“აქ რამ მოგიყვანა შე დალოცვილო შენა?”


ყველაფერი მინდა დავიწყო ბავშვობის ადრეული ასაკიდან… საყვარელი, დამჯერი ბავშვი ვყოფილვარ როგორც გადმომცეს, მაგრამ ცოტახანში შეიცვალა ყველაფერი. გავხდი ცელქი, იმდენად ცელქი, რომ ვინც გამაბრაზებდა თეფშებსაც კი ვესროდი და არამარტო თეფშებს…
დედაჩემი მუდამ სამსახურში გადატვირთული გრაფიკის გამო ჩემთან დიდ დროს ვერ ატარებდა, ამიტომ ჩემი გაზრდა ჩემმა დამ ითავა, თან იმდენად აქტიურად რომ დედასაც კი ვეძახდი. შემდეგ ბაღი, სკოლა… მართალია სკოლა არ მიყვარდა, მაგრამ გამორჩეული მოსწავლე ვიყავი, რაც ბოლო წლებში რა თქმა უნდა როგორც უმრავლესობა საქართველოს მოსახლისა შეიცვალა. კომპიუტერი ყოველთვის მიყვარდა და რა თქმა უნდა ყველაფერი გამოვცადე, მათშორის მარიოსაც ვთამაშობდი (ეხლაც ძალიან მიყვარს) დაწყებით კლასში დავეუფლე კომპიუტერს და როგორც შენ ისე მე ვერ ვეშვები, ერთგვარი “დოპინგია” ჩემთვის… პირველი კომპიუტერი ოჯახმა საახალწლოდ მაჩუქა, როგორც ყველა ისე მეც “უმაგრეს” ადამიანად მიმაჩნდა თავი. შემდეგ იყო უინტერნეტობა ბევრი თამაშაშები და Paint-ში ხატვები …. სხვათაშორის ჩემი და ისე ხატავდა Paint-ში დღემდე არ მავიწყდება… როგორც იქნა ინტერნეტიც ჩამირთეს და მაშინ უფრო ამაყი ვიყავი… ინტერნეტის გაგებაში არ ვიყავი მაგრამ ჩემსას მაინც ვცდილობდი, არ ვიცოდი skype-ის არსებობა და არც ვნანობ ეხლა : D მაგრამ ჩვენ skype-ს “დამუღამების” შემდეგ ერთი სასიკეთო და ბედნიერი შედეგი, ისტორია მოჰყვა ჩემი წყალობით. გავიცანი ნათია, რომელსაც არასერიოზულად ვესაუბრებოდი. რადგან მისგან სერიოზულ პასუხებს ვიღებდი, გადავწყვიტე ჩემი ძმისთვის გამეცნო და ცოლის მოყვანის იმედდაკარგულის ილუზია დამემხო, მაგრამ რა ვიცოდი, რომ ასე კარგად გამომივიდოდა ჩემს თავზე აღებული ტვირთი (მაჭანკლობა). მოკლედ ნათია რძალი და ჩემი ძმიშვილის დედა გახდა… ესეც ესე… ჩემი ძმაც დავაქორწინე… ქორწილის ორგანიზატორობაც ჩემ თავზე ავიღე, მგონი ცუდი არ იყო : ) შემდეგ იყო piczo <<< (რა საშინელი დროა), odnoklassniki ძალიან დიდხანს და იმდენად დიდხანს რომ ახლის ძიება დავიწყე, ფეისბუქმაც არ დააყოვნა და გადავერთე, mail.ru Gmail-თ შევცვალე და ერთ-ერთი ადამიანის ბლოგსაც გადავაწყდი, მომწონდა ყოველდღე ვკითხულობდი სიახლეებს, ცოტახნის წინ გამიჩნდა და გამოვავლინე ეგოიზმი და საკუთარი ბლოგიც გავაკეთე… სადაც ყველაფერზე და ყველაზე ვაპირებ საუბარს …

About ადო

მოგესალმები, მე ადო ვარ! რატომ ადო (იგივე Ado Doodlez) და არა ლადო, ჩადო, ღადო ან გადო? ბავშვობაში ჩემი სახელის სწორად წარმოთქმა არ შემეძლო ამიტომ ჩლიფინით და მიკიბვ-მოკიბვით ვამბობდი ადოლის, როცა გავიზარდე შემრჩა და ყველა მეძახის ადოს.
This entry was posted in პირადი and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to “აქ რამ მოგიყვანა შე დალოცვილო შენა?”

  1. GVANCA says:

    ვაა ადო მომილოცავს ბლოგერობა გადაგიწყვეტია.მაგარი ვიხოხმავე ამ პოსტზე :d :d

  2. birdsgroup says:

    შენი ისტორია ვირტუალურ სამყაროში. აწი და აწი… facebook-ის შესაძლებლობები, Twitter და მისი ჯანი… მოკლედ, ქვეყანა საქმე გაქვს… მანამდე იმ ბლოგის შესაძლებლობებში გამარკვიე, ერთი…

  3. malisha says:

    ado gixdeba blogeroba :D:D:D(y)

  4. malisha says:

    tvalsa da xel shua gaizarde ra :D:D:D:D:D:D:D:D:D

  5. haggard says:

    saintereso istoriaa😀 originaluri formit gadmocemuli da aradamgleli cakitxvisas : ))))))))))

  6. Pingback: 2010 წლის საუკეთესო პოსტები «

  7. Jessie says:

    კაკ ნეოჟიდანნო :))

დატოვე კვალი! ♥ გამოთქვი შენი მოსაზრება კომენტარის სახით

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s