამხნევებს. აღმზრდელს სხვა აღსაზრდელები ჰყავს.

მან გუშინ ცოლი მოიყვანა…

მე კი ახლა პოსტის წერას მოვრჩი…

სადარბაზოში შესვლისთანავე ექვსივე საფეხური სწრაფად ავირბინე და ლიფტი გამოვიძახე.

_  ოდესმე ბედნიერი ყოფილხარ? ვეკითხები ჩემ თავს და შევდივარ ლიფტში, პასუხი რა თქმა უნდა არ მაქვს და ვიწყებ ფიქრს იმაზე, თუ როგორ და რა ძალით მოძრაობს ეს ყუთი. ლიფტში მთლიან კედელზე სარკეა.

_ გამეცი პასუხი რა არის საჭირო იმისთვის რომ ბედნიერი იყო? ლიფტის სარკიდან გადმოსული ჩემი მეორე მე თავს არ მანებებს, და შეკითხვებს მაყრის.

_ რატომ ფიქრობ ამდენს, რატომ აფიქრებინებ ადამიანებს რომ უცნაური ხარ? ვიბნევი და პასუხი ისევ არ მაქვს.

_ ვყვირი. არ ვიცი, მგონია, ჩემი ფიქრები ნათელია და სიტყვებით გადმოცემა არაა საჭირო. არა, ცდები, ადამიანებს შენი დუმილით ბევრ უცნაურს აფიქრებინებ!

_ სწორედ ფიქრობენ, უცნაური ვარ. ჩემს ორაზროვან წინადადებებს არასდროს არავინ უღრმავდება. საერთოდაც რა საჭიროა ლაპარაკი?

სარკე ნელ-ნელა პატარავდება… იმდენად დაპატარავდა მეორე მე შესვლას ვეღარ ახერხებს, ბორგავს და ზურგზე მეკვრის. სარკე იმსხვრევა, თითქოს ისიც ჩემს წინააღმდეგაა და სურს ამ საზიზღარ მესთან ერთად სამუდამოდ დამტოვოს.

ლიფტის კარი იღება მეოთხე სართულზე, მე გადის და სახეს იცვლის, კიბეზე მოძრავი ბიჭის სახე მიიღო, უყვირის ხმა ამოიღე, შენ მაინც მითხარი რამეო. თითქოს მას ვერ ხედავს ისე აგრძელებს ბიჭი გზას. მისი მე უკან მისდევს, უშედეგო შენიშვნების შემდეგ ქრება და ემუქრება, აფრთხილებს ყოველთვის შენს გვერდით ვარო.

ლიფტის კედლები ვიწროვდება, ჭერიც კი იკლებს სიმაღლეს, თავის გადასარჩენად მეს ვეძახი. იმ მეს რომელიც სულ ჩემს გვერდით უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ის წავიდა, გაქრა… ჩავიცუცქე, ღრმად ვსუნთქავ ჰაერი აღარ მყოფნის. ვიცი რომ კლაუსტროფობიით ვარ დაავადებული, რატომ ჩავჯექი ლიფტში? მეს სიცილის ხმა მესმის… კედლები უფრო და უფრო ვიწროვდება, ლიფტი მოწყდა და გაურკვეველი სისწრაფით ქვევით ეშვება. ვყვირი, მაგრამ შველა არავის შეუძლია…

კუთხეები მრგვალდება, კედლები უფრერული, გამჭვირვალე ხდება და განზე იწევს. საპნის ბუშტში ვზივარ ჰაერის მარაგი საკმაოდ ბევრია, თანდათან იზრდება ბუშტი, თავისუფლების შეგრძნება მეუფლება და კმაყოფილი სახით ხედს ვათვალიერებ. მინდორში მდგარი მე, საპნის ბუშტებს უშვებს, მომღიმარი სახით ვაკვირდები და მასთან მისვლა მინდა, მეც მინდა საპნის ბუშტები გავბერო. მფრინავი ბუშტით მინდა მოწმენდილ ცაზე გადაჭიმულ  ცისარტყელას მივუახლობდე და ოცნება ავისრულო…

ბუშტი სკდება და ძირს ვეშვები…

მასთან ერთად მეც ვქრები…

არა, არ მძინებია, ყოველთვის დილამდე შემოვრჩები კომპიუტერთან და დროის გასაყვანად როგორც წესი სტატიებს ვკითხულობ. ისეთი ბედნიერი ვარ ახლა… გადავწყვიტე იმ ემოციებზე დავწერო, რაც დღეს ვიგრძენი შენს მიმართ.

ეს სტატუსი, სულ ახლახანს, ფეისბუქზე დავდე...

შენ ჩემი ფეისბუქელი ფრენდი ხარ, შენ ჩემი ბლოგის მკითხველი ხარ. ახლა კითხულობ ამას და გგონია შენს პროფილზე არც არასდროს შემოვსულვარ, არ მაინტერესებ. ჰმ… არადა სულ ტყუილად ფიქრობ მასე. არა, არა ერთხელ ნამდვილად მიხვდებოდი, ფოტო დაგილაიქე. შენი პროფილის თვარიელება მსიამოვნებს!  ვერც წარმოიდგენ, რაც მეგობრებში დამამატე ყოველდღე რომ გათვალიერებ. შენ ჩემი ასაკის არ ხარ. ვიცი, ამ პოსტს წაიკითხავ და მინდა იცოდე ახლა უკვე ჩემი ქრაში რომ ხარ, მუზა… ჰო, პოსტებიც შენზე იქნება. რამოდენიმე.  განა წეღან არ ვთქვი შენს პროფილზე ბოდიალი მსიამოვნებს მეთქი?! ისეთს არაფერს, მნიშვნელოვანს არ წერ, მაგრამ…

ამ ორი საათის განმავლობაში დაახლოებით ოცდაათჯერ მომიწია  Older Posts-ზე დაჭერა. შენს ცხოვრებას ვეცნობი, ბევრ სისულელესაც გადავაწყდი, მიხარიხარ …

ყველას სძინავს… მინდება ფანტაზია რეალობად ვაქციო და შენს ფოტოებს ვათვალიერებ… ასეთი თბილი და სევდიანი თვალები, არასდროს მინახავს აქამდე…  ერთ-ერთ ფოტოზე შევჩერდი … მუსიკა ჩავრთე…  შენს ფოტოს ისევ ვაკვირდები და მიჩნდება შენთან ერთად ყოფნის სურვილი… თვალებზე ხელი ავიფარე, მაგრამ ნებისყოფის უქონლობა მძლევს, მგონია აქ ხარ, მიყურებ, ვცდილობ არ გაგრძნობინო ჩემი ცქერა… თმაზე ხელი გადავიტარე, კისერს ჩამოვაყოლე და ვცილობ შეგიგრძნო. შენ სუნს ვგრძნობ, არ ვიცი როგორი სუნი გაქვს, მაგრამ ჩემთვის ყველაზე სასიამოვნო ხდება თანდათან. ყველაზე მეტად ადამიანის სუნი რომ  აღმაგზნებს იცოდი? ჰო, მე ოლფაქტოფილი ვარ.

თვალებს ვხუჭავ, ხელები მაისურისკენ მიმაქვს, მთელი ძალით ვჭმუჭნი, ლამის შემოვიგლიჯო, კბილებით ვგლეჯ… მუსიკას უფრო ხმამაღალზე ვრთავ და ხელი მკერდისკენ მიმაქვს. მთელი ძალით ვაწვები მკერდს, შენი სხეულის სიძლიერე მინდა შევიგრძნო, თუ როგორ ჩამეხუტებოდი. ჯინსის შარვლის ღილებს ვიხსნი და ხელს საცვალისკენ ვაცურებ… კისერი სკამის მისაყუდებელზე გადავკიდე, ერთი ხელით ჩემს კისერს ვეფერები (ფეთიში)  მეორე ხელით ვმასტურბირებ…

შენ ახლა ამ პოსტს კითხულობ, არ გგონია რომ ეს პოსტი შენზეა, იღიმი და ფიქრს ფიქრის საშუალებას არ აძლევ, მე კი გეუბნები, შენ ხარ, მართლა შენ ხარ! მე არ მოგწერ… თუ ოდესმე ერთმანეთს შევხვდით, არც მაშნ გეტყვი ვინ ხარ. მაგრამ ეს პოსტი მართლა შენ გეკუთვნის… დღეს ჩემი ქრაში გახდი… ეს პოსტი შენზეა და გაიღიმე, უბრალოდ ბედნიერი ვარ რომ არსებობ ♥

ახლა, მივდივარ დაქრაშული და შეკვეთილი სიზმარი უნდა ვნახო. შენმა ფოტოებმა სექსუალური ფანტაზიები გაამძლავრა ჩემში. სიზმარი შენზე იქნება, და ვერც წარმოიდგენ, რომ შენ შენ ხარ. სიზმარზე მერე მოგიყვები, როგორი იქნება.

მანამდე კი გეტყვი, რომ დღეს მე ფერი ვიცვალე, ბუნებასთან ერთად ვიცვალე ფერი. და ამ ფერიცვალობას გილოცავ.

Filed under: პირადი, საკითხავი Tagged: ინკოგნიტო, კომპიუტერი, მასტურბაცია, მკითხველი, ნძრევა, ორგაზმი, პოსტი, სიზმარი, სურათი, შენ, შენზე, ძილი ]]> http://adolis.wordpress.com/2011/08/19/%e1%83%9e%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%a2%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%9d%e1%83%a0%e1%83%92%e1%83%90%e1%83%96%e1%83%9b%e1%83%98-%e1%83%a8%e1%83%94%e1%83%9c%e1%83%96%e1%83%94/feed/ 30 ადო statusi jhfgyu masturbation http://adolis.wordpress.com/2011/08/18/%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%a2%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%a9%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%ac%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98-%e1%83%98%e1%83%a5%e1%83%98%e1%83%93/ http://adolis.wordpress.com/2011/08/18/%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%a2%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%a9%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%ac%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98-%e1%83%98%e1%83%a5%e1%83%98%e1%83%93/#comments Wed, 17 Aug 2011 20:28:06 +0000 ადო http://adolis.wordpress.com/?p=2796 Continue reading →]]> ღამის 3 საათზე, როცა ყველას გვეძინა, ჩემი და ბავშვებთან ერთად მოვიდა ტირილით, დახეული, დაგლეჯილი პალტო ეცვა, ანიც ტიროდა. პირველად რაც გავიფიქრე, ჩემს სიძეს მოუვიდა რამე მეთქი. ხათუნა მოკლეს, მისი მული… ყველაზე კოშმარული ღამე გვქონდა… ძალიან ლამაზი, უსაზღვროდ კეთილი და ახალგაზრდა იყო, მაგრამ უცბად გაქრა, გააქრეს… გაჩერებაზე მდგომს, მანქანამ დაარტყა. მკვლელმა ფული გადაიხადა პროკურატურაში და გაუშვეს. 1 კვირა ხმას ვერ ვიღებდი. იმ დღიდან მოყოლებული მანქანა ნივა მეჯავრება. 5 თვის განმავლობაში მანქანებს  ვითვლიდი და გაჩერებაზე ვერ ვდგებოდი, მეშინოდა. ფსიქოლოგთან უნდა მივსულიყავი წესით, მაგრამ აწი აღარ აქვს აზრი.

2003 წლის 15 იანვარი

…

სკოლაში წასვლა არ მინდა, სჯობს დღესაც მოვიავადმყოფო თავი, არადა დღეს გერმანული მაქვს, ისევ დარეკავს დირექტორი და დამრიგებელი სახლში მომაკითხავს, ეგონება ისევ შატალოზე ვარ. როგორ დამღალეს სკოლაში, არავის დანახვა არ მინდა. გუშინ გერმანულის რეპეტიტორს დავალებები ისევ დავაწერინე და გაკვეთილისთვის მზად ვარ. ვერაფერში ვერ ჩამჭრის. არა და რა იცის დირექტორმა, რომ გერმანულის გაგებაში არ ვარ და მეჯავრება, მაინც 8 ქულა მყავს. ალბათ რომ ვუყვარვარ მიმატებს ქულებს, იცის მეც რომ მიყვარს. აბიტურიენტი ვარ და სკოლაში ვათრევ რეპეტიტორების მიერ მოცემულ დავალებებს, იქ ვწერ თორემ სხვანაირად ვერ ვასწრებ. ჰო მართლა, ქეთი გაგვითხოვდა, ჩვენ მეთერთმეტე კლასში ვართ და სიძე მერვე კლასში. დიდხანს ვერ გაძლებენ ერთად… მერვე კლასელ ბავშვთან სექსი? ვერ წარმომიდგენია…

2007 წლის 11 ნოემბერი

…

ერთია, ინტერნეტით გავიცანი, რამოდენიმე თვეა მიმოწერა გვაქვს. გადავწყიტე ბოლოს და ბოლოს ეს ნაბიჯი გადავდგა, რაც იქნება იქნება, ყველაფერზე თანახმა ვარ. თანაც სახლში ძალიან გამაბრაზეს და გულს გადავაყოლებ… დავბრუნდი… ისეთი ლამაზი აღმოჩნდა, როგორც ფოტოებზე და ვებ კამერაში. მაგრამ ძალიან არ მომეწონა, თავი რობოტი მეგონა… სექსი გვქონდა, საშინელი სექსი. დავრწმუნდი ვინც სექსზე ბევრს ლაპარაკობს სექსის გაგებაში არ არის.

2008 წლის 7 ივნისი

…

ჩემი ძმა დაოჯახდა. ჰო, ჰო დაოჯახდა… რომ დარეკა და გვითხრა, მე და ჩემი და ერთმანეთს ვეხუტებოდით, ვყვიროდით. ძალიან გაგვიკვირდა, ასეთ სწრაფ გადაწყვეტილებას არ მოველოდით მისგან. რძალი მე გავიცანი ინტერნეტით, დავმეგობრდით და ჩემი ძმის წლოვანების რომ აღმოჩნდა გადავწყვიტე გამეცნო. ყოველდღე, როცა მიმოწერა ჰქონდათ, კურატორის როლს ვასრულებდი, მოკლედ შევაბით რა. სანახავად ჩავედი, სოფელში იყვნენ, შენი ფრენდი მოვიდაო და გადავეხვიეთ ერთმანეთს. მთელი დღე ვიცინოდი, მონიტორზე გადიდებული ფოტო მეგონა ნათია.

2008 წლის 20 მარტი

…

საქართველოში ომია…

2008 წლის 8 აგვისტო

…

არ ვამაყობ თუმცა საამაყოცაა, რომ ჩემს ოჯახში არასდროს ხელი არავის არავისთვის აუწევია (დარტყმას ვგულისხმობ)…
ამას წინათ ჩემ მეგობარს ვესტუმრე. მეგონა როგორც ყოველთვის ეს დღეც ჩვეულებრივი იქნებოდა, ფილმების ყურებით დაწყებული, სახლის ყირაზე დაყენება, ბალიშების სროლით რომ მთავრდებოდა. 18 წელია ერთად ვიზრდებით, მაგრამ ასეთს ნამდვილად არ შევსწრებივარ… ის მამამისმა სცემა, ის ბიძამისმა სცემა, ის მეუღლემ სცემა… მე უძლური ვიყავი, ახლა ვნანობ, რატომ არ მივმართე შესაბამის ზომებს (პატრული).

2009 წლის 10 დეკემბერი

…

დღეს პაპა დაიღუპა… ხელებში ჩამაკვდა, სიკვდილის წინ მიშველეო შვილებს დასძახოდა, თქვენ რა შვილები ხართ ჩემი შველა არ შეგიძლიათო. პაპა ძალიან კარგი კაცი იყო, ძლიერ მიყვარდა და მის მოგონებებს ყოველთვის სიამოვნებით ვისმენდი. ანზორიც პაპას საპატივცემულოდ მქვია, ხშირად მიფიქრია სახელის გადაკეთება, მაგრამ პაპას ხათრით არ გადავიკეთებ.

2009 წლის 4 აპრილი

…

უნივერსიტეტში აკადემიური ავიღე, გერმანიაში უნდა წავიდე სამუშაოდ. მეილზე უამრავი წერილი მომივიდა, ბევრი შემოთავაზება მაქვს, რომელიმეს ავარჩევ. თუმცა ინგლისიდანაც მომდის, გაურკვევლობაში ვარ ლონდონში წავიდე თუ ლაიფციგში. მოკლედ, გუშინ დამირეკეს გერმანიიდან და ჩასვლის დროზეც შევთანხმდით. ივლისში წავალ.

2009 წლის 20 ივნისი

…

რამოდენიმე დღის წინ, 18 წლის გავხდი და ამის აღსანიშნავად, დამოუკიდებლობის დასამტკიცებლად, სახლიდან მეზობელთან გავიპარესავით (ვიცოდი ჩემი ძმა შემეწინააღმდეგებოდა) და ტატუ გავიკეთე. ძალიან მომწონს, შემთხვევით ინტერნეტში გადავაწყდი. ორი თოლიაა ერთი დიდი, მეორე პატარა… თოლია თავისუფლების გამოსახატავად ამოვისვირინგე. მეორე ახსნა ჩემი ზედმეტსახელია _ადო (ქართული ასოებით იკითხება).

2009 წლის 22 სექტემბერი

…

თითქმის ყოველდღე მწერენ, მხვდებიან, ზოგიც მლანძღავს, მაგრამ დღეს ისეთი თბილი დღე იყო ასეთი დამთხვევა და ამდენი ადამიანის სითბო ჯერ არ მიგრძვნია ადამიანებისგან. ქუჩაში ძალიან ბევრმა გამაჩერა, ზოგი მეძახდა, მიცინოდა, ზოგს არ ერიდებოდა და მეუბნებოდა რომ ჩემს ბლოგს კითხულობდნენ. არ მეგონა ჩემს ნაბლუდუნებს თუ ვინმე წაიკითხავდა, ისიც არ მეგონა ვინმე თუ მიცნობდა. ძალიან მიყვარს ჩემი ბლოგის მკითხველი, განსაკუთრებით მაშინ როცა სითბოს იჩენს…

2010 წლის 19 აგვისტო

…

მამას მაღალი წნევის გამო ინსულტი დაემართა. შეიძლება გაუმეორდესო, გაუფრთხილდით ძალიან მძიმედააო_ ექიმმა. ძალიან მეშინია… რამე რომ დაემართოს ჩემი ფსიქიკა და ემოციურობა ვერ გაუძლებს.

2011 წლის 6 თებერვალი

…

ის მალე ლონდონიდან ჩამოვა, ვემზადები. ტატუ გაიკეთა სიყვარულის დასამტკიცებლად, ბევრი ვეჩხუბე, ჩემი სახელის დაწერა კისერზე ქართული ასოებით რა ღლეობაა მეთქი. ეწყინა მაგრამ არაუშავს გადაუვლის. ახალი წლის დღეებში ჩამოდის.

2010 წლის 12 დეკემბერი

…

ჩემ დას „ყველაფერი“ მოვუყევი, ყველა ინტიმურ თემას შევეხე და საინტერესო მსჯელობის შემდეგ არანაირი რეაქცია არ ჰქონია. პირიქით ძალიან ბევრი რჩევა მომცა და ჩამეხუტა კიდეც. ჰო, ჰო ჩამეხუტა… ცივი ადამიანი რომ არის იმიტომ გამიკვირდა. დღეიდან საუკეთესო მეგობრები ვართ.

2011 წლის 20 ივნისი

…

ის არ ჩამოსულა… სამაგიეროდ მალევე სხვამ ჩაანაცვლა. ძალიან შემაყვარა თავი, ვამბობდი ყველაზე მტანჯველი გრძნობაა, ადამიანის დაღლევებას იწვევს მეთქი, მაგრამ უკვე დავღლევდი და სხვა არ გზა მაქვს. არავის არ მოსწონს ბრმა ხარო მეუბნებიან. ძალიან მალე ურთიერთობა გაცივდასავით,  როცა ვნახულობთ ერთმანეთს მაშინ თბება. დასასვენებლად მიდის, რომ ჩამოვა გადავწყვეტთ მომავალს…  დღეს, ჩვენ,  დავშორდით ერთმანეთს…

2011 წლის 30 ივლისი

…

დღეს, ჩემმა ძმამ ჩემს დაგროვებულ ფოტოებს მიაგნო, ან ჩემი ბლოგი აღმოაჩინა და წაიკითხა „გამარჯობა, მე პიდარასტი ვარ“ , მე რა თქმა უნდა ვერაფერი მითხრა და დედაჩემს ეუბნება _ეს ბიჭი პიდარასტიაო. ახლა დამადგა დედაჩემი, დაყვლეფილი თვალებით _ასე მითხრაო… დაიკიდე მეთქი და გაჩერდა. ჰო, მართლა, დღეს ახალი ჭორებიც გავიგე ჩემზე, როგორ ჭორაობენ თურმე უბნის კოლორიტი მამრები. ვგონებ, მალე ჯაშუშს დაიქირავებენ, რომ ეჭვები გაარკვიონ. ერთ-ერთმა ჩემთან მეგობრობაც კი აუკრძალა ვაჟს…

2011 წლის 15 აგვისტო

ჩემი დესქტოპი ერთი წელია ასე გამოიყურება, მნიშვნელობა არ აქვს რა ეყენება, ამიტომ რაც მოყვა ვინდოუს 7-ის თემას იგივე დავტოვე. ვინდოუს 7, ვინდოუს ვისტა, ვინდოუს XP-ის თემების გადმოწერა შეგიძლიათ ამ საიტიდან www.custopack.com (ჯერ პროგრამა უნდა დააყენოთ). შეგიძლია თავადვე შექმნა საკუთარი დიზაინს თემა და აიკონებიც ექსკლუზიური გქონდეს.

ასეთი არეულია ჩემი დესქტოპი

არ აწყენს D დისკს დალაგება და ზედმეტი ფაილების წაშლა

ლიბერთი ბანკში მუშაობის დროინდელი საჭირო მასალა

ფოტოების ფოლდერი, სადაც ყველაზე ხშირად შევდივარ

ვთაგავ არავის… ყველას, ვისაც სურვილი გაქვთ, ატვირთეთ ფეისბუქის გვერდზე თქვენი დესქტოპის ფოტო, სულ ესაა

მურთაზ, უკვე რამდენიმე წელია ვფიქრობ წერილი მოგწერო, თუ არა. ახლახანს გადავწყვიტე, ვიცი რომ “პიდარასტი” გგონივარ.

გამარჯობა, შენ ჩემი მეგობრის მეგობარი ხარ, მან ერთმანეთი გაგვაცნო, გითხრა რომ ადო მქვია. ადო? გაიკვირვე. ნამდვილ სახელს ჩაეძიე, პასუხი მიიღე და ხელი ჩამოსართმევად გამომიწიე, მაგრამ არ ჩამოგართვი, არც გადაგკოცნე. შენ ფიქრობ, რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ მამაჩემის ძმაკაცი ხარ. მე და მამას ხაშზე გვეპატიჟები. მე ვამბობ, რომ არ მიყვარს, სალათი მირჩევნია. მამა მოგყვება, მე არა. შენ ფიქრობ, რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, ჩვენ სკოლაში ვართ. დედაშენს აგინებ, ტუალეტში ყოველ შესვენებაზე სიგარეტის მოსაწევად გადიხარ, ვიღაცას ჩაგრავ,  მე ვზივარ და დავალებას ვწერ, შენ ფიქრობ, რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ დღეს დილით კიბეზე მხვდები და მესალმები. ერთ საათში ჩემს ბლოგზე შემოდიხარ, ებოუთ მის კითხულობ და კომენტარს წერ, შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, მე მიკრო ავტობუსში ამოვდივარ, შენ  მხედავ რომ კისერზე ტატუ მაქვს და საყურე მიკეთია, ბორგავ, შენ და შენი ძმაკაცი თითს იშვერთ, ფიქრობთ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ და ჩემი ძმა ჩვენთან სახლში არაყს სვამთ, მე კომპიუტერს ვუზივარ და სტატიას ვკითხულობ, ყურადღებას არ გაქცევთ და მკიდიხარ. შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ ისევ ჩემი ძმის ძმაკაცი ხარ, უნივერსიტეტიდან მოვედი თმის ნახევარი მხარე აპარსული მაქვს, მიყურებ, ხმას არ იღებ, მაგრამ იღიმი. შენ ფიქრობ, მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, თქვენ ჩემი უბნელები ხართ. ნიკას რომ წიგნი ვეთხოვე სახლში მიმაქვს, თქვენ სადარბაზოსთან ლუდს სვამთ და  სარდაფში მარიხუანას მოსაწევად მიდიხართ, მთავაზობთ, მაგრამ უარს ვამბობ. შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, თქვენ ბანკში შემოდიხართ, გიახლოვდები, თავაზიანად გესაუბრები, გიღიმი და ახალ საბანკო პროდუქტს გთავაზობ, ერთმანეთს გადახედეთ და იცინით. თქვენ ფიქრობთ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ რესტორანში შემოხვედი, ხინკალი შემიკვეთე, მე მიმტანი ვარ, შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ ჩემი ბიძაშვილი ხარ, სახლში ყოფნისას პორნოს უყურებ და მასტურბირებ. ქუჩაში გავდივართ, მოკლე კაბიან და პირსინგიან გოგოებს თვალს აყოლებ და მეუბნები, რომ ეგ ბოზია. მე გეწინააღმდეგები. შენ ფიქრობ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, შენ ჩემი მეგობრის დედა ხარ, მე მოტკეცილი ჯინსი და გულამოღებული მაისური მაცვია. შენ ფიქრობ რომ მე პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა, თქვენ მამიდაჩემის გასვენების შემდეგ სუფრასთან სხდებით, ხორცს ჭამთ, უამრავ ღვინოს  სვამთ. მე განვიცდი, რომ გიყურებთ მეჯავრებით. თქვენ მხედავთ და ფიქრობთ რომ პიდარასტი ვარ.

გამარჯობა,  მე ბევრი მეგობარი გეი, ლეზბოსელი, ბისექსუალი და მეგობარი ტრანსექსუალი მყავს, მთთან ერთად ხშირად მხედავ. შენ ფიქრობ რომ პიდარასტი ვარ.

ნახე მსგავსი პოსტი ქართული რეალობის შესახებ 

ინსპირაცია „გამარჯობა, მე ვარ ბოზი“

ორი დღე ვფიქრობდი დამეწერა თუ არა ეს პოსტი… მაგრამ მაინც…

პოსტი წამოიწყო ნინუცამ დამთაგა მანვე და კიდევ ერთმა ახალბედა ბლოგერმა გიორგიმ. მოცემულია შეკითხვები როლებსაც პასუხი უნდა გავცე და მაია ასათიანის პროფილში ვიგძნო თავი : )

რა შეკითხვას დაუსვამდი საკუთარ თავს?– რატომ წერ ახლა ამ პოსტს და რატომ არ იძინებ?

რაში ხარჯავ ყველაზე მეტ ფულს?– გამომდინარე იქიდან რომ ფინანსურად საკუთარ თავს ვერ ვუზრუნველყოფ, ოჯახს სიგარეტში და მგზავრობისთვის გამოყოფილი ფული ეხარჯება ძირითადად.

რის გარეშე არ ჩაუვლია არცერთ დღეს?– კვების, ღიმილის, საცვალის გარეშე, საუბრის, წუწუნის გარეშე.

როგორ ფიქრობ ვინ ან რა იყავი წინა ცხოვრებაში?–  ადონისი… მოკვდავი და კვლავ გაცოცხლებადი ბუნების განსახიერება. იმედია ისევ ტახი არ დამგლეჯს , ზევსი და არესმა მაინც აღარ არსებობენ.

ვინ მოახდინა ყველაზე დიდი გავლენა შენს ცხოვრებაზე?– ვინ, სჯობს ჩავანაცვლო  შეკითხვით _ რა? კითხვა ახდენს გავლენას…

რომ გქონდეს საშუალება,რას შეცვლიდი შენს ცხოვრებაში?– მთლიანად, ცხოვრებას შევცვლიდი.

50 წლის შემდეგ ჩემზე იტყვიან … ?–  როგორ დაბერებულა… ფუფ, რა საშინელი ტატუ აქვს კისერზე.  მგონი ამას ბლოგიც ჰქონდა კომპიუტერს ცივილიზაციის უმაღლეს საფეხურად აღიქვამდა. ცხოვრებაში წვერი არასდროს გაუპარსავს და არც თმა შეუჭრია.

რა არის შენი ცხოვრების საუნდტრეკი?– სითბო, კომფორტი, ბლოგინგი…

ყველაზე შტერული კითხვა?–  ყველაზე შტერული კითხვა? სხვა?  სხვა რას შვრები?

ვაღიარებ რომ…– არაფერი არ მაკმაყოფილებს და ავადმყოფურად ეჭვიანი ვარ. (აქ კიდევ რაღაც უნდა დამეწერა მაგრამ აღარ ჩავთვალე საჭიროდ)

ხალხი გაოცდება როდესაც შეიტყობს,რომ მე... – რქები და კუდი მაქვს, ხელის გულებზე თმა და ორი სასქესო ორგანო. (აქაც სხვა პასუხს ვაპირებდი)

ხალხი თვლის რომ მე…– ზედმეტად გულახდილი ვარ, თბილი, ენერგიული და “პიდარასტი”.

ვერ ვიტან როცა…– მატყუებენ ან მესწერვებიან, ჩემს დამცირებას ლამობენ.

___________________________________________________________________________

ჩემი ასარჩევი რომ იყოს მომავალ ცხოვრებაში გავჩნდებოდი…– (კარგია ეს შეკითხვა ბლოს რომ შემოვინახე…) გავჩნდებოდი ამერიკელ ჰიპად.

ჰიპები- იყვნენ ახალგაზრდული საპროტესტო მოძრაობის წარმომადგენლები. ისინი პროტესტს უცხადებდნენ ძალმომრეობასა და საზოგადოების მიერ დაწესებულ ნორმებს, ამიტომ ტოვებდნენ ოჯახებს, ზურგს აქცევდნენ ფუფუნებასა და სიმდიდრეს, რაადგან თვლიდნენ, რომ ეს ყველაფერი ძალმომრეობის გზით იყო დაგროვილი. ჰიპების მოძრაობაში გაერთიანებული იყვნენ 16-26 წლამდე ასაკის ახალგაზრდები, რომლებიც საზოგადოების მაღალ ფენას ეკუთვნოდნენ. ჰიპებმა ჩამოაყალიბეს საკუთარი თემი. ისინი ჩაკეტილები იყვნენ თავიანთ ვიწრო სამყაროში და არ ცნობდნენ ქვეყანაში არსებულ საზოგადოებრივ წესებსა და ნორმებს.ისინი ჩაკეტილები იყვნენ თავიანთ ვიწრო სამყაროში და არ ცნობდნენ ქვეყანაში არსებულ საზოგადოებრივ წესებსა და ნორმებს. ჰიპების ლოზუნგი იყო: „გამოეთიშე, განეწყე და განუდექი“.

• “გამოეთიშე” ნიშნავს ზურგი აქციო საზოგადოების მიერ დადგენილ წესებსა და ნორმებს.
• “განეწყე ” — ჩაუღრმავდი თავს, მონახე ცხოვრების აზრი და მიზანი.
• “განუდექი” — უარყავი სწავლა, თვალთმაქცი საზოგადოება, გააკეთე ის, რაც გსურს და როგორც გინდა. მიუძღვენი თავი როკს, ნარკოტიკებსადა თავისუფალ სიყვარულს.

მეყოლებოდა ასეთი მანქანა

ან ასეთი

   მოვძებნიდი დების მსგავს მოჰიპო დეიდას, რომელიც ხშირად ჩემს გვერდით იქნებოდა და ძალიან ბევრ რჩევას მომცემდა. მხოლოდ ისეთ რჩევებს დებმა რომ იცის, სხვანაირი არ მინდა. დები იცი ვინ არის? დები ერთ-ერთი შემთვის ყველაზე საყვარელი სერიალის გმირია, როგორ ადამიანზეც ვოცნებობ. დების ყველასი ესმის და ყველასთან ერთნაირია. მე ასთი ფურგონიდან რომელიმეში ვიცხოვრებდი, დები თუ ვერ მოიცლიდა, თავად  მივაკითხავდი და თავის გაკეთებულ ჰამბურგერს მაჭმევდა (გემრიელ ჰამბურგერს ამზადებს).

ეს დებია ჯასტინთან ერთად

ფოტოზე დები და ჯასტინი არიან, შეიძლება ჯასტინიც ვყოფილიყავი, წინა არა მაგრამ ამ ცხოვრებაში… ჯასტინი ვერ ვიქნები, იმიტომ რომ მომეცა ყოფნის  შანსი და ჩემდა გასაოცრად ყველაფერი გაქრა. ჯასინი აღარ ვარ, არც ჯასტინს შეყვარებულის მსგავსი აღარ მყავს, არც ჰიპი ვარ, მაგრამ ჰიპი სახელად ჯასტინი სიამოვნებით ვიქნებოდი.

ვთაგავ ჯი-ნი-ანს და კახის 

მორიგი ტეგ იგრად ქცეული პოსტი.

დავალება: დაწერე პოსტი თუ რა მოხდება facebook-ის ექოუნთი რომ გაგიუქმდეს

წესები: არ დაგავიწყდეს  პოსტის დაწერის დროს მონიშნო ტეგ თამაშის იდეის ავტორი, ლინკში მიუთითეთ ეს პოსტი ^^

ფეისბუქ დამოკიდებული რომ ვარ ამას აღარ უნდა ბევრი შესავალი. დღეს რამოდენიმე წუთით ექაუნთი წამეშალა და თვალზე ცრემლი მომადგა (კლიანუს). ათასმა კადრმა გაირბინა წარმოსახვაში: ვინ იცოდა პაროლი, ვისიმე კომპიუტერში ჩართული ხომ არ დამრჩა, მეილზე მოსული რომელიმე წერილი სპამი ხომ არ იყო, რომელსაც დავაკლიკე. თუ შურისძიებით იყო გამოწვეული, მტრები მყავს. მოკლედ მთელმა წარსულმა ჩაიქროლა ელვის სისწრაფით.

სტრესის მიზეზი ამ მესიჯის ნახვა

თვალებში დაგროვილმა სისხლმა ტვინში გადაინაცვლა, ხელები ამიმოძრავდა ბრაუზერ გუგლ ქრომის new tab-ისკენ გამექცა მაუსი. რატომ? Google + რომ ჩამერთო, დამედო სტატუსი სამუდამოდ გადავცხოვრების შესახებ  ამ სოციალურ ქსელში. მოკლედ ვისაც G+ არ გყავართ შეგიძლიათ დამამატოთ, ვინიცობაა და რა ხდება, იქნებ მართლაც აუქმებს მარკი facebook-ს. აქედან რომელიმე წრეში ჩაგამატებთ ^_^

წრეები G+ზე

რა მეწევა facebook-ის გაუქმების ან თუნდაც პროფილის გაუქმების შემთხვევაში?

1. თვალებში დაგროვილი სისხლი გადმოიფრქვევა.
2. ნევროზი პიკს მიაღზევს და ფრჩხილების კვნეტას ისევ შევუდგები.
3. ვეღარ აღვიდგენ წარსულს, რადგან თითოეული ფრენდთან მოგონება მაკავშირებს, რომლის აღდგენა მიჭირს ჩვეულ ცხოვრებაში.
4. დავკარგავ იმედს სამსახურის პოვნასთან დაკავშირებით (ორი ყოფილი სამსახური facebook-მა მომაპოვებინა)
5. ვეღარ დავესწრები საინტერესო ივენთებს და კომუნიკაციის საშუალება მომესპობა.
6. ფან ფეიჯების ვეღარ გავაკეთებ და ვეღარ დავთაგავ წერის დროს მაგალითად (კაი, ვხოხავ, მე PMS მაქვს, ლეღვის ფოთლის ნახარში, ბოლო კომენტარის დალაიქება როცა პასუხის დაწერა გეზარება)
7. ვეღარ გავიგებ ვინ ვისთანაა ურთიერთობაში, ან რა ორიენტაციისა ადამიანი რომელიც მომწონს.
8. პრივატულ ჯგუფებში ვერ ვილაპარაკებ.
9. მეგობრების სტატუსებს ვერ “დავალაიქებ” და “ლოოლს” სხვაგან აღარსად დავწერ.
10. მობილური ტელეფონით კედელს ვერ გავანახლებ.
11. ვეღარ ვნახავ ვინ ვის დაუმეგობრდა (ეს + ად შეიძლება განვიხილო, თავს აღარ ვიტეხ რა აკავშირებს ერთმანეთთან mutual ფრენდებს)
12. ყველაფერ ამ უბედურებასთან ერთად ბლოგის ფან ფეიჯი გაუქმდება და სახის მარცხენა მხარეს (სახის მარცხენა პროფილი არ მომწონს) ჩამოვიკაწრავ.

რა დადებითი აქვს ამ სოციალური ქსელის გაუქმებას.

1. აპლიკაციების შემოთავაზებით ტვინს აღარ მოდღნავენ.
2. ბანკები და მსხვილ მსხვილი თუ პატარა კომპანიები სარფიან რეკლამას ვერ განათავსებენ, მალე გაკოტრდებიან (მე გამიხარდება)
3. აღარ იქნება კონკურსებისთვის სახვეწარი ლაიქები საჭირო.
4. ამ ყველა სიკეთესთან ერთად საქორწინო ფოტოებს, გაპრანჭული 5 წლის ბავშვების ფოტოებს ააორთქლებს მარკი.
5. აღარ დაისმება კითხვები რა ფერის მაისური მოგწონს და რა ბრენდის სათვალეს ხმარობ.
6. აღარ იქნება პროფილები _ ყველაზე ძერსკებეე, ყველაზე ყველაზეებეეეე, ყველაზე საყვარლები და ზეებიიი… (თუმცა G+ საც მოაგნებენ)
7. დილის 10 საათამდე არ ვიჯდები კომპიუტერთან. მოვიწესრიგებ ძილს.
8. ძალიან ბევრ პოსტს, მინი პოსტს დავწერ ბლოგზე
9. არ მომივა წერილები “როგორ ხარ? სად დაიკარგე? რა ხდება ახალი?” მსგავსი შინაარსით

მოკლედ, facebook-ის გაუქმების შემთხვევაში მარკი ღირსი იქნება _ თავისივე კედელზე (wall) თავი ვარტყმევინოთ, „ლაივში“  ცხოვრების ოფლაინის (ძილი) დროს ვუჯიკოთ და like-ის მანიშნებელი მუშტიდან ამოწეული ცერა თითი დავანახოთ (fuck u-ს ნაცვლას)!

ვთაგავ: ნიკას, ქეთუსის, ცინიკოსს, რეალითი ბლოგს, ველურ ორქიდეას, People Are Crazy, ჯესის

ეღირსა ამ პოსტს გამოქვეყნება და გადავწყვიტე რომ ტეგ თამაშად ვაქციო. პოსტის შინაარსი სათაურიდანვე მეტყველებს “შეგვახედე სახლში და გააღე გარდერობი“ დაგვათვალიერებინე შენი ბუნაგი და გამოალაგე ყველაფერი, გვაჩვენე, განგვიმარტე. აუცილებელი წესი: არ დაგავიწყდეს  პოსტის დაწერის დროს მონიშნო ტეგ თამაშის იდეის ავტორი, ლინკში მიუთითეთ ეს პოსტი ^^

სახლში ყოფნაზე მეტად არაფერი არ მსიამოვნებს.

სიმყუდროვე…
სითბო…
ჩემი სამყარო მაქვს მოწყობილი, უმეტეს წილად. მხოლოდ სახლში ვგრძნობ კომფორტულად თავს, თუ alone ვარ განსაკუთრებული კომფორტი მაშინ მექმნება. შიშველი ტანტალი, სამზარეულოში ფოციალი საყვარელი ფილმები, მუსიკა, კომპიუტერის სასურველ ადგილას დადგმა, მოშვებული ონკანი, ყველა ოთახის დასაკუთრება, კედელზე ფეხების შეწყობა და წიგნის კითხვა, ეროტიული ფილმების ყურება, ყველა ოთახში საფერფლე, მეგობრების შეკრება, სასმელი და ა.შ უსასრულოდ ჩამოთვლა შემიძლია. მოკლედ ყოველთვის ასეთი თავისუფლება, საკუთარი სახლი მინდა…
ახლა კი დავჯერდები იმას რაც მაქვს და ასაე ძალიან მიყვარს. შევეცდები გაჩვენოთ როგორ გამოიყურება ჩემი ოთახი, გარდერობიც გავაღო და შეგაჭყიტოთ. ვცხოვრობ მრავალსართულიან სახლში (კორპუსი) მე-6 სართულზე

თუ ასეთი კარი დაინახოთ თბილისის რომელიმე კორპუსში, ჩემია!

ისარით მითითებული სეიფია, სადაც მამაჩემის საგანძური ყლეობები ინახება, დრელე, ჩაქუჩი, ლურსმნები, პლოცკოები და ატვორტკები

შემოსვლისთქანავე, ასეთი ბევრი ერთნაირი კარი დაგხვდებათ, იმედია ოთახის მდებარეობა არ შეგეშლებათ. ძალიან ადვილია, ჩემთან რომ მოხვალთ სტუმრად გასწავლით როგორ ამოიცნოთ ჩემი საძინებელი

მისაღები + ჩემი ოთახი

მისაღები ოთახი, სავარაუდოდ სადაც პირველად შემოხვალთ, მერე გადავინაცვლებთ ჩემს ოთახში. ოთახი სიდიდის გამო ფარდით არის გ აყოფილი, როცა გვინდა ვადიდებთ, უმრავლეს შემთხვევაში ასე გამოიყურება.

ლურჯი საწოლი ♥

ფერი ლურჯი რომ მიყვარს მოგეხსენებათ, ამიტომ საწოლიც შესაფერისი მაქვს. ზაფხულში ძილის დროს ეს ლურჯი გადასაფარებელი ქვედა ტანზე მაქვს შემოხვეული. ზამთარში, ლოგინში არ ვჩანვარ, თავზე ბალიში მაფარია და ბოლომდე ჩამძვრალი ვარ საბანში.

უკომენტაროდ

ადგილი სადაც უმეტეს დროს ვატარებ სახლში ყოფნის დროს, ადგილი საიდანაც ძალიან ბევრს ვსწავლობ და ძალიან საინტერესო საჭირო ინფორმაციას ვისრუტავ.

გარძერობბ

არ შეგეშინდეთ, ჩემს გარდა არავინ ეკარება ამ ადგილს, ამიტომ არის მოუწესრიგებელი, ძირითადად შეყრილი და ერთმანეთში არეული ტანსაცმელით.

ხედი ახლოდან

მხოლოს ერთი წითელი საცვალი ჩანს, მაგრამ ახლოს ვინც მიცნობს იცის რომ უამრავი წითელი საცვალი მაქვს და ყოველთვის წითელს ვიცვამ. სადღაც ქვევით ამ არეულობაში პატარა ყუთია რომელსაც მოგონებების ყუთი ჰქვია.

და აი ისიც

ვისაც რაიმე უჩუქებია, ფურცელიდან დაწყებული კორექტორით დამთავრებული და ეტევა, ყველაფერი ამ მოგონებების ყუთში იყრის თავს.

ეიფელის რაღაცები, მისალოცი ბარათები, ნახატები, მაღაზიის ჩეკი, ქვები, ფოთლები ხელსახოცი, სუვენირები, წერილები

საბანკო პროდუქტების რეკლამები, ბარათების პინ კოდები, დისკები

სასიყვარულო წერილები, სკოლიდან მოყოლებული დღემდე

ბეჯები, მოსაწვევები

ქეთი მერკვილაძის კალენდარი ავტოგრაფითურთ

რატომ ვინახავ ამ კალენდარს? ბავშვობას მახსენებს. მახსოვს კონცერტზე წამიყვანეს და იქ მაჩუქა, ძალიან მიხაროდა, ჩემზე ბედნიერი არავინ დაიარებოდა თბილისში

მმმმ

21 წლის კონიაკი, რომელიც ბებომ იყიდა და როცა დავოჯახდები მაშინ უნდა გაიხსნას… მეტი არაა ჩემი მტერი მე რომ დავოჯახდები, მიზეზი ამ პოსტში შეგიძლიათ ნახოთ.

პირადი ნივთები

პირადი ნივთები რომლითაც ყოველდღე ვმოძრაობ, ბარათები, სიგარეტი, საფულე. და 10 თეთრიანი, დიახ მეტი არ მომეპოვება ამჟამად…

და ბოლოს ასეთია ჩემი სახლის ფანჯრებიდან ხედი…

ბონუსად გიტოვებთ ჩემს საყვარელ საიტს სადაც ფოტოების გადაღებას შეძლებთ ვებ კამერით http://laphotocabine.com/. დაათვალიერე შარშანდელი ფოტოსესია

ტუჩები :დ (მეც ხომ უნდა მქონდეს ტუჩებ დაპრუწული ფოტო)

ვთაგავ ვისი სახლიც მაინტერესებს და რა ხდება მის გარედერობში, მაშ ასე კევანა, კნუტი, სიყვარულოვნა, ნინუცა

ამ სიტყვების შემდეგ ყოველთვის მოვიბუზებოდი, ვბრაზდებოდი და კოლექციას ვანადგურებდი. რახან ბიჭი ვიყავი სულ სხვა გატაცებები უნდა მქონოდა, მაგალითად ფეხბურთი მეთამაშა და ჩემ თანატოლებთან ჭიდაობით დავკავებულიყავი, მაგრამ არა… ყოველთვის იმას ვაკეთებდი რაც მსიამოვნებდა.   ყველაფრის და მიუხედავად კოლექციონერი მერქვა, დახეულ დამტვრეულ კოლექციებს, აღარ ვუბრუნდებოდი, არ მივტიროდი, ახლა ვნანობ… ახლ-ახლი რაღაცების შეგროვებას ვიწყებდი. სამწუხაროდ აღარაფერი აღარ დამრჩა კონკრეტული კოლექციიდან, ყველაფერი მოვაშთე.

ვაგროვებდი ფერად, ბრჭყვიალა, კანფეტების ქაღალდებს, უსასრულო ჯაჭვს ვწნავდი. ერთი სული მქონდა როდის გათენდებოდა, ბაღში მისვლისთანავე ჯაჭვის სიგრძეს ვატოლებდით, გამარჯვებულიც ის იყო რომელსაც უფრო მეტი კანფეტი ჰქონდა შეჭმული.

სერიალ _ კასანდრას სტიკერები როგორც ყველასთან ისე ჩემს მაცივარზეც იყო აკრული. ეგეც გაანადგურეს…  „ლოვეს” (ასე ვეძახდი) სულ მე “ვუსაღებდი” ემა ბებოს. ხშირად ყუთებით მყიდულობდნენ,  რომ დაეკმაყოფილებინათ ჩემი ჭიჭყინი. ნეტავ ახლაც შემხვდეს სადმე სიამოვნებით, გავიხსენებ ბავშვობას. იმ შოკოლადს არ ვიცი რა ერქვა, გრძელი ძალიან გემრიელი “ტ” თუ “ც”-ზე იწყებოდა სახელწოდება, რომ ვხსნიდი შეფუთვაზე იყო მიწებებული ველოსიპედის სტიკერი…

მანქანებსაც ვაგროვებდი და მეამაყებოდა რომ ამდენი მანქანა ჩემი ოთახის თაროზე იყო შემოწყობილი და არცერთ მობინადრე ბავშვს არ ჰქონდა ჩემი სახლის ქუჩაზე, მერე რა თოჯინებით თამაშის მოყვარული რომ მერქვა სამაგიეროდ მანქანებს ვაგროვებდი. რომ წამოვიზარდე ზოგი გავაჩუქე, გააჩუქეს, დაამტვრიეს…

ხელსახოცების შეგროვება ყველაზე მეტად მომწონდა. როცა რომელიმე ოჯახისწევრი სტუმრად მიდიოდა, იცოდა ,რომ იქიდან ხელსახოცის წამოღება ჩემთვის საჩუქარს უდრიდა. ამ კოლექციის ნაწილი დავხიე, ნაწილი კი დანიშნულებისამებრ გამოვიყენეთ. ხელსახოცების შემდეგ სიგარეტის კოლოფების კოლექციას შევუდექი.

ბეჰემოტების, პინგვინების და დელფინების გამო ნაყიდი ქინდერის კვერცხების, ფული დამიბრუნდეს ნეტავ, სულ ერთი და იმავე _ მზარეული ბეჰემოტი ამომდიოდა. ბაღის საახალწლო ზეიმზე სწორედ ის სათამაშო ამომივიდა რომელზეც ვოცნებობდი, მომპარეს და ჩემი ტირილი მთელ თბილისს ესმოდა. როგორც ყოველთვის ჩემი ტირილი შედეგიანი იყო და ახალი წლის ღამეს 20 ქინდერის კვერცხი დამხვდა თოვლის პაპისგან.

თუ აქამდე გონების დაძაბვა მჭირდებოდა ბავშვობის  მოსაგონებლად, შემოვალ ამ პოსტს გადავიკითხავ და დადებითი, თბილი ემოციებით აღვივსები. ისევ მინდა რაიმეს შეგროვებას მივყო ხელი. შენ თუ გქონდა კოლექცია ან თუ გაქვს? იქნებ მოგბაძო და 10 წლის შემდეგ შენი დამსახურებით შემომეწეროს პოსტი?! ლავ უ ფიფლ ♥

   და ეს მოწყენა ძალიან მსიამოვნებს, არავის ნახვა არ მინდა, არც უახლოესი მეგობრების, არც “მეგობრების” და არც მეგობრების. იცი როგორ ვარ? თუ გაინტერესებს დაგიწერ. ჩავირთავ მუსიკას, სავარძელში ვჯდები, ჭერს ვუყურებ და ვფიქრობ, ვფიქრობ ძალიან ბევრს, მაგრამ რას ვფიქრობ არ ვიცი. უბრალო სხეულს სული შორდება და დაფრინავს …

     ხანდახან იცი რა მგონია? თითქოს ადამიანები რობოტები არიან და ვიღაც მართავს მათ, აი ის ვიღაც კი არ ვიცი ვინ არის, ეს ახლა გამეფიქრა არ გეგონოს გატყუებდე, მე არ ვიტყუები… როგორ არ იტყუები ადო! ჰო, კარგი ახლაც მოვიტყუე და ორი დღის წინაც ცუდად ვარ და სახლიდან ვერ გამოვდივარ, მგზავრობა არ შემიძლია მეთქი. ტყუილი არ შემიძლია, ხომ იცი მიმიკები გამთქვამენ.  არავისთან მინდა ლაპარაკი, განსაკუთრებით რობოტებთან. გთხოვთ ნუ მომიკითხავთ, “როგორ ვარ”, “რას ვშვრები” და მსგავსი სისულელეებით.

შენ ხომ გესმის ჩემი? ვიცი… ამიტომაც მოგაკითხავ ხოლმე ყველაზე მძიმე წუთებში, ვიცი რომ ჩუმად იქნები მომისმენ და “საუბრის” დროს შენც ჭერში ყურებას არ დაიწყებ.

ძალიან ბევრ ყავას ვსვამ… იმდენად მეზარება განძრევა, რომ სიგარეტს ყავის ფინჯანში ვაქრობ და ვაგროვებ, ასე მიგროვდება დღის ბოლომდე ფერფლითა და ნამწვავებით სავსე ფინჯნები. კომპიუტერიდან სავარძლამდე თუ მივაღწევ… ავიღებ წიგნს, დავიწყებ კითხვას… ფიქრები არ მასვენებს… გადავდებ გადაშლილ წიგნს და ისევ ჭერს შევყურებ… სოციალურ ქსელებშიც დამალული ვარ ასე მგონია მწერენ, რომ ანტიდეპრესანტად  გამომიყენონ, ჰო ანტიდეპრესანტად… ასე იწყება ხოლმე ურთიერთობები ყოველთვის, ვიღაც დეპრესიაშია და მაშინ მწერს, მერე ძალიან ვუახლოვდები, ზედმეტად ბევრს ვითხოვ მისგან…

მიყვარდება…

“ვკიდივარ”…

მიდის…

წავიდეს, მაგრამ გული არ მატკინოს… არაუშავს…

და ისევ სავარძელთან მივბობღავ და ჭერს შევცქერი…

როცა ასეთი რაღაცები მჭირს ბევრ მეგობარს ვკარგავ. ძალიან არ მინდა მათი დაკარგვა, აგრესიული ვხდები და თავს ვერ ვაკონტროლებ, არ ვერიდები არაფერს.

არა ცუდად არ ვარ, კარგად ვარ და მსიამოვნებს ჩემი ამჟამინდელი მდგომარეობა. სულ სახლში მინდა ვიყო, არსად გავიდე არ ვილაპარაკო. მხოლოდ ვიფიქრო… ძალიან ბევრი ვიფიქრო…

ჩემთან ცივა, თქვენთან როგორი ამინდია?  პასუხი მომწერე რა, მართლა მაინტერესებს შენ როგორ გრძნობ თავს.

მე ყოველ დღე ასე დავფრინავ და ასეთია ჩემი ფიქრები…

სქრინშოტი თბილისი ფორუმიდან

ენრიკე და თამუნა, თამუნა და ენრიკე, როდის მოიყვანს ცოლად ენრიკე იგლესიასი თამუნას და დაორსულდა თუ არა ერთი მისხმით იხილავთ ქრონიკის შემდეგ რეპორტაჟში. “აწაწაწ ^^”

ბათუმი (საქართველო)

სად მიყავს კონცერტის შემდეგ მდედრობითი სქესის წარმომადგენლები, მას? ახლა ამის გარკვევას ვცდილობ. სად იდება უფრო მეტი გასხმები?  7 თვიან ბავშვს გააჩენს თუ 9 თვიანს თამუნა? დაიბანს თუ არა მინიმუმ 1 კვირის განმავლობაში ტუჩებს?  მიიპატიჟებს თუ არა ია ფარულავა “ყოფილი ცოლების კლუბში” ? დაველოდოთ მოვლენების განვითარებას, მანამდე კი წავედი ბლანტი სითხე ჩამომიტანა ნათესავმა რომელიც კონცერტს ესწრებოდა და მეც უნდა მივისხა…

წაუმინეტა ენრიკეს ორსულმა ქალმა <3 ტაკოშიც ჩააყოფინა ხელი… მოკლედ ბოლომდე უყურეთ ვიდეოს

უულოკა თუ არა იიიიიიიიშ

სოფია (ბულგარეთი)

დომინიკა

აქ ენრიკე კი არა გოგო ასხავს ^^ დაუზილა ტაკო

ჰიუსტონი (აშშ)

ბელგრადი (სერბეთი)

ბელგია

1 წელი და 3 თვეა რაც ბლოგი შევქმენი, ამ დროის განმავლობაში ყველაზე რეიტინგული სერჩ სიტყვებია: სექსი, ორგაზმი, მინეტი, რა არის სექსი? (ამ ინფორმაციის ძიებით 5047 ადამიანი მოხვდა ჩემს ბლოგზე და უკმაყოფილოდ დაუბრუნდა ჰოუმ ფეიჯს). შეძლებისდაგვარად, გადავწყვიტე შემეკოწიწებინა (ერთად მომეყარა თავი) მასალა, რომელიც ვისთვის ამომწურავ და ვისთვის უინტერესო ინფორმაციას შეიცავდა.  მოძიებული მასალის შესწორებას, გაფერადებას დიდი დრო დავახარჯე. მოკლედ, აქამდე შემოსული ვიზიტორის ცნობისმოყვარეობას თუ არ აკმაყოფილებდა პოსტში ნახსენები მაგალითად სიტყვა “ლუბრიკანტი” ახლა შეგიძლიათ გაეცნოთ ამ სიტყვების განმარტებას. თუ რაიმეს ჩასწორებას ან დამატებას მირჩევთ მადლობელი დაგრჩებით ^_^

სქესობრივი აქტი ან უბრალოდ სექსი — გენიტალური კონტაქტი ორ პერსონას შორის სქესობრივი ლტოლვის დაკმაყოფილებისთვის ან გამრავლების მიზნით. ადამიანთა გრძნობები შეიძლება იყოს ჰეტეროსექსუალური (საწინააღმდეგო სქესისადმი ლტოლვა), ჰომოსექსუალური (თავისივე სქესისადმი ლტოლვა), ან ბისექსუალური (ორივე სქესისადმი ლტოლვა). სექსი სიამოვნებაა, რომელიც ყველას ესაჭიროება და აუცილებელია. როდესაც პროცესში ჩართულთა მოთხოვნილება კმაყოფილდება, ზრუნავენ ერთმანეთის სიამოვნებისთვის და პარტნიორები განიცდიან თანაბარ ორგაზმს.

ინცესტი — სისხლთა შერევა, სქესობრივი კავშირი სისხლით ნათესავებს შორის (მშობლებსა და შვილებს შორის, ძმებსა და დებს შორის).

ორგაზმი, სექსუალური კლიმაქსი დასასრული, რომელიც უკავშირდება სექსუალური რეაქციის, პასუხის ციკლს. ის შეიძლება გამოცდილი იყოს როგორც მამაკაცის ასევე ქალის მიერ. ორგაზმი რამდენიმე წამიანი ფსიქო-ემოციური და ამავე დროს ფიზიკური სიამოვნებაა. როგორც წესი ორგაზმით გვირგვინდება სექსუალური აქტი. თუმცაღა სექსუალური აქტის გარდა იგი შეიძლება განვიცადოთ: მასტურბაციის დროს, სხეულის ეროგენული ადგილების გაღიზიანებით და აგრეთვე ძილის მომენტში ეროტიკული სიზმრის ნახვის შემთხვევაში.

მასტურბაცია — სქესობრივი ლტოლვის დაკმაყოფილების ფორმა, საკუთარი ეროგენული ზონების გაღიზიანების გზით; იგულისხმება ძირითადად, ე. წ. უდავო ეროგენული ზონები, რომელთა რიცხვს განეკუთვნება გენიტალიები (სასქესო ორგანოები).

კიბერსექსი ანუ კომპიუტერული სექსი არის ვირტუალური სქესობრივი აქტის ერთ-ერთი სახე, რომელშიც ერთმანეთთან კომპიუტერული ქსელის საშუალებით დაკავშირებული, სივრცობრივად დაშორებული ორი ან მეტი ადამიანი ერთმანეთს სექსუალურად გულახდილ შეტყობინებებს უგზავნის. ეს როლების თამაშის ერთგვარი ფორმაა, რომლის მონაწილენიც თავს ირწმუნებენ, რომ მათ ნამდვილი სექსი აქვთ. წერილობითი ფორმით კითხვა-პასუხი, მათი გრძნობების და ფანტაზიების გამძაფრებაზეა გათვლილი. კიბერსექსი ზოგჯერ რეალურ მასტურბაციასაც გულისხმობს. ნებისმიერმა ჩეთის მომხმარებელმა შეიძლება უცბად მიიღოს შეტყობინება, მაგალითად: „დავანძრიოთ?“, „ვირტუალი გინდა?“

ანალური სექსი — სქესობრივი აქტი, როდესაც პენისი შედის ანალურ ხვრელში. ანალური სექსი ადამიანის განვითარების უკვე ადრეულ ეტაპზე გვხვდება. ანალურ სექსს ძირითადად იყენებენ ვაგინალური სექსის შეუძლებლობის ან სურვილის არქონის შემთხვევაში (მენსტრუაცია, ფეხმძიმობა, ფეხმძიმობის შიში, მშობიარობის შემდგომი პერიოდი, დაავადება ან საშოს განვითარების მანკი, ქალწულობის შენარჩუნების სურვილი და სხვა), აგრეთვე, სექსუალური შეგრძნებებისა და ჰორიზონტების გაფართოება. ანალური სექსი მამაკაც ჰომოსექსუალებშია გავრცელებული.

ორალური სექსი — სქესობრივი აქტი, რომელშიც სქესობრივი აღგზნება ან/და დაკმაყოფილება ხდება პარტნიორის სასქესო ორგანოების პირით ან ენით ფერებით. ორალური სექსის განსაკუთრებულ სახეობად შესაძლებელია ანალინგუსის განხილვა.

მინეტი — ორალური სექსის კრებითი სახელია, როდესაც სასქესო ორგანო აღიგზნება პირით, ენით, კბილებით ან ყელით.

• ფელიაცია — ორალური სექსის ფორმა, როდესაც კოცნით, ლოკვით, კბენით ან წოწვნით პენისი ან სათესლე ჯირკვლები აღიგზნება. როგორც წესი, მეტი ყურადღება პენისის თავს ეთმობა ხოლმე. დამატებითი სტიმულაციის სახით, პენისზე ხელით (ხელებით) ასვლა-ჩასვლითი სახის მოძრაობას აკეთებენ.
• ირუმაცია — ორალური სექსის ფორმა, ფელიაციისგან განსხვავებით, პენისის დამოუკიდებელი ფრიქციები პირის ღრუში. მიმღები პარტნიორი პასიური რჩება. ირუმაციის განსაკუთრებულ ფორმად “ღრმა მინეტის” სახეობას განიხილავენ (ინგლ. Deep Throat), რომელიც პენისის ფრიქციას მხოლოდ და მხოლოდ ყელში (ხახაში) ითვალისწინებს.
• გუნდაობა — ითვალისწინებს პირის ღრუში ეაკულაციას სპერმის შემდგომ პარტნიორ(ებ)ისთვის გადაცემით კოცნის, ჩაფურთხების ან ჩაწვეთების გზით. ნერწყვთან შერევით სპერმა ქაფდება და მოცულობაში მატულობს. ეს ტექნიკა ხშირად გამოიყენება პორნოში, მაგრამ, რეალურ ცხოვრებაში ნაკლებად.
• ავტოფელიაცია— სექსის ეს სახეობა განხილული უნდა იყოს, როგორც მასტურბაციის ერთ-ერთი ფორმა. ავტოფელიაცია საკუთარი პენისის წოწვნას, კბენას ან ლოკვას ითვალისწინებს. ამ სახეობას მხოლოდ მოქნილი ან ძალიან გრძელი ასოს მქონე მამაკაცები იყენებენ.

კუნილინგუსი — ორალური სექსის ნაირსახეობა, ქალის სექსუალური აღგზნება კლიტორზე და ვულვაზე ტუჩების, ენის ან კბილების ზემოქმედების საშუალებით. კუნილინგუსის ყველაზე უფრო გავრცელებული ფორმაა – კლიტორის კოცნა, წოვა, ლოკვა ან მსუბუქი კბენა, რასაც შესაძლებელია თან სდევდეს ვაგინაში შეყვანილი თითების წინ და უკან მოძრაობა.

იმის მიუხედავად, რომ პრაქტიკულად ყველა ქალისთვის სხეულის ყველაზე უფრო ეროტიულად მგრძნობიარე ნაწილს წარმოადგენს კლიტორი, ის შეიძლება არც ისე მგრძნობიარე აღმოჩნდეს ნაზი სტიმულაციისადმი, განსაკუთრებით აღგზნების საწყის სტადიებზე. სექსის ზოგიერთი სახელმძღვანელო იძლევა რეკომენდაციას, რომ კუნილინგუსი უნდა დაიწყოს სასქესო ტუჩების და მთლიანად გენიტალიების ნელი და ნაზი ალერსით. ამისთვის შესაძლებელია გამოყენებული იქნას ენის წვერი, წინა ან ქვედა ნაწილი, აგრეთვე ცხვირი, ნიკაპი და ტუჩები, მოძრაობები შესაძლებელია იყოს ნელი ან სწრაფი, ერთგვაროვანი ან ქაოტური, ხისტი ან ნაზი, რაც დამოკიდებულია პარტნიორების გემოვნებაზე. შეიძლება აგრეთვე გასწორებული ან მოძრავი ენის ვაგინაში შეყვანა.

ფეტიში -  ისეთი რამ, რაც ბრმად სწამთ, რასაც ეთაყვანებიან, აღმერთებენ. ადამიანების უმეტესობა ვერ ასახელებს რა არის მისი ფეტიში, თუმცა კარგად თუ დავფიქრდებით აუცილებლად გაგვახსენდება პატარა დეტალები , რომელიც ძლიერ აღგზნებას იწვევს ჩვენში. ფეტიში ეს არის აუხსნელი და ზოგიერთ შემთხვევაში ”ავადმყოფური” დამოკიდებულება რაღაც ობიექტსა თუ სხეულის ნაწილზე. ავადმყოფური იმიტომ, რომ ნებისმიერ შემთხვევაში გაქვთ თქვენ სექსი თუ მასტურბირებთ, თქვენი ფეტიშ ობიექტი აუცილებლად გაქვთ წარმოდგენაში (წარმოსახვაში) და ფიქრობთ მასზე. არსებობს ტერფისა და ფეხის თითების ფეტიში, გათელვის, ლატექსისა და ტყავის, უნიფორმის და სხვადასხვა საკვების ფეტიში.

სომნიოფილია - ან მძინარა მზეთუნახავის სინდრომი არის პარაფილია, სადაც სექსუალური აღგზნება ან/და ორგაზმი მიიღწევა, როდესაც ადამიანი უეცრად შევარდება და ეროტიული ალერსით გააღვიძებს მძინარე უცნობს, მაგრამ არა ძალის გამოყენებით. თვით თვალის ხამხამმა გაღვიძებისას შეიძლება გამოიწვიოს აღგზნება. სომნოფილია შეიძლება ასევე გულისხმობდეს სექსის ქონას მძინარე პარტნიორთან ან ხახუნს მძინარის სხეულზე ინტიმური ნაწილით, ან ხელებით

ვუაიერიზმი იგივე ვიზიონიზმი არის სექსუალური აღზნებადობის ფორმა, როდესაც ადამიანი სექსუალურკმაყოფილებას იღებს სხვა ადამიანთა სექსის აქტის, ადამიანის გახდის ან და სხვა სახის ინტიმური ქმედების თვალთვალისას. ვუაიერიზმის სახეაპორნოგრაფიული ჟურნალებისა თუ ვიდეოების ყურება. ვუაიერისტი არის ადამიანი, რომელიც ამ საქმით კავდება. ვუაერიზმი ძირითადან გულისხმობს ადამიანთა ფარულად თვალთვალს.

პრეზერვატივი იგივე კონდომი - საშუალება ვენერული სენისაგან ან ორსულობისაგან დასაცავად, ელასტიური პლასტიკი რომელიც ერგება პენისს.

ფემიდომი – “ქალის პრეზერვატივი” ძირითადად პოლიურეტანისგან (ელასტიური პლასტიკი) დამზადებული დამცავი საშუალება, რომელიც მილის სახით, დიაფრაგმის მსგავსად თავსდება საშოში, ხოლო მისი გარეთა 8 სმ დიამეტრის მქონე რკალი იცავს გარეთა სასირცხო ბაგეებს.

ლუბრიკანტი _ ეს არის სითხე ეგრეთ წოდებული “საცხი”, რომელიც გამოიყენება კონდომთან ერთად. ლუბრიკანტების არჩევანი საკმაოდ მრავალფეროვანია: ცხიმოვან ან წყლის ბაზაზე დამზადებული (უმჯობესია წყლის ბაზაზე დამზადებული ლუბრიკანტის გამოყენება), ვიტამინებით ან ბალახების და ხილის ექსტრაქტით. ანტიბაქტერიული პრეპარატების შემცველობით ან მათ გარეშე. გამაღიზიანებელი ან ანესთეზირებადი კომპონენტებით.

გამოიყენება ანალური სექსისთვის ან მასტურბაციისთვის. ზოგიერთი გამოიყენება, როგორც სექსუალური ეფექტის გამაძლიერებელი საშუალება, ზოგიერთი, როგორც დისკომფორტის შემამცირებელი, ზოგს აქვს აღდგენითი ეფექტი (მაგალითად სწორ ნაწლავში არსებული მიკროტრამვების რეგენერირებისთვის), ზოგსაც – ანტისეპტიკური (ანტიბაქტერიული) თვისება.

 ინფორმაციისთვის მადლობა ვიკიპედიას, ექიმ კონსულტანტს და ბლოგს Private talks

40 წუთის შემდეგ გადავწყვიტე ბლოგზე შემოსვლა და New Post-ზე დაწკაპუნება…

გამარჯობა, მე ვარ ადო და ცოლი მომყავს, აი ასე, პირდაპირი გაგებით, მე ცოლი მომყავს, არანაირი ბრჭყალები და მოწყენილი მძიმეები. თუ გაინტერესებს როგორ გამოვიყურები მიხილე  facebook-ზე

შენც ჩემსავით გიჩიჩქნიან ტვინს, საფეთქელი გიხტუნავს (სიცხე რომ გამოვრიცხოთ) სიმწრისგან და ამ შეკითხვის დროს იბნევი? ან ყველას ერთსა და იმავეს (ბანალურს)  პასუხობ, რომ ჯერ სტაბილური სამსახური უნდა იპოვო და იყო უზრუნველყოფილი? ან იქნებ ჩემსავით ცომი გირჩევნია ცოლს ?

მაშინ მოდი ერთად დავსახოთ გეგმა და როცა დიალოგის დროს შეკითხვების ბანალურობა პიკს მიაღწევს და გკითხავენ “ცოლი არ მოგყავს? ან _  არ თხოვდები?”,  ერთად გავცეთ პასუხი…

ამას წინათ, მეგობარმა მთხოვა სტუმრად მივსულიყავი, აბა თუ გამოიცნობთ რაზე გვქონდა საუბრი 3 საათის განმავლობაში?  მართალი ხარ, 3 საათი ვუხსნიდი მეგობარს თუ რატომ არ მინდა ცოლის მოყვანა და რატომ მირჩევნია ცომი ცოლს (რა თქმა უნდა შელამაზებულად). ბოლოს, მაგალითად თავისი შეყვარებული მოიყვანა, ისიც ჩემს დღეში ყოფილა და ახლა უზომოდ უყვართ ერთმანეთი და დაოჯახებას აპირებენ.

ჰო, მართლა, ლამის გამომრჩა, სახლის კარის გაღება და კიბეზე ჩასვლა/ამოსვლის სურვილიც დამიკარგეს, ოჯახი არ გყოფნისო და მეზობლების პირველივე შეკითხვაა: ცოლი?.  განა სულ 2 თვის წინ არ დაოჯახდა მისი შვილი? ა, გასაგებია ჩემს ზემოთ უნდა აიწიოს ამ სტატუსის გამო…

ახლა კი სჯობს ჩამოვაყალიბო მიზეზები თუ რატომ ვერიდები ცოლის მოყვანას:

• არ მინდა ოჯახში მთავარ ამპლუაში ყოფნა.
• ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ ცოლს ცომი მირჩევნია.
• სახლში ორი ოჯახი ვცხოვრობთ. I მე დედა და მამა, II ჩემი ძმა მეუღლე და მათი ქალიშვილი.
• “თუ გული გულობს ქადა ორი ხელით იჭმევაო”?  არც გული გულობს და არც ქადა მაქვს რომ ვჭამო.
• ჯერ 21 წლის ვარ.
• არ მევასება ბებიის არჩეული ლეღვის ნახარშით გარუჯული, სახეზე გაჯ წასმული და მწვანე “წენით” შეღებილი გოგოშკები.
• საერთოდაც უწიპუწი გოგოშკები არ მევასება, ა, უი თუ გოგოები არ მომწონს?

კიდევ ერთი საყუარელეე შეკითხვა მახსენდება ხოლმე, ასეთ ხალხზე და არავინ გაბედოს მკითხოს:  ადო, შენ კარგ გოგოებს იცნობ და დამაჯახე/გამაცანი, ტელეფონის ნომერი მომეცი. იჰაააა, სჯობს დამასკდე აგერ ^_^

დასასრულს კი, ვინმეს თუ ცოლობის სურვილი გაგიჩნდათ, აკმაყოფილებთ და წაკითხული გაქვთ მეგობრობაზე პოსტი, შეგიძლიათ კომენტარებში შემეხმიანოთ. თუ საჯარო განხილვად არ გინდა რომ იქცეს მაშინ მეილზე- a.berikelashvili@gmail.com  მომწერე(თ)

ვიტიროთ, ვიბღავლოთ ასევე შეგვიძლია სახე ჩამოვიკაწროთ.

ინფორმაიისთვის მადლობა თბილისის ფორუმს

ჩაწერამ დილის 6 საათამდე გასტანა, მაგრამ ჩვენ 2 საათზე წამოსვლა ვამჯობინეთ. მოვდიოდით და თან ვმღეროდით: ა-ა-აfთერ ფართი გვინდა, ა-ა-აfთერ ფართი გვინდა!

პოკერ რინგის ფინალისტები

გამარჯვებულის ვინაობას შეგნებულად არ დავწერ, მაგრამ იცოდეთ რომ ძალიან მაგარი გადაცემა ბევრი სურპრიზით გელით წინ!

ტურნირში მონაწილეობის მიღება შეუძლია 21 + ასაკის ნებისმიერ მსურველს.

ჩატარდა რამოდენიმე თამაში რომლის გამარჯვებულებმაც  iPod Shuffle-ები  ჩაიხუტეს  მართალია გული დამწყდა პრიზის მიღმა რომ დავრჩი, მაგრამ, სამაგიეროდ მაისური მერგო SMD-ს წარწერით და დაუვიწყარი დღე სასიამოვნო ხალხთან ერთად. ისევ და ისევ მადლობა საქართველოს ბანკს. შეუერთდით მათ ფეისბუქის ოპიციალურ გვერდზე ადევნეთ თვალი სიახლეებს და ჩაერთეთ აქციებსა და თამაშებში.

ამავე დღის ამსახველი ფოტო ♥

Filed under: ჭორიკანა Tagged: ბანკი, მოსაწვევი, საქართველოს ბანკი, სოციალური მედიის დღე, წვეულება, SMD ]]> http://adolis.wordpress.com/2011/07/07/social-media-day/feed/ 2 ადო photo photo http://adolis.wordpress.com/2011/05/10/ii2/ http://adolis.wordpress.com/2011/05/10/ii2/#comments Mon, 09 May 2011 22:23:15 +0000 ადო http://adolis.wordpress.com/?p=3735 Continue reading →]]>    მსგავსი პოსტი შარშან დავდე, რომელმაც დიდი მოწონება დაიმსახურა, ამიტომ გადავწყვიტე რომ გაგრძელება აუცილებლად უნდა ჰქონოდა. ვინც ყველა ბლოგერის ამოცნობას შესძლებს მიიღებს სიმბოლურ საჩუქარს ჩემგან. საჩუქარს ჯერ ჯერობით არ გავამხელ, ასე აჯობებს. ლეპტოპებს და აიპადებს არ ელოდოთ  ;) ამოიცანით ბლოგერები ბავშვობის ფოტოზე. პასუხები რა თქმა უნდა კომნტარებში მიუთითეთ. P.S არცერთი სრული სწორი პასუხი არ არის  

გაიმარჯვა დინამიტმა (თამარა) რომელმაც ყველა ბლოგერი სწორად ამოიცნო. გილოცავ თამარჩიკ! საჩუქრად მაისური ჩემი ბლოგისგან ^^

1. დინამიტი (თამარა)

2. მანქი (სალომე ბარკერი)

3. კატიე (ეკატერინე ონიანი)

4. ვასასი (თამუნა ქარელიძე)

5.თაზო კუპრეიშვილი

6.ყვავა (მირიან ტორონჯაძე)

7. მჩხაპნელი (ბექა ადამაშვილი)

8. კევანა (ქეთი კევანიშვილი)

9. ლიტერატორი (თამუნა მირიანაშვილი)

10.როკო (ნოდარ დავითური)

11.ქილიფა (ირაკლი ქილიფთარი)

12.ლილიანი (მარიამ ბლანკი)

13. ლეონსიო (ლევან გიორგაძე)

14. კიკიტო (ინგა ლეკიაშვილი)

15.გიორგი მანთიძე

ამოიცანი ბლოგერი ბავშვობის ფოტოზე I

  თუ გსურთ ევროვიზიის სიახლეების გაცნობა შეგიძლიათ ეწვიოთ ვებგვერდს და სიახლეები გამოიწეროთ მეილზე, ან კულისებში შეიხედოთ პირდაპირი ეთერის დროს (ლაივის ნახვა შესაძლებელია ამავე საიტზე).

  ყოველ წელს გუგლი დეიდა პროგნოზირებად გვერდს ჰქმნის სადაც ყველა მონაწილის წინასწარი შედეგები იდება, თუ რომელი ქვეყანა რომელ ადგილს დაიკავებს.

დიუსელდოლფის არენა, რეპეტიცია, ჯგუფი Eldrine

გასაკვირია, რომ გერმანიამ საკუთარი ქვეყნის სახელით როგორც შარშან ლენა მაიერი წარადგინა.

შარშანდელი პოსტები რომლებიც ჩემს ბლოგზე დაიწერა:

Lena Meyer ეროტიული სცენები

eurovision 2010

Madcon – Glow ევროვიზიაზე

ევროვიზია გაიმართება გერმანიის ქალაქ დიუსელდორფში:

10 მაისი (ნახევარფინალი)

12 მაისი (ნახევარფინალი)

14 მაისი (ფინალი)

დიუსელდორფი

  ქალაქი მდინარე რაინის აღმოსავლეთ სანაპიროსთან, დანიისა და ბელგიის საზღვრებთან ახლოს მდებარეობს. დიუსელდორფში მოსახლეობის რაოდენობა 600,000–ს შეადგენს.

  დიუსელდორფში განვითარებულია სარეკლამო და მოდის ინდუსტრია, ქალაქი ცნობილია ხელოვნების აკადემიებითა და მუზეუმებით. აქ მდებარეობს უამრავი რესტორანი და ბარი, სადაც გერმანული ლუდის ბრენდების დაგემოვნებაა შესაძლებელი.

  დიუსელდორფის საერთაშორისო აეროპორტი თავისი მნიშვნელობით ევროპაში ერთ–ერთი უმთავრესი პუნქტია. დიუსელდორფის ტელევიზიის კოშკზე მთელ მსოფლიოში ყველაზე დიდი ელექტრონული საათია განთავსებული.

არენა

  რიგით 56 – ე ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი ფორტუნა დიუსელდორფის არენაზე გაიმართება. ნაგებობა 2002 – 2004 წლებში აშენდა და 54 400 მაყურებელს იტევს.

  ფორტუნა დიუსელდორფის არენა ერთ–ერთ ყველაზე კეთილმოწყობილ და თანამედროვე კომპლექსს წარმოადგენს. აქ კონცერტები გამართეს ისეთმა მეგავარსკვლავებმა და პოპულარულმა ჯგუფებმა, როგორებიც არიან: ბონ ჯოვი, ბრიუს სპრინგსტინი, ფილ კოლინსი, მადონა, „დეპეშ მოდი“, „როლინგ სტოუნსი“, „ჯენესისი“ და ა.შ.

ყველამ იცის, რომ ჩინელები კულინარიაში არაორდინალურობით გამოირჩევიან.. დაწყებული ჭიაღუებით და მატლებით, დამთავრებული ცოცხალი თევზებით და გველით. ამ ხალხისგან მეტად გასაკვირს არ მოველოდი, რომ არა ერთი ჩემი შვედი მეგობარი, რომელმაც დამაინტრიგა თავისი ნათქვამით და იქამდე არ ვიჯერებდი სანამ ჩემი თვალით არ ვნახე სურათები და სტატიები. სტატია ახალშობილის, ემბრიონის კულინარიაში გამოყენებაზეა !

თურმე ჩინეთში ძალიან პოპულარულია ემბრიონის მირთმევა,  რომელიმე ამ კანიბალთაგანს რომ ჰკითხოთ, თუ რატომ სჩადიან ამას (ნუთუ საკვები დაილია) პასუხს არ დააყოვნებენ და გეტყვიან: ჯანმრთელობის გასაუმჯობესებლად. დიახ, მათი აზრით ბავშვის ემბრიონი ძალიან სასარგებლოა კანისთვის, კუჭნაწლავისთვის, სხეულის გასაძლიერებლად და რაც მთავარია სექსუალური ცხოვრების გასაუმჯობესებლად. ბევრი ადამიანი ამტკიცების ბავშვის წვნიანის ეფექტურობას საკუთარი მაგალითიდან. ჯანმრთელი ახალშობილის ფასია 4000$.

თუ ემბრიონი აბორტის შედეგადაა „გაჩენილი“ ფასი მაქსიმალურად იკლებს, 4000$დან რამდენიმე ასეულ დოლარამდე. ასევე, რაც უფრო პატარაა ემბრიონი, მით უფრო იაფი ღირს. ბავშვებს ძირითადად პირდაპირ საავადმყოფოებიდან ყიდიან, მშობლების თანხმობით. თუმცა ხშირად, როცა ქალი აბორტს იკეთებს ბავშვის გვამს უპატრონოდ ტოვებს, შესაბამისად გამყიდველებსაც მეტი თანხა რჩებათ ასეთი ბავშვების ვაჭრობით. გასაოცარია ის ფაქტი, რომ ასეთი „კერძის“ პირველი მოხმარებელი იყო(არის) 62 წლის კაცი, რომელსაც 19 წლის ცოლი ჰყავდა და ირწმუნებოდა, რომ ამ „წამლის“ მიღების შემდეგ მას და მის ცოლს ყოველდღე ჰქონდათ სექსი.

ზუ ქინი, 32 წლის ქალი ჰუბეიდან, რომელსაც ძალიან ნაზი კანი აქვს და რამოდენიმე წლით ახალგაზრდად გამოიყურება. მას 100ზე მეტი ემბრიონი ჰყავს შეჭმული 6 თვეში.
„სანამ ჩემი დის ახალშობილი ბავშვები ძალიან სუსტები იყვნენ ყური მოვკარი, რომ ემბრიონები ჯანმრთელობისთვის ძალიან კარგი ყოფილა. სწორედ ამის შემდეგ ამოვარჩიე ერთ-ერთი ჩემი დისწულებიდან“ ამბობოს ზუ სინდისის ქენჯნის გარეშე.

„მე ვრეცხავ ემბრიონებს იქამდე სანამ ძალიან თეთრი არ გაუხდებათ კანი და შემდეგ ვშუშავ, წვნიანის გაკეთებაც ძალიან კარგია, მაგრამ არის ერთი დაბრკოლება : ემბრიონებს ძალიან ცუდი სუნი აქვთ და ყველას არ შეუძლია ამ სუნის ატანა. სასურველია „სადილში“ ნიორის დამატება, რათა სუნი გაქრეს. ეს საკვები თქვენს კანს უფრო გლუვს გახდის. ძირითადად ვყიდულობ პატარა ასაკის ემბრიონებს, რადგან უფრო იაფია. ისინი ვარდისფერ, პატარა თაგვებს გვანან, მე ასევე ვყიდულობ ცოტაოდენ ღორის ხორცს და ვიყენებ მას წვნიანის გასაკეთებლად, ვიცი, რომ ისინი არიან ადამიანები , მაგრამ ეს საკვები ხომ უკვე ასეთი პოპულარულია. თანაც ასე რომ არ გამოვიყენოთ ემბრიონები ისინი უბრალოდ დაკარგულები არიან“

ჩინელების აზრი ამასთან დაკავშირებით:
მისტერ ჩენგი ჰონგ კონგიდან 6 თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში ჭამდა ემბრიონის სუფს. „პროდუქტის“ მოპოვებაში მას ეხმარებოდნენ მეგობარი ექიმები სხვადასხვა საავადმყოფოებიდან.
„მათ მითხრეს , რომ თავიდან ძალიან გამიჭირდებოდა ამ გემოსთან შეგუება, თუმცა ეს აუცილებლად უშველიდა ჩემს ასთმას და მართლაც ნახევარ წელიწადში ამ სენისგან განვიკურნე“ თქვა ჩენგმა (იმდენი შენ რა გითხარი)

გამოკითხვიდან ერთადერთ ჩინელს ჰქონდა ნეგატიური დამოკიდებულება ამის მიმართ, ლიმ რამოდენიმე აბორტი გაიკეთა: „აბორტის შემდეგ მე უბრალოდ დავტოვე საავადმყოფოში ბავშვები, არ მინდოდა დამენახა ისინი. როგორ შეუძლია ხალხს ისინი შეჭამოს ? „

წყარო:  http://www.theseoultimes.com

წყარო II: http://qutaiso.ge

Filed under: საკითხავი, ფოტოები Tagged: აბორტი, ახალშობილი, დელიკატესი, ემბრიონი, კანიბალი, საშინელება, ჩინეთი, ჩინელები, წვნიანი ]]> http://adolis.wordpress.com/2011/05/06/16-%e1%83%a9%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%93%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%99%e1%83%90%e1%83%a2%e1%83%94%e1%83%a1%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%9c/feed/ 50 ადო tyuj მომზადების პროცესი ბავშვი ფინჯანზე drtu დელიკატესი ახალშობილის წვნიანი აბორტი http://adolis.wordpress.com/2011/05/04/%e1%83%a1%e1%83%98%e1%83%99%e1%83%95%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%93%e1%83%94-1-%e1%83%ac%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%97-%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%a0%e1%83%94/ http://adolis.wordpress.com/2011/05/04/%e1%83%a1%e1%83%98%e1%83%99%e1%83%95%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%93%e1%83%94-1-%e1%83%ac%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%97-%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%a0%e1%83%94/#comments Wed, 04 May 2011 19:25:27 +0000 ადო http://adolis.wordpress.com/?p=3599 ]]>

განა წეღან არ ვთქვი, რომ სიმღერაც დასაშვებია მეთქი? ჰო მართალია,  თანაც ქართველების უმრავლესობას სიმღერის გარდა სხვა ნიჭი არ გვაქვს და სხვა რა დაგვრჩენია, 30% დევნილია დახმარება სჭირდება… ჰოდა სულ ესაა, ჩავწეროთ “რიმტირი-რიმტირი” სიმღერა, ბრბოს გულს ავუჩუყებთ, ესემესებს მივიღებთ და შოუც მოგებულია (ვაშაააა).  შოუს რომ მოვიგებ შემდეგ რა? არაფერი, მთავარია შოუ მოიგო და ყველას ახსოვდე, მაქსიმუმ 10 დღით. “საფილარმონიე სიმღერის” გამო, დაგპატიჟებენ ქორწილებში, დაბადების დღეებზე, თამადასთან ერთად რამოდენიმე “საფილარმონიე სიმღერას”  შეასრულებ, ერიც კმაყოფილია, სტუმრებიც და რაღა თქმა უნდა თქვენც (იეაჰ). ჰო გამომრჩა, ასე “წარმატებულად” გაგრძელდება თქვენი ცხოვრება.

გული მწყდება, განა იმაზე ბრბოს დამსახურებით რომ იმარჯვებენ. არა. გული იმაზე მწყდება, ნამდვილად ნიჭიერი მონაწილეები ფინალის მიღმა რჩებიან, გამარჯვება ხომ ზედმეტია…
იცით ყველაზე გასაკვირი რა არის? თვითონ შოუს შემოქმედებითი ჯგუფიც მორგებულია ბრბოზე, ბრბოზე ვისგანაც შემოსავალი აქვთ და მეტად გაყიდვად პროდუქტს ჰქმნიან. როგორი უნდა იყოს ყველაზე გაყიდვადი პროდუქტი? პასუხი მარტივია, ისევ და ისევ ბრბოზე მორგებული.

ჰო კიდევ ერთი, ხალხს ყურადღების გამახვილება აღარ სჭირდება, რომ კონკურსანტი უბედურებაში და გაჭირვებაშია გაზრდილი, ისედაც იციან, თქვენ კი უმძაფრებთ შებრალების გრძნობას (ზედმეტად აფიშირებთ), ამარჯვებინებთ საცოდავ სათნო და დაჩაგრულ ადამიანებს.

ისღა დაგვრჩენია, ლტოლვილობის მოწმობა ავიღოთ და დავირაზმოთ ნიჭიერში!
და ბოლოს, ბონუსად, გუშინდელი გადაცემის ჩემთვის ფავორიტი კონკურსანტები, რა აზრი აქვს მაგრამ მაინც:

• Acro style

• ნიცა ყიფიანი

• თათია დონაძე

ახალი თაობა, ბიჭოლა, დებილი, დღის შოუ, თბილისი ლაივი, ია ფარულავა, იმედი, იმედის გადაცემები, მოდელირება, სერიალები, ტელეკომპანია იმედი, უვიცი, უწიგნური, ფეისკონტროლი, ფლეიბოი, ქრონიკა, ყოფილი ცოლების კლუბი, შოთა რუსთაველი, გაუნათლებლობა, იმედი, მიმართვა, სტუდენტები …

ერთხელ მითხრეს “პონტის” კაცი ხარ და მეგობრები მხოლოდ “პონტისთვის” გჭირდებაო.

ჩემს ირგვლივ ძალიან ბევრი “მეგობარია”, “მეგობრებიც”, მეგობარიც და კიდევ მეგობრებიც:

• მეგობრები “პონტისთვის”
• მეგობრები გაჭირვებისთვის
• მეგობრები სიყვარულის გასაზიარებლად
• მეგობრები საკამათოდ
• მეგობრები დასატუქსად
• მეგობრები უაზრონი
• მეგობრები აზრიანები
• მეგობრები იდიოტები
• მეგობრები თბილები ან “ჰოთები” ერთი და იმავეა.
• ვირტუალური მეგობრები, რომლებიც ბანალური ურთიერთობისთვის არიან
• მეგობრები ირონიული გამონათქვამებით
• მეგობრები, რომლებიც ძირს გითხრიან
• მეგობრები, რომლებიც გემეობრებიან იმიტომ, რომ უბრალოდ უნდათ რომ მათი მეგობარი გერქვას
• მეგობრები, რომლებსაც მხოლოდ facebook-ით და მეილით ემეგობრები
• მეგობრები, რომლებიც დილის 5 საათზე გირეკავენ და მათ საშველად მირბიხარ
• მეგობრები, რომლებიც ტელეფონით გირეკავენ და მოსაკითხად
• მეგობრები მარტომ რომ არ სვა სასმელი
• მეგობრები, რომლებიც ყლეობას გიყვებიან და თავაზიანად უღიმი, ის კი დებილად აგღიქვამს, მაგრამ ის არ იცის რომ ყლეა.
• მეგობრები, რომლებიც რქიანები არიან ანუ ჯიუტები, რომლებთანაც დღე გამოშვებით უნდა იმეგობრო.
• მეგობრები, რომლებსაც სტკივათ ის რაც შენ.
• მეგობრები, რომლებიც შენთან შენიღბული მეთი მეგობრობენ
• მეგობრები სექსისთვის
• მეგობრები კოცნისთვის
• მეგობრები ადამიანურები
• სნობი მეგობრები
• პატარა მეგობრები
• დიდი მეგობრები

მე ზემოთ ჩამოთვლილი მეგობრებიდან ყველა ვარ, უფრო სწორად ყველანაირი მეგობრობა შემიძლია, ზოგთან რომ უაზრო ვარ ეს იმას არ ნიშნავს რომ ყველასთან ასეთი ვარ. მე მსახიობი ვარ, კარგი მსახიობი, მაგრამ არა მატყუარა! მსახიობები მატყუარები არ არიან!

მე ზემოთ ჩამოთვლილი მეგობრებიდან  ”პონტავშიკებს”, თბილებს, იდიოტებს, ადამიანებს, ცოტა სასმელის მოყვარულ, მეგობრებს სექსისთვის, მეგობრებს მხოლოდ კოცნისთვის, სიყვარულის გასაზიარებლად, უკომპლექსო, უბრალოდ მათი მეგობარი რომ მერქვას, ხანდახან სნობ, ასეთ ჩემთვის იდეალურ მეგობრებს ვირჩევ ძირითადად.

Something is wrong?  I’m sure about my opinion and I’m thinking that i’m right!

იდეალური ყველაფერი არსებობს, მთავარია იდეა გქონდეს!

“არ დაადო ფიქრებს ბლოკი ა-share-ე შენი ბლოგი”-ო არც არასდროს დამიდია ჩემი ფიქრებისთვის ბლოკი და არც ეხლა ვაპირებ, სამსახურის გამო ხშირად ვეღარ ვწერ პოსტებს, ამიტომ გადავწყვიტე თავისუფალ დროს სამსახურში ფურცლებზე ვწერო და გადმოვიტანო ბლოგზე. სამსახურის თაობაზე ორი სიტყვით: ლიბერთი ბანკში დავიწყე მუშაობა უკვე მესამე თვეა გაყიდვების აგენტად, ლიბერთი ბანკის მოთხოვნებიდან გამომდინარე კლიენტებისთვის შესაფერის პროდუქტებზე პრეზენტაციის ჩატარება და მიყიდვა, ასევე კლიენტთან თავაზიანი, კეთილგანწყობილი და თბილი დამოკიდებულება მევალება.

ძალიან მცივა, სახლში მინდა, კონდიციონერიც კი არ გვაქვს ნორმალური. ქურთუკის ჩაცმას ვოცნებობ , მაგრამ არ შეიძლება ეს ჰალსტუხი ხომ უნდა მოედოთ თვალში კლიენტებს.

კიკიტო თმის შესაღებადაა წასული, შესაბამისად მოვიწყინე. აუ როგორ მინდა სახლში ვეღარ ვუძლებ ყაყანს. იმდენი ნაცნობი შემოდის ბანკში, ყველას მოკითხვა (თავაზიანად) და მისალმება ამოვიდა ყელში. რა იციან რომ თითქმის ყველა შემოსული ადამიანი მათსავით გვესალმება და მთელი დღე ენა გვტკივა, ენა თუ დაიღალა თავის ქნევით შემოვიფარგლებით, თავიც რომ დაგვეღლება მხოლოდ ღიმილით ვაკმაყოფილებთ კლიენტებს. ჩემზე დაკისრებულ მოვალეობას თითქმის არ ვასრულებ, ხელფასს მაინც არ მაძლევენ და ამდენი უკმაყოფილო ადამიანს რატომ ვესაუბრო და ნერვები ვიშალო?  დაპირებულ და გამომუშავებულ თანხას რომ დამირიცხავენ ისევ ისეთი აქტიური გავხდები და ისევ რეკორდს დავამყარებ(თ) თბილისის მასშტაბით ჩვენს ფილიალში ახალი პროდუქტების გაყიდვით.

აუ კიკიტო მაინც მოვიდეს მალე

მენეჯერი როცა შესვენებაზე გადის რატომ იღებს ნებართვას ჩემგან ვერ ვხვდები. სერვის ცენტრის მენეჯერს  ერთი ოპერატორი უმფროსს ეძახის, მოდიან და მეკითხებიან უმფროსი შენ ხარ? მე კი გულში ვფიქრობ “მადლობა ასეთი დიდი წარმოდგენა რომ გაქვთ ჩემზე მაგრამ ჯერ-ჯერობით გაყიდვების აგენტი ვარ” (© კიკიტო).  აგერ ლია ფაჩულიაც მოვიდა, სერვის ცენტრის რისხვა, ყველა თანამშრომელი განსაკუთრებულად ექცევა, ერთხელ ქოლ ცენტრში დარეკა ჩივილით და მას შემდეგ… კიდევ გვყავს ერთი “რისხვა” რომელიც ჩემი ნაცნობია, მას შემდეგ რაც მასთან გამოლაპარაკებული დამიანახა მენეჯერმა დამოკიდებულება შეცვალა ჩემს მიმართ.

3-ის 15 წუთია, როდის გავა დრო ერთი სული მაქვს, მეძინება, თითქმის ყოველდღე ასეა, ძილი, შიმშილი, დაკოპილი სახეების ცქერა (თანამშრომლების). ძალიან შემცვალა ასეთმა სიტუაციამ. მივხვდი ადამიანი როგორც მოგექცევა შენ ორმაგად უარესად უნდა ენაგლო. მთავარი არაა ადამიანს სიკეთე გაუკეთო, მთავარია დააყვედრებ და მიაძახებ თუ არა სიკეთის ჟამს, ან როგორ გააგრძელებ მასთან ურთიერთობას. ურთიერთობაში მინდოდა მეგულისხმა ის პერიოდი სანამ ერთად მუშაობას დავიწყებდით.

თურმე ნაცნობთან თანამშრომლობა ყველაზე რთული ყოფილა, განსაკუთრებით ისეთთან თუ ამ ადამიანს ცვალებადი ხასიათი აქვს. მეგობარი რომელიც ზემოდან გიყურებს იმის გამო, რომ ის ოპერატორია და შენ გაყიდვების აგენტი, თითქმის ერთი და იმავე უფლებები გვაქვს, მაგრამ თავისი ხასიათის გამო მზღუდავს, უნდა თავისი თავის წარმოჩენა და იმის შეხსენება რომ მისი მოყვანილი ხარ, უკაცრავად მაგრამ მას როგორც მეგობრად აღარ აღვიქვამ და როგორც ზემოთ ვახსენე ორმაგად ვზღუდავ ჩემთან ურთიერთობისას ვიდრე ის. ვიცი რომ ვართულებ მდგომარეობას, მაგრამ უკეთესად ვგრძნობ თავს. მირჩევნია მთელი დღე მუნჯივით ვიჯდე და არ გამოველაპარაკო ვიდრე უხეში პასუხი მივიღო მისგან. ძალიან რთული ყოფილა ეგოისტ და ჯიუტ ადამიანთან ურთიერთობა, ყველაფრის გამო დადანაშაულება და შეცდომაში შეყვანა თავისი უაზრო ხასიათის გამო. მეჯავრები დროებით, იმედია გამოასწორებ თუ არა და უფრო შემჯავრდები ♥

ლიბერთი ბანკი/2011/25 თებერვალი/პარასკევი/ 1 საათი

Ado Doodlez

ოცნება ოცნებად რჩება მაგრამ ვიმედოვნებ, ოცნების ოცნებაში დამეხმარებით…

დღეს, ჩემი ბლოგის პირველი იუბილეა, ერთი წლის გახდა. თარიღი, რომელსაც ისე ველოდებოდი როგორც საკუთარ დაბადების დღეს. მერე რა რომ ისე ხშირად ვეღარ ვწერ, შემოვდივარ და მკითხველის აქტივობას ყოველთვის ვამოწმებ. გმადლობთ, რომ მკითხულობთ, გმადლობთ, რომ ოცნების ოცნებაში დამეხმარეთ. კი. კი. დამეხმარეთ. რადიკალურად შეცვლილი ვარ, ბლოგის არ ქონის პერიოდთან შედარებით. სხვა ფასეულობები გამაჩნია, სხვა აზროვნება ჩამომიყალიბდა, სხვა შეხედულებები მაქვს სხვადასხვა საკითხებზე…

რატომ დავიწყე ბლოგერობა?

მხოლოდ დოდკას და თინის ბლოგს ვკითხულობდი და რა თქმა უნდა მომწონდა მათი პოსტები. მომინდა ბლოგის შექმნა, ნამდვილად არ ვიცოდი რის შესახებ დავწერდი, ყველაზე მეტად დღიურის ფუნქციის შეთავსება მინდოდა ჰქონოდა ბლოგს (დღემდე ეს ფუნქცია აქვს). დავსერჩე”ბლოგის შექმნა”  , კიკიტოს ბლოგი გამოიტანა გუგლმა სადაც სვითის მიერ დაწერილი ტუტორიალი ვნახე… ბლოგსპოტზე ჩემთვის სასარგებლო პოსტებისთვის დახურული ბლოგი გავაკეთე, სადაც ავტორების ბიოგრაფიებს ვაგროვებდი, შემდეგ გადმოვედი ვორდპრესზე და … ბლოგერობამ ბევრი რამ ჰქმნა.

მოკლედ, სამადლობელო სიია, ეს ყველაფერი ერთმანეთთან კავშირშია:

მადლობა,  მარის ტუტორიალისთვის!

მადლობა, საქართველოს ბანკს ბლოგერების ივენთისთვის!

მადლობა, კიკიტოს რომ გავიცანი!

მადლობა, ლიკას რომ ლიბერთი ბანკში ვმუშაობ!

მადლობა, შენ ვინც ამას კითხულობ, მიხარიხარ!

ინტერნეტი კერძოდ ვებსაიტი www.odnoklassniki.ru უკვე თითქმის მთლიან საქართველოში გავრცელდა ერთის მხრივ ეს სასიხარულოა მაგრამ მეორემხრივ საშინელებაც. სადაც არ უნდა იყოთ მთაში, ბარში, სოფელში თუ ტრანსპორტში ყველგან გაიგონებთ სიტყვას ოდნო, ადნო, კლასნიკი, კლასნიკები რომელიც მე პირადად მაღიზიანებს. დღეს დღეისობით საქართველოს მოსახლეობის 95% რომელსაც ინტერნეტთან შეხება აქვს სარგებლობს საიტით www.odnoklassniki.ru. ერთი დღე მთლიანად ამ ზემოთ ხსენებულ საი … Read More

აქ რამ მოგიყვანა შე დალოცვილო შენა?

ყველაფერი მინდა დავიწყო ბავშვობის ადრეული ასაკიდან… საყვარელი, დამჯერი ბავშვი ვყოფილვარ როგორც გადმომცეს, მაგრამ ცოტახანში შეიცვალა ყველაფერი. გავხდი ცელქი, იმდენად ცელქი, რომ ვინც გამაბრაზებდა თეფშებსაც კი ვესროდი და არამარტო თეფშებს… დედაჩემი მუდამ სამსახურში გადატვირთული გრაფიკის გამო ჩემთან დიდ დროს ვერ ატარებდა, ამიტომ ჩემი გაზრდა ჩემმა დამ ითავა, თან იმდენად აქტიურად რომ დედასაც კი ვეძახდი. შემდეგ ბაღი, სკოლა… მართალია სკოლა არ მიყვარ … Read More

კლასობანა, ბავშვობა და შეცდომის აღიარება

ფანჯარაში ვიხედებოდი და ეზოში მოთამაშე დისშვილები დავინახე, კლასობანას თამაშობდნენ… წერის ხასიათზე მოვედი, მაგრამ კომპიუტერი დაკავებული იყო. ფურცელი და კოხინორის ფანქარი (ხაზვაში მჭირდებოდა) ავიღე და ფანჯრის რაფაზე გადაფენილ ფურცელზე წერა დავიწყე, რათა არ დამვიწყებოდა იმ დროს გაელვებული ფიქრები და განცდილი ემოციები. თვალწინ ჩემი ბავშვობის ბუნდოვანმა კადრებმა გაირბინა, კადრებმა რომელშიც ყიჟინით და სიმღერ სიმღერით ბავშვობა კიდევ ერთხელ გამახსენა. … Read More

 

80-90იანი წლების საქართველო, ჩვენი ძმების, დების და ცოტა ჩვენი წარსული

ეს პოსტი ეძღვნება 1980-იანი წლების საქართველოს და მასთან ასოცირებულ ნივთებს, მოვლენებს, გემოვნებას და ა.შ. მართალია პატარა ასაკის ბავშვები ბევრ რამეს ვერ გაიგებენ და უმეტეს აქ ჩამოთვლილ ნივთებს, ადამიანებს თუ მოვლენებს ვერ გაიხსენებენ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ ყველა იმ ადამიანისათვის სასიამოვნო პოსტი გამოვა, ვინც მოესწრო საბჭოთა კავშირის ბოლო წლებს და თავისუფალი საქართველოს პირველ ნაბიჯებს. ბევრი უსიამოვნო მოვლენების მიუხედავად მაინც ბევრია სასიამ …Read More

ყველაზე კარგი ჩემს ცხოვრებაში

ეს ახალი ტეგ თამაშია სადაც ქეითმა დამტაგა, გამიხარდა და თავი დაფასებულად ვიგრძენი ცოტა არ იყოს გამიკვირდა და გამიხარდა კიდეც, რადგან ვიღაცას გავახსენდი… 20 წლის ვარ, არც ძალიან დიდი, რომ ყველაზე კარგის სტატუსი რაიმე მოვლენას მივანიჭო, ყოველდღიური პატარ-პატარა სიხარულები უფროა ჩემთვის კარგი. აქვე უნდა ითქვას ისიც, რომ განსაკუთრებულად კარგი ჩემს ცხოვრებაში არ ხდება. ძალიან ბუნდოვნად მამახსოვრდება წარსული, განსაკუთრებით ბუნდოვნად კარგი, უფრო მეტად

5 რამ, რაც ყველაზე მეტად მიყვარს (ანუ ორგაზმი წერის დროს)

ნეწ ტეგ იგრა ისევ, მადლობა ჩინგიზ-თემოს… იმდენი “რა” მიყვარს, იმდენი “ვინ” მიყვარს, რომ ამ ხუთეულში ვერ ჩავტევ. თანაც ამ ტეგ თამაშების თუ ბლოღერების მინუსია, რომ ყველას ერთი და იმავეს წერა უყვარს ესეთ პოსტებში. ყველას მუსიკა უყვარს, ყველას ოჯახი უყვარს და ყველას ფილმები უყვარს, (აქ დიდი მძიმე, გავადიდებ ეხლავე) ამიტომ მინუსს გავაპლიუსებსავით და რადგან ყველაზე მეტად საკვების შთანთქმა (ანუ, ჭამა… მაგრამ ვერ ვირგებ თუ ავადმყოფი ვარ ვერ გავიგე) მ … Read More

 

სექსუალური გადახრები, პარაფილია

გუშინ ღამე შემომათენდა, კლიპს ვეძებდი და დასერჩვის შედეგად პარაფილიები გამოიტანა, წაკითხვა გადავწყვიტე,  გადახრების რაოდენობითა და განსხვავებულობით დავინტერესდი, ჩამონათვალიდან სულ რაღაც 3 ან 4 ვიცოდი. თურმე რამდენი პარაფილია არსებობს. ჩემთვის ჯერაც გაუგებარია როგორ შეიძლება მიცვალებულზე აგიდგეს, მანქანა გიყვარდეს როგორც სექუალური პარტნიორი, კორსეტის მჭიდროდ მოჭერის დროს ორგაზმს განიცდიდე ან ის ადამიანი რომელიც  სექსუალურ აღზნებას აღწევს იმის წარ … Read More

პრობლემა, რომელიც დღეს ყველას ეხება, მათ შორის შენც!

სქესობრივი გზით გადამდები ინფექციები სქესობრივი გზით გადამდები ინფექციები, იგივე სქესობრივი გზით გადამდები დაავადებები აერთიანებს დაავადებათა ძალიან დიდ ჯგუფს, რომლის გამომწვევი ადამიანიდან ადამიანს გადაეცემა მხოლოდ ან უპირატესად სქესობრივი კონტაქტით. მსოფლიოში ყოველწლიურად სგგი-ით (სქესობრივი გზით გადამდები ინფექციები) დასნებოვნების 350 მილიონი ახალი შემთხვევაა. მატულობს ინფიცირებული მოზარდების და ახალგაზრდების რიცხვი. სქესობრივი გზით გადამდები … Read More

GAME OVER

გამაფრთხილეს როცა შეხვალ უნდა გაიღიმო, სულ უნდა იღიმებოდე, თუნდაც არაფერი იყოს სასაცილოო… შევედი გავიღიმე, მაგრამ  წარბი ასწია…  არ ვიცი რა არ მოეწონა, მაგრამ ის ვიცი, რომ მომავლის იმედი მაქვს დაკარგული ყველა მაშინ იკარგება როცა მჭირდება, ყველა მაშინ იკარგება როცა გამხნევება მჭირდება, ყველა მაშინ იკარგება როცა ცხოვრება მბეზრდება… სახლში მოვედი, იმის მაგივრად რომ გავემხნევებინე რომელიმე ოჯახისწევრს, პირიქით  დამადანაშაულეს ბევრს ითხოვ ჩვე … Read More

წაუმარაზმეთ

რამდენიმე დღის წინ ეგოისტმა დამტაგა ტეგ თამაშში რომელიც კნუტის წამოწყებაა. დიდად არ მიყვარს ეს ტეგ თამაშები, გასართობია მაგრამ მოსაწყენი რადგან ყველას ბლოგზე ერთი და იმავე იწერება. მაშ ასე ვიწყებ… არ მაქვს მობილური ტელეფონი, არ მაქვს საათი, არ მიმაჩნია ჩემთვის საჭიროდ, მართალია ხშირად დანიშნულებისამებრ დამჭირვებია, მაგრამ მაინც არ მაქვს. არ მინდა! ყოველთვის ვიცი ტანსაცმლის ამოჩემება, ამ ბოლო დროს ამოვიჩემე ტვიტის თეთრი მაისური და დახეული ადიდას … Read More

მაშიკო და ჩემი პირველი ორგაზმი

С души как бремя скатится, Сомненье далеко — И верится, и плачется, И так легко, легко… უკვე მეხუთეთ წავიკითხე გამოთქმით მაგრამ მაინც ვერ დავიმახსოვრე, არა და ხვალ სკოლაში ვარ წასასვლელი, მასწავლებელს დავპირდი რომ შემდეგ გაკვეთილზე აუცილებლად ჩავაბარებდი. С души как бремя… კარზე კაკუნია… წიგნი საწოლზე მივაგდე და როგორც მჩვევია ხტუნვა ხტუნვით მივირბინე კარის გასაღებად. კარს ისევ ისეთი სიხარულით ვაღებ, აი როცა, როცა მამა მენატრება და ჩემ სანა … Read More

ამოიცანი ბლოგერი ბავშვობის ფოტოზე

ამოიცანით ბლოგერები! ვინც ყველა ბლოგერს ამოიცნობს, მიიღებს საჩუქარს ჩემს უსაყვარლეს ქვას რომელიც ცოტაოდენ ოქროსაც შეიცავს… წარმატებები ყველას გამარჯვებულია კნუტი, რომელმაც ყველა ბლოგერი სწორად ამოიცნო გილოცავ, კნუტ ♥ მონაწილე ბლოგერები:          კნუტი, green (გვანცა), დიანიკო, ეგოისტი, ზურიუსი, ადო, მარი (sweet),  ფსიქე, ზურა (zur.ge), სიყვარულოვნა, ალუკარდი, green მარ, ნიკოლო (მწვანე ვაშლი), hexe, გაბო [caption id=”attachment_2400″ align=”a … Read More

რაღაცნაირი ბლოგერები და მათი დახასიათება

ყველა ადამიანს აინტერესებს თუ რას ფიქრობენ მასზე, განსაკუთრებით მათ ვისაც მეტ ადამიანთან ურთიერთობა უწევს. თითქმის ყოველ ბლოგერულ შეკრებაზე წესად იქცა ერთმანეთის დახასიათება. ყოველთვის თავს ვიკავებ დახასიათებებისგან, რომ  არ შევცდე და რომელიმეს არ ეწყინოს.  ჯერ ვცდილობ ადამიანი შევისწავლო და შემდეგ დავახასიათო, თუნდაც ორი სიტყვით. ზოგჯერ ვცდებით ადამიანების შეფასების დროს, ასე რომ წინასწარ ვწერ თუ არაკომპეტენტურად დაგახასიათებთ ნუ მიწყენთ . თუ …Read More

About Me

ხელოუ, პეოპლე… თითქმის ერთი წელია About Me არ მქონდა შევსებული, მიზეზი მარტივია მეც არ ვიცნობ ჩემს თავს ბოლომდე… ე.ი მე ვარ ადო. რატომ ადო და არა ლადო, ჩადო, ღადო ან  გადო? ბავშვობაში ჩემი სახელის სწორად წარმოთქმა არ შემეძლო ამიტომ ჩლიფინით და მიკიბვ-მოკიბვით ვამბობდი ადოლი-ს, როცა გავიზარდე შემრჩა და ყველა მეძახის ადო-ს. ჩემით დანახული მე, ვგონებ საინტერესო არ იქნება, ამიტომ რამოდენიმე მეგობარს, ნაცნობს… მივმართე კითხვით თუ როგორ დამახასია … Read More

“ჯინ” მე თავისუფალი ვარ, ჯინ მჭირდები!

ყოველთვის მაშინ მინდება ბლოგზე შემოსვლა როცა რაღაც მაწუხებს, როცა ვერ ვხვდები რა მიჭირს.  რატომ არის ესე? ალბათ ყველაზე კარგი მეგობარი ჩემი ბლოგია, გადავუშლი გულს და მერე ვკმაყოფილდები. პოსტის დაწერით შეიძლება ხასიათიც გამომისწორდეს, მერე კი დაწერილზე  მეცინება. ბევრს ვერთობი გართობა არ მაკლია, თითქმის ყოველდღე სხვადასხვა ხდება, მაგრამ მაინც არ ვარ კმაყოფილი და ჩემი ცხოვრება ერთფეროვნად მიმაჩნია. რა არის იმისთვის საჭირო, რომ სრულყოფილად ვიგრძნო თ … Read More

“სპილო ოთახში”, მილიტარიზმი და ქალის 4 ასაკი

7 დეკემბერს დილის 2 საათზე ფსიქეს წერილი მომივიდა რომ სასწრაფოდ უნდა დავხმარებოდი და დილის 10 საათზე ერთ-ერთ ტრეინინგზე გავყოლოდი. რა თქმა უნდა დავეთანხმე წუწუნით, მაგრამ წუწუნი სიხარულში გადაიზარდა მას შემდეგ როცა გავიგე სად მივდიოდით და რა გვევალებოდა. აქცია 7 დეკემბერს დილით დაიწო კონფლიქტებისა და მოლაპარაკებების საერთაშორისო კვლევითი ცენტრის ოფისში. ოცი მონაწილე 5 ჯგუფად დავიყავით, დაგვირიგდა დავალებები, მისი შესრულება 5 საათში უნდა მოგვესწრო … Read More

უწვეტო აზრები, სამკუთხედ მაგიდასთან

წიგნი ჩემს ცხოვრებაში, პატარა ასაკიდან შემოვიდა როცა დედა მიკითხადა ზღაპრებს ლექსებს.  კითხვა რომ ვისწავლე, ერთი სული მქონდა  როდის ჩავათავებდი წიგნს ბოლომდე. 6 წლის ვიყავი ნოდარ დუმბაძის “ლექსებით სავსე ხურჯინი” მიყიდეს, ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, იმ დღისით სამჯერ გადავიკითხე ისე მომეწონა, ეს იყო ჩემი პირველი წიგნითან დაახლოების დღე. არ დამავიწყდება ის ღამეები როცა ბებო მიკითხავდა ალექსანდრე გრინის “ალისფერ იალქნებს”  სულ მოუთმენლად ველოდ … Read More

წიგნი ჩემს ცხოვრებაში, პატარა ასაკიდან შემოვიდა როცა დედა მიკითხადა ზღაპრებს ლექსებს.  კითხვა რომ ვისწავლე, ერთი სული მქონდა  როდის ჩავათავებდი წიგნს ბოლომდე. 6 წლის ვიყავი ნოდარ დუმბაძის “ლექსებით სავსე ხურჯინი” მიყიდეს, ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, იმ დღისით სამჯერ გადავიკითხე ისე მომეწონა, ეს იყო ჩემი პირველი წიგნითან დაახლოების დღე.

არ დამავიწყდება ის ღამეები როცა ბებო მიკითხავდა ალექსანდრე გრინის “ალისფერ იალქნებს”  სულ მოუთმენლად ველოდი როდის განვაგრძობდით შემდეგი მოთხრობის კითხვას, ნამდვილად დიდ სიამოვნებას განვიცდიდი კითხვისას, გარდაუალია არ იფრინო ჯადოსნურ სამყაროში. კინო კადრებივით ინაცვლლებდნენ სიუჟეტები ჩემს თვალწინ. მახსოვს ვეჯიბრებოთით ხოლმე მეგობრები, ვინ რამდენ და რომელ წიგნს წაიკითხავდა. “სამი მუშკეტერი”, აგატა კრისტის დეტექტივები, “დევიდ კოპერფილდი”, სერვანტესი , “დონკიხოტი”, ნოდარ დუმბაძის შესანიშნავი ნაწარმოებები მოკლედ ვინც მეტ წიგნს წავიკითხავდიდთ ის ნამდვილად დიდი უპირატესობით გამოირჩეოდა.

ჩემი ნათქვამი დაწერილი არაფერს შეცვლის მაგრამ მაინც ვიტყვი რომ წიგნების სიყვარული ნამდვილად დამოკიდებულია აღზრდასთან, ძალიან გამიჭირდა ისეთი ადამიანების მოძებნა ვისაც ამ შეკითხვებს დავუსვამდი და მათი პასუხი დამაკმაყოფილებდა. ჩემს გარშემო უფრო მეტად ისეთი ახალგაზრდობაა რომელთანაც სექსზე უფრო თავისუფლად ილაპარაკებ ან ვის როდის აქვს ქორწილი და რატომ არ მოჰყავს 25 წლის ბიჭს ცოლი,  ვიდრე წიგნებზე. ამიტომ სულ ორად ორი მეგობრის აზრი და დამაკმაყოფილებელი პასუხის მოსმენა მომიწია. მერე რა რომ მრგვალი დიდი აღმოჩნდა ამ ადამიანებისთვის, სამაგიეროდ სამკუთხედ მაგიდასთან უფრო კომფორტული ყოფილა უწვეტო აზრების გამოვლინება.

ქეთი: პატარა ასაკიდან კითხვა დედაჩემმა შემაყვარა, თავიდან თვითონ მიკითხავდა, მერე უკვე მე თვითონ ვკითხულობდი.  ვკითხულობ იმიტომ, რომ მაინტერესებს, იმიტომ რომ ახალს ვგებულობ, იმიტომ რომ შემდეგ წაკითხულს ვიაზრებ, ანალიზს ვუკეთებ. ეს პროცესი მსიამოვნებს. გარდა ამისა წიგნები ჩემთვის ცალკე სამყაროა, მეორე რეალობა, ასე ვთქვათ, სადაც ჩვენს რეალობაზე არანაკლებ კარგად ვგრძნობ თავს. სწორედ ეს მოაქვს კითხვას – სიამოვნება და კომფორტი. ჩემთვის თითქმის ყველა მწერალია საინტერესო, თუ მასში რამე ღირებული (ჩემთვის ღირებული, ცხადია), აზრი და იდეა დავინახე. და ისე, გამორჩეულად რომანტიკოსი მწერლები მომწონს, ალბათ ჩემი ხასიათიდან გამომდინარე. ჩემი მეგობრებისთვის ძირითადად მე17-20 საუკუნის ევროპელი მწერლებია საინტერესო და ნუ ქართული პროზა უპირობოდ. თუმცა, მაინც გააჩნია. გემოვნების ამბავია.

თაობის საკულტო წიგნები? ჰმ, ძალიან საჭოჭმანო კითხვაა. საკულტო ეს მოდური ნაწარმოებები თუ ნამდვილად ეპოქის წიგნი? ჩემი თაობა ალბათ გიჟდება პაულო კოელიოზე, ბორხესზე, მარკესზე, კაფკაზე, აკუტაგავაზე. “ალბათ” მეთქი იმიტომ დავწერე, რომ ბოლომდე დარწმუნებული არ ვარ. გარშემო ძირითადად ამ მწერლების შესახებ მესმის.

ჩემი თაობისთვის კითხვა მოდური არ მინდა რომ იყოს. არ ვიცი, ზუსტად ვერ გეტყვი. ჩემი აზრით, არ იყო ნაკითხი არაა ცუდი ტონი. ცუდ ტონად სხვა რამეს ჩავთვლიდი. რით განისაზღვრება მაინც ნაკითხობა? მუდამ იქნება წიგნები რომელიც დაგრჩება წაუკითხავი. მთავარია აზროვნებდეს. კი არის ჩვენი თაობისთვის ისეთი წიგნები, რომლის არ წაკითხვა ”ტეხავს” , და ისევ და ისევ მოდურობიდან გამომდინარე.

ნიკა: წიგნები მაშინ შემოვიდნენ, ჩემს ცხოვრებაში, როცა ჯერ კიდევ კითხვა არ ვიცოდი და გერმანულენოვანი ზღაპრების გამოცემის ილუსტრაციებს ვათვალიერებდი ხოლმე. ის წიგნი მაშინ ჩემთვის უფრო საკრალური იყო, ვიდრე რომის პაპისთვის ბიბლია. ვკითხულობ იმიტომ, რომ მსიამოვნებს. ეს არ არის მექანიკური პროცესი, როდესაც კონკრეტული მიზნისთვის კითხულობ. უფრო მედიტაციაა, ალბათ… სიამოვნებას ვიღებ. ინტელექტუალური გემრიელობაა. კითხვას არაფერი არ უნდა მოჰქონდეს. არ შეიძლება ექსპლუატატორული დამოკიდებულება გქონდეს ისეთი სულიერი რამის მიმართ, როგორიც წიგნია. მე წიგნებს შინაარსის მიხედვით ან რომელიმე ჩემთვის ავტორიტეტული ადამიანის რეკომენდაციით ვარჩევ. ისე, ეხლა უფრო ამერიკული ლიტერატურაა მოდური… პალანიკი, ორუელი და ა შ  და ა შ.

ცუდი ტონი არ არის წიგნის არ კითხვა ზოგადად ქართულ საზოგადოებაში. ეს მხოლოდ საზიგადიების ცალკეული ჯგუფებისთვის შეიძლება იყოს ასე. ჩემი თაობის უმეტეს ნაწილს, ,,დედა ენის” მერე სხვა წიგნი არ წაუკითხავს, აქედან გამომდინარე ალბათ „დედა ენის”  წაუკითხავობა ,,ტეხავს” მათთვის.

ერთ-ერთი ყვალაზე სასიამოვნო დღე, გუშინ ბლოგერებთან ერთად გავატარე, სადაც სხვები არ ვიცი და მე “ხოშიანად” გავერთე.  დაახლოებით 30 ბლოგერი ერთად შევიკრიბეთ, რომლებიც საქართველოს ბანკმა გაგვაერთიანა, ბლოგერებისადმი მიძღვნილ კარაოკე party-ზე. საკმაოდ ბევრი დავლიეთ, იმდენად ბევრი რომ გუშინდელი დღე თითქმის არ მახსოვს . სანამ ბარი არ დაიხურა არ წამოვედით რამოდენიმე სმის მოყვარული ბლონღერი ვინები?  მე, ანა, მებო, აკა, კახი და ქილიფა

დანარჩენი კი ნახეთ საქართველოს ბანკის გადაღებულ/მომზადებულ ვიდეოში:

P.S მადლობა საქართველოს ბანკს გუშინდელი დღისთვის, ძალიან კმაყოფილი ვარ
P.P.S   ახლაც ნასვამი (მთვრალი ვარ , მაპატიეთ)

7 დეკემბერს დილის 2 საათზე ფსიქეს წერილი მომივიდა რომ სასწრაფოდ უნდა დავხმარებოდი და დილის 10 საათზე ერთ-ერთ ტრეინინგზე გავყოლოდი. რა თქმა უნდა დავეთანხმე წუწუნით, მაგრამ წუწუნი სიხარულში გადაიზარდა მას შემდეგ როცა გავიგე სად მივდიოდით და რა გვევალებოდა.
აქცია 7 დეკემბერს დილით დაიწო კონფლიქტებისა და მოლაპარაკებების საერთაშორისო კვლევითი ცენტრის ოფისში.
ოცი მონაწილე 5 ჯგუფად დავიყავით, დაგვირიგდა დავალებები, მისი შესრულება 5 საათში უნდა მოგვესწრო,  მილიტარისმისა და გენდერული ძალადობის საკითხებთან დაკავშირებით ფოტო ან ვიდეო რეპორტაჟების, ასევე ჩანახატების შექმნა დღის განმავლობაში უნდა მოგვესწრო, საღამოს კი, ცენტრში დაბრუნებულები, ჩვენი ნამუშევრები გამოგვეფინა მაყურებლისა და ჟიურის წინაშე…  ჩემს ჯგუფს შეხვდა თემა – ძალადობა ქალებზე და მათი 4 ასაკი.
სპეციალური ჟიური შეაფასებს ნამუშევრებს და გამოავლენს ერთ საუკეთესოს, რომლის ავტორი ჯგუფი სპეციალური პრიზებით დაჯილდოვდება.
ბევრი კურიოზი გადაგვხდა გადაღების დროს, რომელსაც შემდეგ პოსტად დავდებ იმედია.
აქცია `სპილო Oოთახში~ ძალადობის წინააღმდეგ 16 დღიანი კამპანიის ფარგლებში განხორციელდა.

გთავაზობთ ჩვენი ჯგუფის ნამუშევარს, რომელშიც პრიზი მიიღო ავტორმა საუკეთესო ესსეს დაწერისთვის, დანარჩენები კი სიგელებს და წიგნებს დავჯერდით.

ავტ: ანი ჭანკოტაძე
ადამიანის სასიცოცხლო ციკლში 4 მთავარი ფაზის გამოყოფა შეიძლება: ბავშვობა, ახალგაზრდობა, მოზრდილობა და ხანდაზმულობა. თითოეული ფაზისთვის ადამიანს განსხვავებული მიზნები, პრიორიტეტები და შესაძლებლობები გააჩნია. მიზნებისა და პრიორიტეტების განსაზღვრა ხდება როგორც ბუნებრივი მოთხოვნილებებიდან, ისე კულტურული კონტექსტიდან გამომდინარე. ხშირად, კულტურული კონტექსტი ბუნებრივი მოთხოვნილებების საპირისპიროა და მათი დათრგუნვის ხარჯზე ხორციელდება. კულტურის ცივილიზებულობის ხარისხი დამოკიდებულია სწორედ იმაზე, რამდენად ჰარმონიულად თანაარსებობენ კულტურული ნორმები ადამიანურ სურვილებსა და საჭიროებებთან და რამდენად ხელმისაწვდომია ადამიანურ მოთხოვნილებათა დაკმაყოფილება საზოგადოების თითოეული წევრისთვის _ მათ შორის, ბუნებრივია, ქალებისთვისაც.
თუ გავაანალიზებთ დღევანდელ ქართულ დისკურსებს სოციალური ცხოვრების სხვადასხვა სფეროებში, დავინახავთ _ გენდერული კუთვნილება ცალსახად წყალგამყოფია მათ შორის, ვისაც აქვს ადამიანურ მოთხოვნილებათა დაკმაყოფილების უფლება და შესაძლებლობა და ვისაც ის არ აქვს. მამაკაცები გვევლინებიან სოციალ-პოლიტიკური არენის მთავარ გმირებად, ქალები კი მრავალფუნქციურ დეკორაციულ ჩამატებებად ამ არენაზე. კულტურა ქალებს, არათუ საკუთარ ადამიანურ მოთხოვნილებათა დაკმაყოფილების საშუალებას არ აძლევს, არამედ საერთოდ კლავს ამ ნებას მათში, ქმნის რა მითებს, თითქოს ქალს არ გააჩნია იგივე ადამიანური მოთხოვნილებები, რაც მამაკაცს. ქალი მთელი ცხოვრების განმავლობაში გვევლინება არა სუბიექტად, არამედ სხვათა მოთხოვნილებების დამაკმაყოფილებელ ობიექტად. შექმნილია მთელი სტრუქტურა კულტურული მითებითა თუ სოციალური მოლოდინებითურთ, რომლებიც უზრუნველყოფენ ქალის გაობიექტება-განივთების პროცესს და გენდერული ძალადობის კვლავწარმოებას. თან იმგვარად, რომ ქალის დამორჩილებული მდგომარეობა აღქმული იყოს ბუნებრივ ნორმად.
ეს პროცესი იწყება ბავშვობიდან _ თუ, რა თქმა უნდა, გოგონას გაუმართლა და დაიბადა, ანუ, თუ დედის მუცელშივე არ გახდა მკვლელობის მსხვერპლი სქესობრივი ნიშნით ( 2009 წლის მონაცემებით საქართველო, ჩინეთისა და აზერბაიჯანის შემდეგ, მსოფლიოში III ადგილზეა სელექციური აბორტების სიხშირით). დაბადების შემთხვევაში უმალ იწყება გოგონაზე გარემოს მიერ ძალადობა, რომლის საბოლოო მიზანიც არის გოგონას სოციალიზება პატრიარქალური საზოგადოებისათვის დამახასიათებელი ფემინური სტერეოტიპების მიხედვით. გოგონებს მშობლები თავიდანვე აჩვევენ იმ აზრს, რომ სუსტები, ნაზები და მშიშარები არიან. მათ უზღუდავენ მოძრაობის საშუალებას, ართმევენ საკუთარი სხეულის სრულყოფილად დაუფლებისა და სურვილისამებრ მართვის ნებას: არსებობს კონკრეტული წესები, როგორ მოძრაობა შეიძლება და არ შეიძლება გოგონასთვის, რისი გაკეთება შეიძლება და რისი არა, როგორ უნდა იჯდეს, როგორ ჭამოს გოგოსთვის შესაფერისად და ა.შ. თუ გოგონა აქტიური თამაშის მოყვარულია და მოსწონს აქტივობა, როდესაც მთელი სხეულია ჩართული (მაგალითად ფეხბურთი, სირბილი…), მაშინ ის ხდება ,,ქალაბიჭას’’ ან რაიმე მსგავსი ეპითეტის მატარებელი, მისი საქციელი აღწერილია როგორც ბიჭური საქციელი, განიხილება დევიაციად და მიჩნეულია სოციალურად არასასურველ მოვლენად. ამის თავიდან ასაცილებლად, მშობლები (უფრო სწროად დედები _ რამდენადაც მამები ნაკლებ არიან ჩართული შვილების აღზრდაში) გოგონებს აჩეჩებენ თოჯინებს, დედაშვილობანასა და სახლობანას თამაშს ასწავლიან და მათ მომავალ როლურ სტერეოტიპებს ახვევენ თავს. ამავდროულად აჯერებენ რომ მშვიდები, მომთმენები და ფაქიზები იყონ, ჩუმად ისაუბრონ, ნაზად გაიცინონ…
ცხოვრების II ფაზაში, პუბერტეტის ასაკის გავლის შემდეგ, გოგონებს უკვე კარგად აქვთ ათვისებული ძირითადი როლური სტერეოტიპები და უკვე იწყება მათში ახაგაღვიძებული სექსუალობის დათრგუნვა. ცხოვრების ამ ფაზაში გოგონების სხეულზე კონტროლი გრძელდება მათი სექსუალობის კონტროლით. ჩვენს საზოგადოებაში (ისევე, როგორც სხვა პატრიარქალურ საზოგადოებებში) ამის კარგი ინდიკატორია ქალიშვილობის ინსტიტუტად წოდებული ტრადიცია, რომელიც ეროვნულ-რელიგიურობის ბუნდოვანი მანტიითაა შემოსილი და სინამდვილეში სხვა არაფერია, თუ არა ქალის კონტროლის საშუალება მამაკაცების მიერ. ორმაგი კულტურული სტანდარტები, რომლებიც მამაკაცებს სექსუალურ თავისუფლებას ანიჭებს, ქალებში მარგინალიზებას უკეთებს სექსუალობას იმ დაუსაბუთებელ რწმენაზე დაყრდნობით, რომ ქალებს სექსუალური მოთხოვნილებები არ გააჩნიათ და ბუნებით უფრო წმინდა და ,,ამაღლებული’ არსებები არიან (და სექსუალობაც ცალსახად სიწმინდის საპირისპიროდ განიხილება) და მოწოდებული არიან შეასრულონ დედობის წმინდა მოვალეობა.

ამგვარად, საზოგადოებას ქალისთვის უზენაესი ფუნქციის დედობით მიჩნევით ქალის სხეულსა და მთელ არსებაზე ლეგიტიმური ძალადობის საშუალება ეძლევა. ამის შემდეგ იოლი ხდება ქალის ცხოვრების ყველა სფეროს კონტროლი _ პროფესიის არჩევიდან დაწყებული, მისი სანაცნობო წრის კონტროლითა თუ გარეთ გატარებული დროის მაქსიმუმის დაწესებით დამთავრებული. პარტნიორის ,,არჩევის’’ შემდეგ კი ქალზე კონტროლის განხორციელების ამ ფუნქციას ქალის ოჯახი მის მეუღლეს გადასცემს.ცხოვრების III ფაზაში, მოზრდილი ცხოვრების დროს, ჩვენ საზოგადოებაში ქალების უმეტესობა დაკავებულია საოჯახო მეურნეობითა და ბავშვების აღზრდით. მრავალი ქალი დასაქმებულია კერძო თუ სახელმწიფო სტრუქტურებში, მაგრამ ქალისთვის კარიერა ყოველთვის მეორეხარისხოვანია, რამდენადაც ბავშვობიდანვე შეთვისებული ღირებულებათა სისტემა მათ მთავარ მოვალეობად სწორედ დედობას მიიჩნევს. ამიტომ ქალებს არც თვითონ არ აქვთ კარიერული ცხოვრების ამბიცია და არც სოციალური სტრუქტურა ახალისებს მათში ამ ამბიციის გაჩენას _ მამაკაცებთან შედარებით ქალებს კარიერული წინსვლისა და მაღალი თანამდებობების დაკავების 10-ჯერ ნაკლები შანსი აქვთ.
აქედან გამომდინარე, თავიანთი ცხოვრების ყველაზე აქტიურსა და ნაყოფიერ ფაზაში ქალები ეკონომიკურად არაპროდუქტიულები და სავსებით დამოკიდებულები არიან მეუღლეებზე (იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მუშაობენ). ეკონომიკური დამოკიდებულება კი პირდაპირ იწვევს დომინირებულ-დამორჩილებული ურთიერთობების ჩამოყალიბებას ცხოვრების სხვა სფეროებშიც. ასე რომ, ქალები მთელ თავის დროსა და ენერგიეს ახარჯავენ საოჯახო საქმეებსა და შვილების აღზრდას, რის სანაცვლოდაც იღებენ თავისუფლების დაკარგვას, საკუთარი უნარებისა, პირადი სურვილებისა და მისწრაფებების უარყოფას და დამოკიდებული ხდებიან მამაკაცებზე (ჯერ მეუღლეზე, შემდეგ კი შვილზე).
ადრე თუ გვიან, ბავშვები იზრდებიან და ქალი უფუნქციოდ რჩება _ ის ხანდაზმულობაში გადადის და ამ ფაზაში ყველაზე მეტი იმედგაცრუების გადატანა უწევს. ის ყოველთვის იყო ვიღაცის ქალიშვილი, და, დედა, ცოლი, მაგრამ არასოდეს ყოფილა ,,მე’’. ახლა კი, გავლილი გზის სანაცვლოდ ხელში თითქმის არაფერი უჭირავს _ არც მეუღლესავით კოლეგები ყავს, რომლებიც დააფასებდნენ, არც ეკონომიკური დოვლათი ან სხვა მის მიერ შექმნილი რაიმე ნივთიერი. შვილები კი მის მიერ გაღებულ შრომას სავალდებულოდ მიიჩნევენ და არა განსაკუთრებულ დამსახურებად _ ასე რომ, ქალი მოკლებულია ყოველგვარ სოციალურ პრესტიჟს, დაფასებულობას, დაკარგული აქვს ყველა რესურსი _ აღარც ახალგაზრდა და შრომისუნარიანია, აღაც ლამაზი და მიმზიდველი, პროფესიაზე კი უარი თქვა _ ამიტომაც აღარავისთვისაა საჭირო (ამიტომაც ებღაუჭებიან ასაკოვანი ქალები შვილიშვილებს _ მათ სურთ ისევ გახდნენ საჭირო ვინმესვის, რომ გაექცენ საკუთარ ცხოვრებაში გაჩენილ სიცარიელეს). ქალის ცხოვრების ბოლო ფაზა IV, მართლაც საბოლოოდ ასრულებს მისი ექსპლოატაციის ციკლს და ქალი გამოწურული ლიმონივით არის _ არარეალიზებული, ფრუსტრირებული და უსარგებლო. მათ დაჭმუჭვნილი ქარალდებივით ისვრიან კულტურულ-სოციალური ცხოვრების სანაგვეზე, მოიხსენიებენ სიძულვილის ტერმინებით (ბებრუხანა, ბებერი, ბაბაიაგა, კუდიანი…).
ქალის როლისა და დანიშნულების მოცემული გაგება, რომელიც გენდერულ ჩაგვრას განაპირობებს სხვა არაფერია, თუ არა მილიტარისტული საზოგადოების ლოგიკა. განსხვავებული გენდერული როლების საჭიროებაც აქედან გამომდინარეობს _ სამხედრო ძლიერება ემყარება მამაკაცის ძლიერებას. მილიტარისტულ საზოგადოებაში, სადაც სოციალური ცხოვრების მთავარი მოქმედი პირი მეომარი მამაკაცია, ქალს ამ მეომრების მწარმოებლის ფუნქცია დაეკისრა და მისი მთავარი დანიშნულებაც ეს გახდა. თითქოს ანაქრონიზმია, რომ დღეს საქართველოში პატრიარქალური სტერეოტიპები და გენდერული ძალადობა ასე ხელშესახებია, მაგრამ ღირს გავიხსენოთ უახლოესი ისტორიაა და კონფლიქტები. ნებისმიერი შეიარაღებული კონფლიქტი და მილიტარისტული დისკურსი ახალ სიცოცხლეს სძენს პატრიარქალურ დისკურსებსა და ქალის მიმართ კულტურულ ძალადობას, რაც საბოლოოდ თავს იჩენს დისკრიმინაციის რადიკალურ ფორმებშიც.
ასე რომ, მილიტარიზმი გენდერული ძალადობაა!

ცოდნის გადაცემის უპირველესი მეთოდი კაცობრიობის ისტორიაში ზეპირი გადაცემა იყო. ძველი ცივილიზებული სახელმწიფოების მეცნიერები ცდილობდნენ ინფორმაციის გადაცემას უფრო სისტემური მეთოდებით — წერილობითი სახით, რამაც პიქტოგრამების, იეროგლიფებისა და ანბანების გაჩენა გამოიწვია. ქაღალდის გაჩენამდე კი ადამიანები წერდნენ ყველაფერზე, რაც ხელთ მოხვდებოდათ — თიხის ფირფიტებზე, კედლებზე, ფოლადის ნაჭრებზე და ხის მერქანზე.

1629 წელს პირველი ნაბეჭდი ქართული წიგნი გამოვიდა რომში. ეს იყო ქართული ანბანი ლოცვებითურთ და ქართულ-იტალიური ლექსიკონი. მე-18 საუკუნეში თბილისშიც მოეწყო სტამბა და უკვე 1709 წელს დაიბეჭდა “სახარება”, “დავითნი”, “სამოციქულო” და “ვეფხისტყაოსანი”.

მას შემდეგ 4 საუკუნე გავიდა და ამ დროის განმავლობაში იცვლებოდა წიგნების ხასიათი და ჟანრი,  დაგროვდა უამრავი შემეცნებითი და სალიტერატურო ნაწარმოებები გამოცემული წიგნად, რამაც გამოიწვია ინტერესი თუ რომელია დღევანდელ ეპოქაში ყველაზე პოპულარული, რომლიც უნდა წაიკითხო სანამ ცოცხალი ხარ. შედეგად ჩამოყალიბდა ბიბლუსის და კვირის პალიტრის ერთობლივი პროექტი “50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო, სანამ ცოცხალი ხარ”, ეს პროექტი საშუალებას აძლევს საზოგადოებას გამოავლინოს თავისი საყვარელი წიგნები და შევიდეს ორმოცდაათეულში, ასევე გირჩევთ თუ რომელი ნაწარმოები წაიკითხოთ.

ეს საერთაშორისო პროექტია, რომელიც უკვე არაერთხელ განხორციელდა მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში. გამოკითხვებით, სოციოლოგიური კვლევით, ექსპერტთა ანალიზით ყალიბდება ის სია, რომელიც იმ პერიოდის გემოვნებასა და წიგნიერებას ასახავს.

შერჩეული  50 წიგნი  შეუძლებელია ასახავდეს   მსოფლიო ლიტერატურის უზარმაზარ საგანძურს და ვერც ყველას  გემოვნებასა და სურვილს დააკმაყოფილებს, მაგრამ ეს ჩვენი ქვეყნის 21-ე საუკუნის პირველი ათწლეულის საზოგადოების რჩეული 50 წიგნი იქნება, წიგნები, რომელსაც  ერთად შევარჩევთ.

პროექტი “50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო, სანამ ცოცხალი ხარ” არა მარტო ხელმისაწვდომ და კარგად გაფორმებულ, ხარისხიან წიგნებს სთავაზობს მკითხველს, არამედ მათ მეგზურობასაც კისრულობს ლიტერატურის უკიდეგანო სამყაროში.

რა უნდა წაიკითხო აუცილებლად? რისი გამოტოვება არ ღირს მსოფლიო  და ქართული ლიტერატურიდან? – ამ კითხვაზე პასუხს ერთდროულად რვა ათასზე მეტი კაცი გაგცემთ. მათი საერთო აზრის მიხედვით უკვე გამოიკვეთა ოცეულიც, რომელიც აუცილებლად უნდა წაიკითხოთ ბავშვობიდან – მთელი ცხოვრების მანძილზე:

1. ბალზაკი “შაგრენის ტყავი”
2. ჯეკ ლონდონი “მარტინ იდენი”
3. შოთა რუსთაველი “ვეფხისტყაოსანი”
4. დიუმა “სამი მუშკეტერი”
5. შექსპირი “ჰამლეტი”
6. ჟიულ ვერნი “80000 კილომეტრი წყალქვეშ”
7. ბულგაკოვი “ოსტატი და მარგარიტა”
8. ოსკარ უაილდი “დორიან გრეის პორტრეტი”
9. დიკენსი “დავით კოპერფილდი”
10. რემარკი “ტრიუმფალური თაღი”.
11. მარკ ტვენი – “ტომ სოიერის თავგადასავალი”
12. ბეგბედერი – “99 ფრანკი”
13. სერვანტესი – “დონ კიხოტი”
14. თომას მანი – “ბუდენბროკები”
15. აკუტაგავა – ნოველები
16. ჰომეროსი – ოდისეა
17. ო’ჰენრი – მოთხრობები
18. კონსტანტინე გამსახურდია – “დიდოსტატის მარჯვენა”
19. ედგარ პო – მოთხრობები
20. დოსტოევსკი – “დანაშაული და სასჯელი” ან “ძმები კარამაზოვები”

კიდევ 30 წიგნი ელის დასახელებას…  მიიღე მონაწილეობა და დააფიქსირე საკუთარი აზრი, გახდი პროექტის მონაწილე, ხმის მიცემა შესაძლებელია ამ ბულზე, გაუზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ფეისბუქზე, აედევნეთ ტვიტერზე და გაიგეთ ყველა სიახლე რასაც პროექტი გიმზადებთ. პროექტის მხარდამჭერი ბლოგი, სადაც განთავსებულია სრული ინფორმაცია მის შესახებ.

კარგი იქნება თუ გამოიცემა ბრაელის შრიფტითაც და საშუალებას მისცემს უსინათლოებს გაეცნონ ამ თაობის მიერ შერჩეულ წიგნებს.

გარდა ამისა ვისურვებდი ამ ჩამონათვალში რომანს „ნუ მოჰკლავ ჯაფარას”.

ჰარპერ ლი- ამერიკელი მწერალი ქალია, იგი პროფესიით იურისტია.

როგორც მწერალმა, საქვეყნოდ გაითქვა სახელი რომანით „ნუ მოჰკლავ ჯაფარას”, რომელიც, ნახევრად ბიოგრაფიული ხასიათისაა. მასში ასახულია ოცდაათიანი წლების სამხრეთის შტატის ერთ-ერთი ქალაქის – მეიკომის ცხოვრება; ამბავი გადმოცემულია მთავარი გმირის_ ექვსი წლის ჯინ ლუიზა ფინჩის პირით. ავტორი ამ გზით ცდილობს დაგვანახოს ბავშვის მიერ აღქმული სოციალური თუ რასობრივი პრობლემებისგან თავისუფალი სამყარო, სადაც ადამიიანი ფასდება ჭეშმარიტი ზნეობრივი კატეგორიებით.

შესთავაზა…

შესთავაზეს…

მაგრამ ბლოგზე დიზაინის შეცვლასთან ერთად, რომელიც 7 წამს გაგრძელდა, უნახავებმა რა ნახესო რომ იტყვიან ანას შემოთავაზება და ცარიელი სახლი საჩვენოდ გამოვიყენეთ და ერთ დღიანი ფრიად სასიამოვნო დღე გავათენ/გავატარეთ. სამწუხაროდ თეფშის დატრიალება არ გამოგვივიდა, უფრო სწორად ზურაბ ჟვანიას სული სულების მეუფემ არ გამოგზავნა

ანას ვსტუმრობდით: მე, სიყვარულოვნა, კნუტი, ალუკარდი, ბექა გოთუა, ნიკოლო (მწვანე ვაშლი), გრინმარი

ლაკონურად ვიტყვი, გუშინდელი დღე იყო საგიჟეთი!

ეს ვიდეო კი ამართლებს ზემოთ ხსენებულს

გრინჩის მიერ ჩაწერილი ვიდეო პოსტი გაგიჟებამდე

ციფრული აპარატი გვქონდა და ვერთობოდთ

ინტრიგასავით გვინდოდა გამოგვსვლოდა

P.S რაცხა ძალიან, ზედმეტად მევუასებით

ლუძი, მოკლედ გეტყვით ვინც არ იცით რომ მონაწილეობას ვიღებ TBC სმარტ კლუბის მიერ გამოცხადებულ ბლოგერების კონკურსში.

გამარჯვებული გამოვლინდება facebook-ის მომხმარებლების ლაიქებით (like-მოწონება),  გუშინ ბედი მწყალობდა და  დღეს რატომღაც წესები შეცვალეს და შედეგები გაანულეს. ასე რომ, ძალიან გთხოვთ შედთ ხელახლა აქ

> http://apps.facebook.com/smartblogger/list.php

და ხმა მომეცით, ჩემი პოსტია: #45   ანზორ ბერიკელაშვილი GAME OVER.

ყოველთვის მაშინ მინდება ბლოგზე შემოსვლა როცა რაღაც მაწუხებს, როცა ვერ ვხვდები რა მიჭირს.  რატომ არის ესე? ალბათ ყველაზე კარგი მეგობარი ჩემი ბლოგია, გადავუშლი გულს და მერე ვკმაყოფილდები. პოსტის დაწერით შეიძლება ხასიათიც გამომისწორდეს, მერე კი დაწერილზე  მეცინება.

ბევრს ვერთობი გართობა არ მაკლია, თითქმის ყოველდღე სხვადასხვა ხდება, მაგრამ მაინც არ ვარ კმაყოფილი და ჩემი ცხოვრება ერთფეროვნად მიმაჩნია. რა არის იმისთვის საჭირო, რომ სრულყოფილად ვიგრძნო თავი?  ხშირად მაწუხებს ეს კითხვა, სიახლეები მაინც არ კმარა. ხან ვფიქრობ რომ სიყვარული მჭირდება, ამ გრძნობაზე ყველაზე მეტად მეცინება, შეყვარებული ადო ვერ წარმომიდგენია. შეიძლება წარმომედგინოს მაგრამ მანამდე სხვა უფრო მეტად საჭირო პრობლემა/სურვილები მაქვს დასაძლევ/შესასრულებელი.

• პირველ რიგში ფსიქოლოგიის, ტელე ოპერატორულის ან ჟურნალისტიკის (ან სამივე ერტად)  პროფესიულ დონეზე შესწავლა.
• სტაბილური შემოსავალი
• აქტიური სამსახური, რომელიც მეორე ეტაპს დააკმაყოფილებს (ყოველთვის მქონდა ოცნება, ისეთი დაკავებული ვყოფილიყავი სამსახურით, რომ თავისუფალი დრო არ მქონოდა)
• ცეკვის სწავლა, მაგრამ ოდნავ თავის გაქნევის შემდეგ, თავბრუ მეხვევა და ფეხები მეხლართება.
• გასუქება რომ ადამიანს  მოენატრება…  ამიტომ ვცდილობ სიგარეტი აღარ მოვწიო.
• <კოხტა> ფრჩხილები… ფრჩხილების კვნეტასაც შევეშვი. ცოტა წამოიზარდნენ, მაგრამ ისე არა როგორც ნორმალურ ადამიანს აქვს.
• სექსუალური  პარტნიორი (თუ შეყვარებული არა) და არა მოსაბეზრებლად ყოველ ** დღეში ახალი.
• წარმატებული კარიერა, ოღონდაც ამ წინადადებაში რომ ახსენებენ – ოჯახს ეგ არა.
• საზღვარგარეთ ცხოვრება, მინიმუმ გერმანიაში.
• ძილის მოწესრიგება. მოწესრიებაში ვგულისხმობ 12 საათზე დაძინებასა და 7 საათზე გაღვიძებას.

საკმაოდ ბევრი დაგროვდა, მაგრამ ამ დროისთვის ყველაზე მთავარი. კიდევ ბევრია… დანარჩენს მას მერე დავწერ როცა ამ ყველაფერს მოვაგვარებ, ანუ არასდროს.  ჯინის მოძებნა უნდა დავიწყო

(თუ ნამდვილი ვერ ვიპოვე, სადმე “ბავშვთა გასართობ ცენტრში” შევვარდები იქ ნამდვილად იქნება სავარაუდოდ ჯინის კოსტუმში გამოწყობილზეც თანახმა ვარ  < ესეც ორაზროვანი წინადადება) , ის თუ მიშველის ამ (პუნქტებში ნახსენები) სურვილების ასრულებაში.

ყველას ვურჩევ შეხედოს იუმორის თვალით ამ ჩანაწერს.

ათეისტებს კი ვთხოვ ხმამაღლა ნუ იცინით ბავშვს ვაძინებ

მაგრამ თქვენი აზრი ყოველთვის მნიშვნელოვანნია!

სახლში დაბრუნებისას ისე მომშივდა, კუჭს გინების თავიც კი არ ქონდა. გამოვაღე მაცივარი, მაგრამ რად გინდა, ერთ ნაგლეჯს “ხორცს” ვერ ნახავდა კაცი…

გადავწყვიტე “დავპურებულიყავი” ჩემებურად და რაც კი რამ გამაჩნდა სამზარეულოში ეს იყო: კარტოფილი (ფრენჩ ფრი) – ვსვეცკაობთ, მაკარონი (სპაგეტი) – იტალიურად ვსვეცკაობთ და შავი პური (ღმერთი) – ზებუნებრივად ვსვეცკაობთ… მივირთვი პიურე (ფრანგულად ვისვეცკავე), ასევე შემწვარი კარტოფილი (ამერიკული გადმონაშთი), ზედ სპაგეტი დავაყოლე პურთან ერთად და ქართულად გამოვძეხი. სახამებელ ფართის მერე, ნანეტარყუჩი “სიფათით” მივეგდე კრესლოში და ჩავუჯექი ფეისბუქს.

შუაღამის 4 საათი სრულდებოდა. პირწიგნაკელების აქტიურობამ საგრძნობლად იკლო. ფრენდებიც ხელიდან მეცლებოდა ონლაინიდან-ოფლაინისკენ. ვგრძნობდი თვალზე ბინდი მეკვროდა, ბოლოს კი ბნედა მეცა ლამის. ვხვდებოდი რომ დრო იყო ლოგინი გამეთხარა და ჩემი ჭრაჭუნა ბებრუცუნა ძვლები შემეყარა ჩემ მიერ დაგესლილ და მოზომილ თბილ კვადრატში. ოთხით მივედი ფორთხვით ლოგინამდე. მხოლოდ ის მოვახერხე რომ მენჯი ამეწია და დამედო ლოგინზე. ლეიბზე თავი დავდე და ზედ 3 ბალიში დავილაგე ბიჭოლას ბალიშების იმიტირებას ვაკეთებდი, რომ უეცრად ჩამეძინა… 

მივეცი ღრმა ძილს, ძილს ისეთს რომ ნოეს შეძახილი “ეეთრიე, სიდან მოვდივარ ნეტა იცოდეო” ვერ გამომაგვიძებდა. სიფხიზლეში არა, მაგრამ სიზმარში მქონდა მეორედ მოსვლა.

გავიხედე სერზედაო და დავინახე ჩვენი იესო (ჩემთვის ჯესუსა), მორბოდა და მოწკაპუნებდა, ფორმას ნუ მკითხავთ, მაგრამ მაინც მომიწევს აღწერა. ეცვა მუხლებამდე მოცისფრო პენუარი და დედამისის მაღალყელიანი, მაღალქუსლიანი ჩექმები. თმები ქონდა გაწეწილი, იღლიაში “რედიკული” ამოდებული, “გადაშპაკლული” სახე გაურკვეველი ტონალურით. როგორც დავადგინე “ხელოუვინიდან” ბრუნდებოდა რომ ვკითხე თუ ვის განასახიერებდა, მითხრა ანტი ქრისტესო )) გალეწილ-გათხლეშილი იყო, ენას ძლივს ატრიალებდა. მეგონა უწყინარი სიმთვრალე ქონდა, მაგრამ შევცდი თან როგორ, იმდენად შევცდი, მგლის ტყავში გადაცმული ცხვარი რომ მეგონა, თურმე პირიქით აღმოჩნდა. მოკლედ შეცდენილი დავრჩი…

არ ვიცი რამ გაამწარა ჩემზე თუ კაცობრიობაზე, არც ის ვიცი რას დავაბრალო ის თუ ასეთი გაბოროტებული რატომ იყო, ალბათ ეს ზედმეტი სასმელის ბრალია. რომ ვკითხე რა ყლურწემეთქი, კოქტეილები “სექსი პლაჟზე” და ბოლოს “ორგაზმი კივილ-წივილითო”. გაილეწებოდა აბა რა მოუვიდოდა ამ საწყალს

უეცრად სახე შეეცვალა და მეუბნება ასეთ რამეს:

- იცი იმდენი საქმე დამიგროვდა ოფისში, საერთოდ რად მინდოდა რომ მოვიკიდე ზურგზე ეს ადამის განვითარების პროექტიო… შენ კი აქედანვე იცოდე რომ 40 წლამდე იცოცხლებო, სული მჭირდება ოფისში რიგი მიდგასო. დამაყვედრა ის, რომ სული ხომ წავართვი სხვას გაუფრთხილებლად და შენ მოგეციო, შენ კი რა გინდა გაფრთხილებ წინასწარ და ასე, რომ მოასწარი რაც კი რა მოსასწრები გაქვსო. სიმართლე გითხრად სახტად დავრჩი, ყბა ჩამომივარდა და გვერდით არც არავინ მყავდა რომ აეწია.

შე მამა სულიერო, ძე ღვთისავ, თუ სიკეთეს აკეთებ ეს დაყვედრება რაღა მეტიჩრობა იყო ახლა ა? აი ზუსტად მაშინ მივხვდი, რომ ღმერთი უსამართლოდ მომექცა როგორც იმ სხვას, ჩემს გამო სული რომ ამოუყვანა კისერში (პირველად გავიგე არც ეგ ამბავი ვიცოდი). ამომასხა (არ ვიცი რამ) გლანდებში და რაც სათქმელი მქონდა პირში მივახალე. ის რომ უაზრო ფორმა ეცვა, სულ არ უხდებოდა წითელი ღაჟღაჟა პომადა. იმითაც კი დავემუქრე, რომ დედაშენს მოვუყვები ამ ბოლო დროს როგორც მექცევითქო და პასუხი იყო “მკიდიაო” 0_O არ ვიცი, რა ვიფიქრო არ ვიცი… როგორ შეიძლება ღმერთი ასე უცებ შეიცვალოს, ხასიათის გაფუჩება მესმის, მაგრამ 180 გრადსით შებრუნება?!  ნწუ, რაღაცაშია საქმე. რა სიტყვები აღარ ვაკადრე, შე უნამუსო, შე გარეწაროთქო, არაფერმა არ გაჭრა. პირიქით აქეთ მლანძღავდა “მოდი აქ აურა უნდა დაგიბინძურო და სული აგიტალახოვო”. |||||||

ასე ჭიდაობაში გამომეღვიძა. ჯვარი იატაკზე ეგდო საცოდავად. მინდოდა ამეღო, ჩამომეკიდა ისევ ყელზე და მეპატიებინა ღმერთისთვის ყველაფერი რაც მან გამიკეთა, მაგრამ ვერ შევძელი. ვერ შევძელი იმის გამო, რომ მე მან პატიების ძალაც კი არ დამანათლა. მეც ისეთივე ჩვეულებრივი ცხოველი ვარ, როგორც სხვა ცხოველი…

პატივისცემით, ნოჩურა

ვფიქრობ, რომ მეგობრობა/მეგობრის შენარჩუნება ხანგრძლივი დროით არც თუ ისე ადვილი საქმეა. ამას ერთგვარი ნიჭი სჭირდება. ადამიანს თუ შეუძლია კომუნიკაცია, სიტუაციის რეალური თვალით შეფასება და კონტროლი, ის ყოველთვის მდიდარი იქნება.

ხანდახან ზედმეტად კრიტიკულები ვართ ერთმანეთის მიმართ, ზოგჯერ უსაფუძვლოდ, ზოგჯერ პედანტურებიც ვხდებით და მომაბეზრებელი ხდება ურთიერთობა.

ერთ დროს მეც ვიყავი ძალიან პედანტური მეგობრების მიმართ და ხშირად კრახით მთავრდებოდა ჩვენი ურთიერტობა.

“ვიყავი ასეთი, ვარ ესეთი და გავხდები ისეთი”, ჩემთვის ჯერ კიდევ თეორემაა, რომელსაც პერიოდულად ვუმტკიცებ საკუთარ თავს. არ გვინდა ერთმანეთთან აქსიომებით საუბარი. ამოიგდეთ თავიდან ფრაზა როგორიცაა “შენ უნდა”… არავინ არ უნდა გააკეთოს ის რაც სხვას უნდა. მთავარია საკუთარი თავი შეიცნო, მიხვდე შენ შეცდომებს სხვის ემოციებზე და არა დაპირისპირების დროს. ცოტა ხნის წინ ერთ მშვენიერ ქალბატონთან საუბრისას განვიხილეთ კონფლიქტოლოგიის თემა. კონფლიქტი რომ არ გაღრმავდეს, უნდა ჩაახშოთ რაც შეიძლება მალე და თან არ უნდა დაგავიწყდეთ რომ ილაპარაკოთ კონკრეტულ საკითხზე და არ გადაუხვიოთ იმ თემას, რადგან ასე უფრო გაღრმავდება და “შეასკდებით” ერთმანეთს არ არის საჭირო წარსულში მომხდარი სხვა წყენის გახსენება (შენ მაშინ ასე მითხარი, შენ ჩემი ნათქვამი არ გაითვალისწინე, შენ ისე არ მოიქეცი და ა.შ.) ეს უფრო დაძაბავს სიტუაციას და როგორც ზევით ავღნიშნე თქვენი ურთიერთობა კრახით დასრულდება…

არავინ მეკითხება (ჯერ) ამას თუ როგორი უნდა იყოს მეგობარი მეგობრისთვის. ჩვენ ხშირად გვავიწყდება ერთი რამ (და არა მხოლოდ ერთი) შენი მეგობარი არის ისეთივე (ინდივიდი) ადამიანი როგორიც თავად შენ ხარ. ის უშვებს შეცდომებს როგორც შენ, შენ აძლევ შენიშვნას როგორც ის, მას უყვარხარ და ზრუნავს შენზე როგორც შენ. შენ გინდა დაემსგავსო მას კარგის მხრივ?! მაშინ ასწავლე, დაანახე სხვა კუთხით რეალობა. თვისებებს რომელსაც მე გამოვყოფდი მეგობრობაში, ეს არის: გულახდილობა, პირდაპირობა, ყურადგება, კორექტულობა, პატივისცემა და რაღა თქმა უნდა სიყვარული

პ.ს.
ერთს გირჩევთ, იყოთ დამთმობი და გამჭირვალე ერთმანეთის მიმართ, სათქმელი არ დაიტოვოტ და გულს ტყუილად ნუ იმძიმებთ. გიყვარდეთ ერთმანეთი, აფასებდეთ და დაფასებულები იქნებით თქვენც

წარმატებები ყველას, პატივისცემით, ნოჩურა

რომ იტყვიან, მინდა მიწა გასკდეს და შიგ ჩავვარდე, ხანდახან. ამჟამად, რამოდენიმე წუთიანი უხასიათობა, პირწიგნაკის სტატუსზე დატოვებულმა კომენტარმა გამოიწვია, ასევე ყოველდღიურმა შენიშვნება და ჭკუის დარიგებებმა ნაცნობების, მეგობრებისა და ნათესავებისგან. არ მიყვარს როცა ჩემი ნაკლოვანებებისკენ მიმითითებენ, მაგრძნობინებენ, რომ ამაზრზენი, ცანცარა, უაზრო, მახინჯი და აუტანელი ვარ. ყოველთვის “დაკიდება” არ შველის განსაკუთრებით მაშინ როცა მეგობრები გეუბნებიან. ზოგს საათი არ მოსწონს, ზოგს ჩემი წარბი, სიცილი, ჩემი ამოჩემებები, ჩაცმულობა, უყურადღებობა, გაუპარსავი წვერი, გაზრდილი ან მოკლედ შეჭრილი თმა, გასაკვირია და სამეგობრო წრეც, ხანდახან მეგობრებიც ვერ იტანენ ერთმანეთს. შეიძლება იმიტომაც მიმანიშნებენ რომ გამოვასწორო, მაგრამ არ მინდა! ვარ ადამიანი, რომელსაც აქვს უფლება აკეთოს, წეროს, გამოთქვას ის რაც მოესურვება. იყოს მათთან ვისთან ყოფნაც სიამოვნებს. თქვენ ცხოვრობთ ისე როგორც მოგწონთ, ბედნიერად გძნობთ თავს, მე არ გიშლით არაფერს, არ გაძლევთ შენიშვნებს. მეც მაცადეთ! მიუხედავად ამისა, მაინც მიყვარხართ.

P.S  2 საათის შემდეგ… არა, მივხვდი, მე ვარ დამნაშავე და ბოდიში! ძალიან მიყვარხარ, ძალიან ძალიან. მართლა ზედმეტი მომდის ხოლმე ხანდახან, რომ ავიკრიფები ვეღარ ვასტოპებ. უაზრო ვარ, უაზრო, უაზრო და დეგენერატი. პოსტიც დავწერე, მაგრამ ბევრი ფიქრის შემდეგ მივხვდი, რომ ჯერ საკუთარ თავში უნდა ვიპვო დამნაშავე და სხვისკენ თითი მერე გავიშვირო. იმაზე მეტად მიყვარხარ, ♥ ვიდრე წარმოგიდგენია!

თითქმის ერთი წელია About Me არ მქონდა შევსებული, მიზეზი მარტივია მეც არ ვიცნობ ჩემს თავს ბოლომდე…

ე.ი მე ვარ ადო.

რატომ ადო და არა ლადო, ჩადო, ღადო ან  გადო? ბავშვობაში ჩემი სახელის სწორად წარმოთქმა არ შემეძლო ამიტომ ჩლიფინით და მიკიბვ-მოკიბვით ვამბობდი ადოლი-ს, როცა გავიზარდე შემრჩა და ყველა მეძახის ადო-ს.

გადახედე ჩემი playlist-ის გვერდს 

ჩემით დანახული მე, ვგონებ საინტერესო არ იქნება, ამიტომ რამოდენიმე მეგობარს, ნაცნობს… მივმართე კითხვით თუ როგორ დამახასიათებდნენ. გთავაზობთ ჩემს თავს, რომელსაც ჩემი მეგობრები უფრო მეტად იცნობენ ვიდრე მე.

საშინლად კრიტიკოსი ხარ, უარყოფითია ეს თუ დადებითი ვერ გეტყვი, მაგრამ ყველაფერში ნაკლს ეძებ, მოგწონს ის რაც იცი რომ სხვას არ მოეწონება, თამამი ხარ და სერიოზულ გადაწყვეტილებებს უცებ იღებ. ხარ მეგობრული და მე შემიძლია შენთან ყველაფრის თქმა, იმიტომ რომ ისე ვერ ვენდობი საკუთარ თავს როგორც შენ.

პატარა დებილი ბავშვივით ხარ.  რომ გაწამონ სხვის საიდუმლოს არ გასთქვამ (მაგრამ არ მიწამებიხარ და იქნებ გასთქვა?)  ხანდახან ძალიან ცანცარა. და ხანდახან ისეთ შთაბეჭდილებასაც ტოვებ, რომ ძალიან კომპლექსიანი ხარ და რაღაცის გიტყდება.

გიჟი ხარ, გარყვნილი და ძალიან საზიზღარი ხანდახან. მე მომწონხარ ასეთი. ყოველთვის გიყვარს საწინააღმდეგოდ ქცევა, საუბარი, იშვიათად თუ რამეში დამეთანხმები, მაგრამ შეიძლება სხვასთან სხვანაირი ხარ.

რაღაცნაირი ტიპი ხარ. აი, არაფრით გამორჩეული, მაგრამ ყველასაგან გამოირირჩევი (არაერთხელ მყავხარ ნანახი). გაქვს იუმორის გრძნობა, პირდაპირი და მოყვარული სიყვისა “ტრაკო” გიყვარს ურთიერთობები (არ დავკონკრეტდები) გაქვს უნარი ადამიანს შეაყვარო თავი. შენი საყვარელი ჰობია ნერვებზე თამაში და ამით შენ ბედნიერი ხარ. ცხოვრობ აქატიური ცხოვრებით.

თბილი ხარ, უაზროდ ენერგიული და მოსიყვარულე ადამიანი… იმდენად მხიარული და დადებითი რომ შეგიძლია ერთბაშად გააცინო მტირალი… შენთან ერთად არასდროს ვფიქრობ ცუდზე, ყოველთვის იღიმი და ხარ ისეთი როგორიც ხარ. ზოგჯერ ზედმეტად მიამიტი, ზოგჯერ ბუტია  ბუზღუნა ბავშვი. იმხელა გული გავქს და ისეთი ტკბილი რომ შეუძლებელია არ უყვარდე ადამიანს…

შენ ჩემი ყველაზე საყვარელი მეგობარი ხარ (ნუ, ერთ-ერთი ყველაზე). ჰო კარგი, იმ ძალზედ მცირე რიცხოვან ადამიანებში შედიხარ, ვინც ძლაინ მიყვარს და ვისაც ბოლომდე ვენდობი. რითი დაიმსახურე? უშუალო ხარ, თბილი, მეგობრული… პირველივე ნახვაზე ვიფიქრე, რომ ამდენი კარგი თვისებისთვის ზედმეტად სიმპატიური ხარ
თავში არ აგივარდეს, ბევრი უარყოფითიც გაქვს. მაგალითად: ზედმეტად ცანცარებ ხოლმე, ზედმეტად გულახდილიც. არაა ყველა შენნაირი გულღია. შურიანი, ბოღმა და მოდებილო ხალხი უფრო მრვალდაა და შენს პირადულს ნუ გადმოულაგებ ხოლმე ყველას. ჰოდა ყველაზე ცუდი, დამპალო, დეგენრატო, საძაგელო შენ: უყურადღებო ხარ ხანდახან. მე კიდევ მასეთს ვერ გიტან…

თბილი ბლოგისგან  ბონუსად, თბილივე დიალოგი 

ძალიან გთხოვთ, პასუხები დაწეროთ.

1.თქვენი სურვილით ჩააბარეთ უმაღლესში რომ განათლების მიღება გსურდათ, თუ მხოლოდ იმიტომ რომ დიპლომი გქონოდათ?

2.თქვენ აირჩიეთ უნივერსიტეტი და ფაკულტეტი (შეავსეთ ბლანკი) თუ მშობლებმა?

ყველაფერი, რასაც აქ წაიკითხავთ, შესაძლოა იყოს ფანტაზიის ნაყოფი… ნუ განსჯით! თუმცა, იქნებ reality-ცაა …

Part 1

დღიურებს ყოველთვის ვწერდი, პატარაობიდანვე. დღიურებს თუ არა, რაღაც ჩანაწერებს მაინც ვაკეთებდი. პირველი სერიოზული დღიურის წარმოება დაახლოებით მე-7 კლასში დავიწყე. ლამაზი ბლოკნოტი იყო მახსოვს და შიგნით ყველაფერს ვწერდი. ნუ, იმ პერიოდში საინტერესო რა უნდა მომხდარიყო, ძირითადად სკოლელ ბიჭებზე და ჩემი და ჩემი დაქალის ცელქობებზე იყო მთლიანად აგებული.

სამწუხაროდ, ის დღიური მალევე მიპოვა დედაჩემმა. ისტერიკა მოაწყო. მე უარესი ისტერიკა მოვაწყე: მის თვალწინ დავხიე ის დღიური და დავიფიცე აღარ დავწერ-მეთქი, მაგრამ როგორც სხვა ბევრი ფიცი, არც ეს ამისრულებია.

კიდევ კარგი, იმ დღიურში წარსულის მოგონებები არ ეწერა, თორემ დედაჩემის ისტერიკა მერე უნდა გენახათ.

ვთქვი, რომ ახლა მაინც მოვყვებოდი სრულ სიმართლეს ჩემზე და ახლა მაინც აღარ გადავალ სიტყვას (ალბათ). ჰოდა, ჩემს თავს ღრმა ბავშვიბიდან გაგაცნობთ.

ყველასთვის მისაბაძი ბავშვი, ბევრს რომ კითხულობს, ნიჭიერი რომაა, კლასში საკონტროლოს ყველა მისგან რომ იწერს < ასეთი ვიყავი, მაგრამ ყველას აქვს თავისი საიდუმლოებები, გაგიკვირდებათ და მე ისინი სანამ სკოლაში მივიდოდი, უკვე მქონდა.

პირველად სექსი საკუთარ მამიდაშვილთან მქონდა და თანაც გოგოსთან არც ერთმა არ ვიცოდით, რომ ეს იყო სექსი. კოცნას ვეძახდით, მერე კი ასო “კ”-მდე შევამცირეთ, რომ არავინ მიმხვდარიყო. ერთმანეთთან რომ გვტოვებდნენ, ზეიმი იყო ჩვენთვის. შეგვეძლო რაც გვინდოდა ის გვეკეთებინა. ყველას უკვირდა ასე ადრე რატომ გავრბოდით დასაძინებლად. ჩვენ კი , საბანწაფარებულები…. ))))))

ეს ყველაფერი ძალიან მომეწონა. მაგრამ ანი რამოდენიმე წელიწადში შეიცვალა, ჩემ მიმართ გაცივდა. ჩემთან “კ” კი არა, თამაშიც აღარ უნდოდა…. მე კი იმდენად მომწონდა ეს ყველაფერი, ჩემს საუკეთესო მეგობრებს, ჩემსავე მეზობლებს ვასწავლე ეს “თამაში” , თანაც დებს…
ჯერ თოჯინებზე ვვარჯიშობდით, როგორ უნდა გვეკოცნა.. მერე ერთმანეთზე. ) უმცროსი დაიკო ჯერ ძალიან პატარა იყო, ამიტომ მეორე ოთახში ვკეტავდით ხოლმე და მე და ნინი ძალიან კარგად “ვერთობოდით” ერთმანეთთან. დროთა განმავლობაში ნინიც შეიცვლა, გაიზარდა. მე ხომ მასზე პატარა ვიყავი ასაკით და აღარ კადრულობდა ჩემთან თამაშს. საბედნიეროდ, მარი წამოიზარდა, უმცროსი და . ჰოდა ახლა მასთან გავაბი ჩემი საყვარელი თამაში)) მართალია, ანის ვერცერთი ვერ შეედრებოდა (მასთან საბნისქვეშ.. მმმ ), მაგრამ სულ არაფერს სჯობდა.

ახლა იმ დებთან საერთოდ არ მაქვს ურთიერთობა, ერთ დღესაც უცებ შეწყვიტეს ჩემთან საუბარი, მეგობრობა. არ ვიცი, მიზეზი ჩვენი ბავშვობის თამაშებია? არ ჩავძიებივარ, მათზე ბევრად უკეთესი გასართობები მყავს, მერწმუნეთ ))
აღარც ანი ( ჩემი მამიდაშვილი) ახსენებს იმ ყველაფერს. არც მე ვცდილობ გავახსენო. დაე, დარჩეს უმწიკვლო გოგონად, ჯერაც რომ არავისთვის უკოცნია, მე ხომ ყვეაფერი კარგად მახსოვს?

პ.ს. მე დღესაც “ნიჭიერა” ვარ. ყველასთვის მისაბაძი, ნაკითხი, გონიერი, უნივერსიტეტში გამოცდებზე ახლოს დაჯდომას და გადაწერას რომ ლამობენ…

წესით უნდა მეძინოს ეხლა, რადგან ხვალ ადრე ვარ ასადგომი… მაგრამ სიყვარულოვნასთან დატოვებული კომენტარი უნდა განვავრცო აუცილებლად

ამ წელს უკვე მესამედ შევიცვალე…აღარ მინდა ისევ ყოველდღე დაგრუზული, მოსაბეზრებელი ვიყო, ყველაფერი სხვანაირად მესმოდეს და ჩემებურად აღვიქვამდე , ყველას ეჭვის თვალით ვუყურებდე, ვჩუმდებოდე და ჩემ აზრს არ გამოვხატავდე… იმ ადამიანებს ვეკონტაქტებოდე რომლებიც ხასიათს მიცვლიან და მათი უარყოფითი ემოციები ჩემზე გადმოდის. თურმე ნამდვილად არ ხდება ისე როგორც მე ვაანალიზებდი მოვლენებს…

უკვე რამოდენიმე კვირაა სახლში გამოვიკეტე, ისეთი აღარ “ბევრად აქტიური, მხიარული, უდარდელი, “ამჩემფეხება”, უკომპლექსო”…  იმ ადამიანებს შევეშვი ვისთანაც თურმე ყველაზე კარგად ვგრძნობდი თავს, შევეშვი ყოფილ ჩემნაირ თავისუფალ და “ამჩემფეხება” ხალხს…

მე ისევ ის უნდა გავხდე! თუ არ მსიამოვნებს ხმამაღლა უნდა ვთქვა ისევ,  თუ არ მომწონს პირში უნდა ვუთხრა ისევ ყველას ყველაფერი.  უნდა ვაკეთო ის რაც მომინდება. ისევ ჯიუტი და ამაყი უნდა გავხდე… მეყოფა ამდენი უარყოფითი ემოციები…  შევიჭრი თმას, ავიპარსავ წარბს ამ მოშვებულ წცვერსაც მივხედავ, ისევ ჩემს ტანს დავიბრუნებ, დავიძინებ დროეულად და დავიწყებ წესიერ კვებას, გავხდები ცოტაოდენ ისევ სნობი! აღარ გავჩუმდები როცა სათქმელი მექნება!

ახთუნგ, ახთუნგ! ხვალიდან ისევ ვიბრუნებ ჩემ მეს, მე ეს შემიძლია, მე ვერავინ შემაჩერებს, მე ისევ დავიკიდებ ყველაფერს, მე ისევ მე ვიქნები!!!!!

აუუუუ კაი რიააა… რჩევები სექსზე რომ ყოფილიყო ალბათ არ გამიკვირდებოდა

შენს გამო მაინც არ უნდა დაეხურათ შორენას ღამის ეთერი   ^_^

უკვე გაარკვიე სექსი რა არის ჰო? ^_^

ალბათ სექსი უნდა დაესერჩა, მაგრამ ღვიძლი და სექსი რარა შუაშია

დღეიდან დავიწყებ დათვლას, ერთ ორ დღეში შემოიარე და მოგაწვდი ამ ინფორმაციას

ვაჰ, აი ამ სერჩზე ჩავიჯვი იმდენი ვიცინე )))))))))))))… თუ ვინმეს მოგეპოვებათ ინფორმაცია იქნებ განანათლოთ ეს ადამიანი

შენს დახასიათებას ინტერნეტში თუ ეძებ კარგად გქონია საქმე

აჰ, ამ ადამიანს ნამდილად უნდა დავუწეროთ ბიოგრაფია და წიგნად გამოვცეთ

ბიოგრაფიაც არ იკმარეს და დახასიათებას ეძებენ… სკოლაში მოგცეს დავალებად? ეჰ ერო და ბერო რამ დაგაღლევათ ?

აქაც  მოგვაგნეს (( ოდნოკლასნიკების ფანებმა

უკომენტაროოოოოოოოოოოოოოოოდდდდდდდ

Filed under: ჭორიკანა Tagged: სერჩები, სექსი, ფალოსი, ძიება, search, search terms ]]> http://adolis.wordpress.com/2010/09/24/%e1%83%a4%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%97%e1%83%90%e1%83%a7%e1%83%95%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%aa%e1%83%94%e1%83%9b%e1%83%90/feed/ 10 ადო rchevebi ra aris seqsi mchirdebi gvidzli gay falosi chemi qetato gaga sfcs erg http://adolis.wordpress.com/2010/09/18/%e1%83%a0%e1%83%90%e1%83%a6%e1%83%90%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%91%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%92%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90/ http://adolis.wordpress.com/2010/09/18/%e1%83%a0%e1%83%90%e1%83%a6%e1%83%90%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%91%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%92%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90/#comments Fri, 17 Sep 2010 20:58:02 +0000 ადო http://adolis.wordpress.com/?p=2638 Continue reading →]]> ყველა ადამიანს აინტერესებს თუ რას ფიქრობენ მასზე, განსაკუთრებით მათ ვისაც მეტ ადამიანთან ურთიერთობა უწევს.

თითქმის ყოველ ბლოგერულ შეკრებაზე წესად იქცა ერთმანეთის დახასიათება. ყოველთვის თავს ვიკავებ დახასიათებებისგან, რომ  არ შევცდე და რომელიმეს არ ეწყინოს.  ჯერ ვცდილობ ადამიანი შევისწავლო და შემდეგ დავახასიათო, თუნდაც ორი სიტყვით. ზოგჯერ ვცდებით ადამიანების შეფასების დროს, ასე რომ წინასწარ ვწერ თუ არაკომპეტენტურად დაგახასიათებთ ნუ მიწყენთ . თუ გსურთ იცოდეთ რას ვფიქრობ მე თქვენზე რას ვაფასებ თქვენში და რა არ მომწონს წაიკითხეთ.

აქვე ჩემს ბლოგერულ მოღვაწეობას ან მასთან მიახლოებულს, მინდა მადლობა გადავუხადო, რომ ოთხი ამჟამად ჩემთვის ყველაზე კარგი ადამიანები გამაცნო, რომლებიც ძალიან შემიყვარდნენ. ამ ოთხეულით დავიწებ დახასიათებებს  და მივყვები ყველას, რა  თქმა უნდა ვისაც ვიცნობ მცირედ მაინც …

♥სიყვარულოვნა- ადამიანი რომლის გულის მოგებაც არც თუ ისე ძნელია, მთავარია იყო კეთილად და თბილად განწყობილი მის მიმართ და აკმაყოფილებდე მის კრიტერიუმებს მაგალითად? მაგალითად ღეჭდე საღეჭ რეზინს (გადავეკიდე ამ ბავშვს, არ სევარგე ). ყველაზე მეტად უყვარს დისკუსიაში ჩაბმა, ყოველთვის გააჩნია საკუთარი აზრი რომელსაც არასდროს არ გადაუხვევს, საკმაოდ ჯიუტია და ამასთან ერთად “სიყვარულოვნა” (მოსიყვარულე თბილი ადამიანი) თუ მის ბლოგს გადახედავთ ადვილად ამოიცნობთ მას. ის ისეთივეა როგორსც სოციალურ ქსელებში.

♥კნუტი-მასთან ურთიერთობა ყველას არ გამოსდის, რადგან თვითონ ირჩევს ადამიანებს. არ უყვარს ამპარტავანი და ტვინის მჭამელი ხალხი. მასაც უყვარს დისკუსიაში ჩაბმა და თავისი აზრის ბოლომდე გამართლება რაც ყოველთვის გამოსდის. პრინციპული, ნიჭიერი და სასიამოვნო ადამიანი, კნუტია (კატას, ხელს რომ გადაუსმევ ზურგზე და უარყოფითი ემოციებს გაშორებს) რომელთანაც ურთიერთობა გამშვიდებს და სიცოცხლის ხალისს გმატებს. უამრავი პრობლემის მქონე ადამიანი, რომლის გაგება ბევრს არ გამოსდის.

♥ნიკოლო- (მწვანე ვაშლი) ეს ადამიანი იმ ვაშლის ასოციაციას იწვევს ჩემში რომელიც ნიუტონს დაეცა თავში (ხიდან არა მაგრამ ციდან ჩამოვარდნილი უფორა)… განსხვავებული ადამიანი რომლელიც მართლაც რომ იტყვიან სანთლით საძებარია. ჭკვიანი , განათლებული, თავმდბალი ადამიანი რომელთნაც ნებისმიერ თემაზე შეგიძლია საუბარი. ერთ-ერთი დახასიათების დროს თქვა ჩემზე. თუ მე შეძლებული ადამიანი გავხდები და წარმატებას მივაღწევ ცხოვრებაში, მას დავივიწყებ. ძალიან ცდები ნიკა

……………………………………………………………………………………………………………………………..

ფსიქე- ვფიქრობ ძალიან დაბნეული ადამიანია და თავისი თავი ვერ უპოვია. დაბნეული გამოხედვები, “არა? კაი”- რომელიც თითქმის ყველა ბლოგერმა აიტაცა. ძალიან მომწონს მისი ხმა, რაღაცნაირია დამამშვიდებელი. ჰუჰ, არ უყვარს ყაყანი და ზედმეტი კომენტარები .  სულ რაღაცას ფიქრობს და გამოსაფხიზლებლად იყენებს ფრაზებს  ”უი, აქ ხარ? როგორ ხარ?”

ლეონსიო- ნიჭიერი, მიზანდასახული, ხელოვანი (საკმაოდ კარგი), პრინციპული, ხუმარა, კარგი ადამიანი. მისი გართობა სიტყვებზე “კაიფია” , აბა დაგცდეს სიტყვა რომელიც შეიძლება სექს დაუკავშირდეს, აი მაშინ იწყება მისი გართობა. ხანდახან ეს ყველაფერი ირონიული ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს. უყვარს ჯაზზე და თავის წარმატებებზე საუბარი. მაგრამ  ვერ იტანს როცა ხუმრობას ხუმრობით პასუხობ. ერთსაც ვიტყვი რაც მგონია და შეიძლება ვცდებოდე, გააჩნია რაღაცის კომპლექსი ან გააჩნდა, რომლის დასაფარად სხვა ადამიანებზე კაიფს ამჯობინებს.

წყარო- მართლაც წყარო და არა გვარიდან გამომდინარე ან სხვა. წყაროსავით მოუვლის მიუწვდომელ ადგილასაც კი  ყველას გააგრილებს, ანუ ყველასთან კარგი ურთიერთობა უნდა რომ ჰქონდეს და აქვს კიდეც.  საყვარელი ბავშვია (იმედია არ გეწყინება ბავშვად რომ მოგიხსენიე, ხარ და რა ვქნა , საკმაოდ ჭკვიანი თავისს ასაკთან შედარებით, ვგონებ წარმატება ელის მას კარიერაში :ლელაკაკულიასმაილი:

ალუკარდი- ამ ადამიანის დანახვა, ჩემი გამოცოცხლება და სამყაროს სიყვარული ერთია. სიცილის “დედოფალი” (დედოფალი ბრჭყალებშია). წიპა, ტაკ, ყლეობა ამ სიტყვების აქტიურად მომხმარებელი აქვე “ალუკარდის” განმარტებას მივაწერ ვინც არ იცის: ალუკარდი უკუღმა რომ წაიკითხოთ = დრაკულა-ს. მისტიური სამყაროს მოყვარული და ძალიან კარ(ქ)ი, უსაყვარლესი  ადამიანი √ :უირამდენივაქესმაილი:

გვანცაგრინი- რამდენჯერ ვთქვი და კიდევ ვიმეორებ, ლაკონური ადამიანია  გაწონასწორებული, წყნარი. სამაგიეროდ მის მიერ ნათქვამ ერთ წინადადება ბევრ სათქმელს ამბობს. ყველაფერი წინასწარ აქვს გათვლილი, ისიც ასევე პრინციპული ადამიანია. მიუწვდომელია, ვერ გაშიფრავ ვერანაირად, ვგონებ ამიტომ ვერც მე შევძელი მისი ამოცნობა. რაღაცნაირი მაგარია, გოგოს ეტალონია, მომწონს ესეთები…

ეკუსი- ყველაზე თბილი ბლოგერი, ყველა უყვარს (რა თქმა უნდა გამონაკლისებიც იქნება) ყველას მიმართ გამოხატავს სითბოს ჩახუტებით და ფრაზით “უი რა საყვარელია, მოდი შაგეხუტები რა”. ძალიან მიყვარს ასეთი თბილი ადამიანები. ხშირად მგონია რომ მასაც ბევრი პრობლემები აქვს რის გამოც ხშირად დეპრესიული ხდება.

ზურიუსი- უწყინარი, ნიჭიერი ადამიანი.  არანაირი ტვინის მბურღველი როგორადაც უმრავლესობა ახასიათებს. იცის სად როდის და რანაირად უნდა იხუმროს. განსხვავებული იუმორის და გემოვნების მქონე. ძალიან ვაფასებ ამ ადამიანს.

ლიტერატორი- ყველაზე წყნარი ბლოგერი, რომელიც სოციალურ ქსელებში უფრო აქტიურია და მეტად გამოხატავს თავის აზრს ვიდრე ცხოვრებაში. ვგონებ, მორიდებულია და სასიამოვნო აურა აქვს.

ჰექსე- ბლოგსფეროს მამიდა და ძალზედ კარგი ადამიანი, კარგი და კომპეტენტური კრიტიკოსი. მხიბლავს მისი ზომიერად სიამაყე, თნაც უხდება ელიტარული 60-იანი წლების ქალს მახსენებს ოღონდაც კარგი გაგებით.

დიანიკო- ყოველთვის ვიღაცაზე შეყვარებული, მეოცნებე. ასევე სასიამოვნოა მასთან ურთიერთობა. გააჩნია კომპლექსები რომელიც ვერაფრით ვერ გავარკვიე რაში მდგომარეობს.

კევანა- წყნარი, განათლებული. ხმას არასდროს არ იღებს თუ არ გამოელაპარაკე ან რამე არ კითხე. ესეც სოციალურ ქსელებში უფრო აქტიურია ვიდრე რეალურ ცხოვრებაში.

ეგოისტი- პატარა ეგოისტი გოგონა. საოცრად მომწონს მისი ცეკვა. ცვალებადი ხასიათის მქონე რომელთანაც მიკარება არ ღირს ხანდახან. უყვარს ჭორები, ადვილად სწყინს ყველაფერი, ანუ მისი გულის ტკენა ძალზედ ადვილია ვიდრე წყობილებიდან გამოყვანა და აფეთქება.

სვითი- ოჰ, მე ამ ადამიანს სხვანაირს მოველოდი, მეგონა როგორ პოსტებსაც წერდა ისეთივე გემოვნება ექნებოდა, ნუ შეიძლება გემოვნება აქვს მაგრამ … ანუ რისი თქმა მინდა, როგორი fashion პოსტების აქვს მეგონა ასეთივე იქნებოდა. ესეც უნდა ვთქვა, რომ მგონია სექსუალურად დაუკმაყოფილებელი, რომელიც სულ მამაკაცებზე საუბრობს. თუმცა ამართლებს თავის სახელს, ამ შემთხვევაში “სვითს”  ტკბილია.

ვინც გამახსენდა ყველა დავახასიათე, ზოგი გამახსენდა მაგრამ ორი სიტყვით დახასიათებით აზრი არ ჰქონდა. მიუთითეთ კომენტარებში და დაგახასიათებთ ვისაც სურს გაგება თუ რას ვფიქრობ თქვენზე .

С души как бремя скатится,
Сомненье далеко —
И верится, и плачется,
И так легко, легко…

უკვე მეხუთეთ წავიკითხე გამოთქმით მაგრამ მაინც ვერ დავიმახსოვრე, არა და ხვალ სკოლაში ვარ წასასვლელი, მასწავლებელს დავპირდი რომ შემდეგ გაკვეთილზე აუცილებლად ჩავაბარებდი.

С души как бремя… კარზე კაკუნია…

წიგნი საწოლზე მივაგდე და როგორც მჩვევია ხტუნვა ხტუნვით მივირბინე კარის გასაღებად. კარს ისევ ისეთი სიხარულით ვაღებ, აი როცა, როცა მამა მენატრება და ჩემ სანახავად მოდის . სამი ურდულით ჩაუკეტავს კარი დედას, როცა მამა  არ რჩება ჩვენთან ყოველთვის ასე იქცევა. ძლივს გავაღე მძიმე რკინის კარი…

გამარჯობა ბიჭო… შენშინებულმა ავწიე თავი და ჩემს წინ შავებში ჩაცმული,  მეზობლად ახალი გადმოსული ქალი დგას, ეტყობა სახის კანი ახალი დამსკდარი აქვს სიცივისგან, ის ხომ სულ ქუჩაში დგას, სახლში მომზადებული ჩაი მიაქვს და გამვლელებს სთავაზობს.

სამსახურში მივდივარ და დღეს მაშიკო ჩემს მოსვლამდე თქვენთან დარჩეს, თქვა მკაცრი ხმით, მაშიკოს ხელი უბიძგა, სახლში შემოაგდო, თვითონვე დახურა კარი და წავიდა.

მაშიკო კედელს აეყუდა, ჩვეული დიდრონი თვალებით მომაშთერადა… დაჭორფლილი სახეზე ლოყები ვარდისფრად უელავდა, კუწუწა წითურ თმიან გოგონას ხელი ჩავკიდე და ოთახში სათამაშოდ წავიყვანე. მაშიკოს ჩემთან თამაში არასდროს არ უნდოდა, ყოველთვის ხის ცხენზე შემოჯდებოდა და მთელი დღე უსასრულოდ ქანაობდა, ან ტიროდა, მასაც ჩემსავით მამა ენატრებოდა…

დღეს მაშა სხვანაირია, მის თვალებში მაცდური მზერა შევნიშნე,  მე ხომ სულ დაბლენული ვარ ამიტომ ყურადღებას არ ვაქცევ.  ვაგრძელებ ფაზლის აწყობას და ჩემს წინ მდგომი მაშიკო მაისურს იხდის, თვალებს ხუჭავს და ფეხს მირტყამს ყურადღების მისაპყრობად… ისევ დავიბენი, ფეხზე წამოვდექი და ვუცქერ შიშველ მაშკას, თვალები ისევ დახუჭული აქვს, არ ვიცი რა უნდა გავაკეთო ცქერით დავტკბე, შევეხო თუ გამოვაფხიზლო, ამ ფიქრების დროს თვალებს ახელს, მეხუტება, მკოცნის კისერზე და ლოგინზე მაწვენს… ისევ ცხენი გამახსენდა, ის ცხენი მთელი  დღე რომ ქანაობდა ზედ, ახლა მე ვარ ცხენის როლში, მაშიკო ჩემ სხეულზე ქანაობს თან იცინის  და ჩემს ხელებს კოცნის… ცუდად ვარ, ბედნიერების გრძნობა აღვივდა ჩემში, ნეტა რა ხდება? მაშა ისევ იცინის და აგრძელებს ქანაობას,  ამ დროს ბედნიერი ვარ…

მეც ვეფერები და მისი ნატურით ვტკბები… ფრთები შემესხა… მხედარი ისევ ქანაობს მე ეს მომწონს…

მას დედაც გარდაეცვალა და ბავშვთა თავშესაფარში გადავიდა საცხოვრებლად. ხშირად  ვაკითხავდი, თბილისის ქუჩებში უსასრულოდ დავხეტიალობდით, თვითონაც მოდიოდა, მაგრამ მას მერე აღარ მოსულა, როცა ჯირითით დაკმაყოფილდა…

მას შემდეგ 9 წელი გავიდა, მაშიკო კი ამ დღის შემდეგ აღარ მინახავს…

И так легко, легко…

ლექსი მაინც ვერ ვისწავლე, ხვალ მასწავლებელს რა პასუხი გავცე…

P.S ამ დღის შემდეგ კისერზე კოცნა ყველაზე მეტად აღმაგზნებს

Lady gaga VS Georgian singer Mariam

ეეეეეე, ოოოოოოო, ეეეეეეეე, ოოოოოო

ბზაბზა, ბზუ ბზუ ბზა ბზუუუ…

მოკლედ მნიდა გამცნოთ, რომ გუშინ თბილისის “ივენთ ჰოლში”  ზე “ღ”ლეური საბავშვო ევროვიზიის ეროვნული ტურის ფინალური კონკურსი გაიმართა.

მაყურებლისა და ჟიურის გადაწყვეტილებით, საბავშვო ევროვიზიის ეროვნული ფინალის გამარჯვებულად 14 წლის თბილისელი მარიამ კახელიშვილი დასახელდა.

მარიამი სიმღერით “მარიდარი” წარსდგა…

სრული ქართული ტრადიციული სიმღერებით გაჟღენთილი და კახელი გოგოების ჰარი ჰარალეთი აფუებული კონცერტის მსხვერპლი  აღმოვჩნდი. აღმოვჩნდი, იმიტომ რომ მამაჩემი ცოცხალი თავით არ რთავდა სხვა არხზე ტელევიზორს, აქედან გამომდინარე მომიწია მთლიანი კონცერტის მოსმენა. ამ ყველაფერთან ერთად წამყვანის საშინელი ხმის მოსმენა, რომელიც მაღიზიანებს სასტიკად. ყველა ღლეობა ხომ საქართველოში უნდა მოხდეს, დაიდგას და მერე დასაცინები გავხდეთ.. ბზიკების გამარჯვებას არასასიამოვნო კომენტარები მოჰყვა ევროპისგან . წელს განსხვავებულით წავრსდგებით გგონიათ? არა… მაგრამ იქედან გამომდინარე რომ ბზიკებმა თავისი ბზულილით ევროპა “დაიპყრეს” არ არის გამორიცხული ამ წელსაც გავიმარჯვოთ.   ახლა კი ნამდვილად დარწმუნდებიან ჩვენი მაშასადამე მეგობრები რომ ქართველებს მშობლიური ენა არ გაგვაჩნია… გაგიკვირდებათ და მამაჩემმაც კი თქვა ეს ბავშვი ლედი გაგას იმიჯით წარსდგა დღესო.  მაგრამ გაგასავით უქუსლო ფეხსაცმელი არ ეცვა … მოკლედ მარიამის სიმღერა მრავალ ეთნიკური ნომერი გამოვიდა.. Lady gaga face ანუ ამერიკა, ჩინური ვარცხნილობა, აფრიკული waka-waka ცეკვა, “ქართული”  ეე, ოო და მატრიოშკასეული კაბა ანუ რუსეთი… სხვა რა way-ა მარიამს წარმატებას ვუსურვებ და ამასთან ერთად მაინტერესებს თქვენი აზრი )

კომენტარი youtube-ზე

Markisan
20 hours ago
Lady GaGa copycat…?

plus, an imaginary language again? cmon georgia…people will start thinking that the georgian kids cant speak normaly

P.S    სწრაფად დავწერე, თუ რამე გამომრჩა და ცუდად დავწერე მე უკაცრავად …

P.P.S ეეეეეე, ოოოოოოო, ეეეეეეეე, ოოოოოო

ოპიციალური კლიპი

Filed under: ჭორიკანა Tagged: ევროვიზია, ნიჭიერი, eurovision 2010, lady gaga ]]>