მე
ვარ აქსიომა. ვცხოვრობ შხამიან ბლოგზე, ვწერ საკუთარი თვალით დანახული სამყაროს შესახებ. ვაგროვებ ლამაზი ადამიანების კოლექციას. ვთვლი, რომ ვარ თითოეული თქვენთაგანის აზრი შეუძლებელის შესახებ – სამწუხაროდ ასეთ აზრს უკუაგდებენ ხოლმე.
რატომღაც ადამიანებს ყველაზე უკეთ, სექს ისტორიების თხრობა გამოსდით ხოლმე. ნუ ამ მხრივ არც მე ვარ გამონაკლისი, მითუმეტეს, რომ ამ ფიზიოლოგიური და ფსიქოლოგიური მოთხოვნილების დაკმაყოფილების გამო ბევრი “უნახავივით” უამრავი სისულელე ჩამიდენია. როცა სქესობრივ ცხოვრებას იწყებ, ყველა მომდევნო “კონტაქტი” (უფოლოგების ლექსიკონისთვის შესაფერისი ფრაზა) უკვე შემდგარზე საინტერესო და ღრმა გეჩვენება. ღრმა შემთხვევით არ მითქვამს: პენისის ზომის და სიგრძის გათვალისწინებით მის მიერ დაპყრობილ სიღრმეებს ვგულისხმობ.
“ცოტაც… ცოტაც გაუძელი გთხოვ… თითქმის შევიდა…” – ფრაზა, რომელიც შესვლის წერტილზე და პარტნიორის გამოცდილებაზე მიანიშნებს ყოველთვის.
როცა სექსისკენ გადადგმულ პირველ ნაბიჯებს ვიხსენებ– საკუთარი თავის უფრო მრცხვენია, ვიდრე იმ ადამიანების ვისთანაც ამის მცდელობა მქონდა.
დიიიდი მაიმუნობის, პრანჭვის (შებმის) და გაცვეთილი შესავალი ტექსტების შემდეგ, როგორც იქნა განმარტოვდით, ნახევარი მეტრის მანძილზე დგას.
“კონტაქტი” უმეტესად ტუჩების ერთმანეთზე დატოლებით და მორგებით იწყება. თითქოს ასწორებს, აგიდგა კიდეც, მაგრამ რაღაცა მაინც ვერ არის მთლად ისე, როგორც აქამდე იაფფასიანი ფილმების სასიყვარულო სცენების ყურებისას წარმოშობილი ფანტაზია გკარნახობს.
“ჯანდაბას, ერთი სცენა კი აცდა სცენარს, მაგრამ შემდეგი ასიანი უკეთესი იქნება” ფიქრობ დაბინდული გონებით და ცდილობ ზუსტად ისე დაიჭირო თავი, რომ შენი ახლად დათრეული სასიყვარულო ობიექტი ჭკუიდან აიწიოს.
მაგრამ…. რაღაცას სწორად ვერ აკეთებთ… ზედმეტი ემოციებისგან უხერხულად და სინქრონულად ამოძრავებთ ხელებს, შუალედში შუბლსაც კი ურახუნებთ ერთმანეთს და კატეგორიულად არ იმჩნევთ.
შემდეგი “ჰოთ” სცენა: პენისთან კონტაქტი. ის წესით შარვლიდან ნელა, ეშმაკურად და მომხიბლავად უნდა ამოვიდეს, მაგრამ fake! ისე უნიჭოდ და უეცრად გადმოვარდება გახსნილი უბიდან, რომ საკუთარ პატრონსაც კი ყველა მხატვრულ ჩანაფიქრს და შემოქმედებით მუზას უკარგავს.
გამოუცდელი პარტნიორის სახე, რომელიც დარწმუნებულია, რომ ამ მეხუთე კიდურს საუცხოო– დაახლოებით ვანილის არომატის სურნელი უნდა ასდიოდეს მომენტალურად უსიამოვნო გამომეტყველებას იღებს და აშკარად არ მოწონს ის გემო, რომელიც პრინციპში არც ერთ ჭკუათმყოფელს არ მოეწონებოდა ალბათ.
რაღაცნაირად ცოდვილობთ და რაღაცნაირად სხვა კიდურების დახმარებით ახერხებთ, ჰაერში (სხვა მიმართულებით) ფინალური “კონტაქტის” გათავებას.
ნაჩქარევად იცმევთ და უფრო კოცნების გარეშე, ძალად კმაყოფილი სიფათებით სასწრაფოდ გინდათ გაეცალოთ ამ ჩავარდნილი სცენარის მქონე გადასაღებ მოედანს.
როცა საკუთარ საწოლამდე მოაღწევ, მხოლოდ ნაწყვეტებად და უხერხულად იხსენებ ყველა ეპიზოდს. საკუთარ თავს აჯერებ, რომ შენ მეტი შეგიძლია და აუცილებლად გადაიღებ უკეთეს კინოს სხვა , მორიგი “კონტაქტის” დროს.
ამ იმედით გადის ბევრი დრო ბევრ ადამიანებთან ერთად… ზუსტად არავინ იცის, მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს, როცა უკვე აღარსად გეჩქარება, როცა შესანისნავად იცი რა სურნელი ტრიალებს ადამიანების ფეხებს შორის– აუცილებლად შეხვდები ადამიანს, რომელთან ერთადაც გადაიღებ ნაოცნებარ ფილმს – სცენარის მიხედვით, ფინალურ სცენას ჰეფი ენდით და სწორი მიმართულებით დაამთავრებ და ნაორგაზმარი ღიმილით, აუჩქარებლად დაუკოცნი სახეს.
მერე უკვე ამ კონტაქტების რაოდენობის ნაცვლად, მათ გამყარება შენარჩუნებაზე იწყებ ზრუნვას და თუ კარგი ფილმი გამოგივიდა, შეიძლება გაგიმართლოს და მრავალსერიანი ფილმის პერსპექტივაც გაგეჩითოს.
მე დღეს ისევ ხაზზე ვარ, ოღონდ უკვე სერიალს ვიღებ– არის კონტაქტი. 
აXიომა ;)
